Paul Wolfowitz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paul Dundes Wolfowitz
Paul Wolfowitz
Paul Wolfowitz.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1943
Brooklyn
Prezes Banku Światowego
Okres od 1 czerwca 2005
do 1 lipca 2007
Poprzednik James Wolfensohn
Następca Robert Zoellick

Paul Dundes Wolfowitz (ur. 22 grudnia 1943 na Brooklynie) – wiceminister obrony[1] USA, były prezes Banku Światowego (2005–2007)[2].

Życiorys[edytuj]

Był drugim dzieckiem profesora Jacoba Wolfowitza i Lillian Dundes (polskich Żydów). Jego brat Jacob Wolfowitz wraz z rodzicami w 1920 wyemigrował z Polski do USA[potrzebny przypis].

Paul Wolfowitz był wykładowcą w Yale University, jednym z jego studentów był Lewis Libby[3], późniejszy bliski współpracownik polityczny, którego wtedy poznał. Wolfowitz jest neokonserwatystą znanym ze swoich "jastrzębich" (ang. hawkish) poglądów. Jest gorącym zwolennikiem proizraelskiego nastawienia polityki USA[4]. Był jednym z głównych architektów wojny w Iraku. Od 1 czerwca 2005 prezes Banku Światowego. 17 maja 2007 podał się do dymisji po tym jak komisja etyki Banku uznała, że Wolfowitz postąpił nieetycznie przyznając awans i podwyżkę swojej kochance. 25 czerwca Zarząd Banku Światowego zatwierdził na prezesa Banku jedynego kandydata – Roberta Zoellicka. Objął on urząd 1 lipca.

"Doktryna Wolfowitza"[5][edytuj]

Nieoficjalna nazwa nadana dokumentowi Defense Planning Guidance z 1992 roku, którego autorami byli Wolfowitz i Libby. Dokument w zamierzeniu nie miał być upubliczniany, ale przedostał się do The New York Times i po opublikowaniu przez tę gazetę jego założeń 8 marca 1992 stał się przedmiotem publicznych kontrowersji.

Choć administracja amerykańska odcinała się od niego, istnieje pogląd, że jest on fundamentem Doktryny Busha. Dokument zaleca prowadzenie agresywnej, jednostronnej polityki zagranicznej, włącznie z wojnami prewencyjnymi. Celem takiej polityki miało być zachowanie mocarstwowości przez Stany Zjednoczone.

Przypisy

  1. J. Stachura, Meandry europejskiej polityki Stanów Zjednoczonych, „Studia Europejskie“, 2004, nr 3, s. 32, informacja w przypisie nr 2.
  2. M. de Angelis, Grodzenia, dobra wspólne i „zewnętrzne“, „Praktyka Teoretyczna“, 6, 2012, s. 312-313.
  3. P. Kaczmarek, Wojna w Iraku w świetle doktryny Busha, „Refleksje. Pismo naukowe studentów i doktorantów WNPiD UAM“, 2016, nr 13, s. 52, przypis nr 11.
  4. P. Kaczmarek, Wojna w Iraku w świetle doktryny Busha, „Refleksje. Pismo naukowe studentów i doktorantów WNPiD UAM“, 2016, nr 13, s. 54.
  5. K. Świder, Geopolityka jako światopogląd władzy w Rosji, „Teka Komisji Politologii i Stosunków Międzynarodowych“, 2016, 11, s. 44.

Bibliografia[edytuj]