Paulina Młynarska-Moritz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Paulina Młynarska)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paulina Młynarska
Ilustracja
Paulina Młynarska (2015)
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1970
Warszawa
Zawód dziennikarka, pisarka, nauczycielka jogi
Lata aktywności Od 1986

Paulina Młynarska, znana także pod nazwiskiem Radzińska (ur. 15 listopada 1970 w Warszawie) – polska dziennikarka i prezenterka radiowa oraz telewizyjna, pisarka, felietonistka, certyfikowana nauczycielka jogi[1], dawniej aktorka[2][3].

Rozpoczęła karierę w 1986 roku jako aktorka. Pod koniec lat 90. zrezygnowała z tej profesji na rzecz dziennikarstwa – pracowała jako reporterka, a później prezenterka radiowo-telewizyjna. Równoległe współpracowała z kilkoma tytułami prasowymi. Po zakończeniu emisji programu Miasto kobiet w 2015, który prowadziła w TVN Style z przerwami przez 8 lat, ograniczyła swoją pracę w mediach, skupiając się na publikowaniu książek oraz prowadzeniu warsztatów jogi i warsztatów coachingowych dla kobiet.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Aktorstwo[edytuj | edytuj kod]

W wieku 14 lat zagrała główną rolę żeńską w Kronice wypadków miłosnych Andrzeja Wajdy. Wiele lat później aktorka wyznała, że przed kręceniem rozbieranych i erotycznych scen wywierano na nią presję i odurzano środkami uspokajającymi i alkoholem, co wraz z dzieciństwem spędzonym w rodzinie dysfunkcyjnej (choroba psychiczna ojca, brak uwagi matki, trudne relacje z siostrą) destrukcyjnie wpłynęło na jej dalsze życie[3][4][5][6][7][8][9][10].

Po premierze filmu przerwała naukę (której później już nie kontynuowała i nie ukończyła liceum[3]) i w wieku 16 lat przeprowadziła się do Paryża, gdzie m.in. występowała w reklamach i zagrała epizodyczną rolę w filmie Valmont Miloša Formana[10][11].

Po narodzinach córki powróciła do Polski w 1992[11]. Grała w filmach, serialach i teatrze[3][10][12]. Po roli Agaty Gabriel w Złotopolskich zrezygnowała z kontynuowania kariery aktorskiej[3][10].

Dziennikarstwo[edytuj | edytuj kod]

W 1997 rozpoczęła karierę reporterską w radiu Tok FM[10]. W następnych latach pracowała jako reporterka, wydawca i serwisantka w RMF FM, stworzyła oddział terenowy Radia ZET w Zakopanem, była reporterką we francuskich radiach France Culture i Radio France Internationale[11][13]. Pracowała także w Polskim Radiu, Radiu PiN i Radiu Kolor[14][15].

Realizowała filmy dokumentalne dla Program33[13]. Od 2004 była prowadząca i realizatorką reportaży w programie Interwencja w telewizji Polsat. Rok później odeszła do France 2, gdzie współprowadziła Encore plus Libre – francuską edycję programu Europa da się lubić[13][16].

W 2005 rozpoczęła współpracę z TVN Style – prowadziła programy Miasto kobiet (2005-2007, 2008, 2011-2015), Żądło (2007), Niebywałe (2016), a od 2006 do 2007 była dyrektorką kreatywną stacji[17]. W 2007 przeszła do TVP2, gdzie była jedną z prowadzących Pytania na Śniadanie. Prowadziła programy Męski punkt widzenia i Kobieta Cafe w Polsat Cafe (2009-2011) oraz serię dokumentalną Polacy z wyboru w Canal+ Discovery (2017-2018), którą także współredagowała.

Prowadziła blog w serwisie naTemat.pl[18]. Współpracowała z serwisem Onet.pl jako felietonistka i prowadząca talk-show Lustro[19][20]. Pisała felietony do miesięczników Goniec polski i Grazia, redagowała rubrykę „Debaty” w miesięczniku Sens oraz przeprowadzała wywiady dla Marie Claire, Vivy, Twojego Stylu, Gali i Party.

Inna działalność[edytuj | edytuj kod]

Pracowała jako copywriter oraz zajmowała się realizacją reklam telewizyjnych i radiowych[13]. Od 2014 prowadzi kursy jogi oraz warsztaty dla kobiet[10][21]. Od 2017 tworzy grupę muzyczną z kompozytorką Julią Chmielnik[22][23].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest córką Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej. Ma dwoje rodzeństwa, siostrę Agatę i brata Jana.

Była czterokrotnie zamężna[24]. Ma córkę Alicję (ur. 1992). Od 2018 mieszka na Krecie[1][21].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 2009 – Twoje życie. Twój głos, wyd. Masz
  • 2012 – Zakopane odkopane, wyd. Pascal
  • 2013 – Kalendarzyk niemałżeński, wyd. Znak
  • 2013 – Kochaj i rozmawiaj, wyd. Item Publishing
  • 2014 – Zakopane. nie ma przebacz!, wyd. Pascal
  • 2015 – Na błędach! Poradnik odradnik, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2016 – Jeszcze czego!, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2017 – Rebel, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2018 – Jesteś wędrówką, wyd. Prószyński i S-ka
  • 2019 – Jesteś spokojem, wyd. Prószyński i S-ka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Anna Kobyłka, Paulina Młynarska odzyskała spokój. Pomogła jej w tym joga, „Paulina Młynarska dziennikarka, pisarka, a także certyfikowana nauczycielka jogi”, dziendobry.tvn.pl, 16 października 2019 [dostęp 2019-12-03] (pol.).
  2. Oficjalne konto Pauliny Młynarskiej na Twitterze, Autorski opis Pauliny Młynarskiej na jej koncie na Twitterze: „Jestem dziennikarką, choć niektórzy, czego szczerze nie cierpię, przedstawiają mnie słowami »aktorka i dziennikarka«”.
  3. a b c d e Ewa Smolińska-Borecka, Wywiad dla Gali, 2006, „Gala”, Nr 6/2006 [zarchiwizowane z adresu 2017-03-19].
  4. Paulina Młynarska, Czym się różni pedofil świecki od duchownego?, onet.pl, 12 maja 2019.
  5. Anna Stefopulos, Nie taka kochana! – część II, styl.pl, 15 października 2009 [dostęp 2019-11-24], Cytat: „Prawda była prosta: jestem dzieckiem z rodziny dysfunkcyjnej. [...] Mama całkowicie skupiła się na ojcu, co jest podstawowym błędem w takich rodzinach. [...] [Z Agatą] byłyśmy koszmarnymi siostrzyczkami” (pol.).
  6. Anna Stefopulos, Nie taka kochana!, styl.pl, 13 października 2009 [dostęp 2019-11-23], Cytat: „[...] Tę scenę zagrałam pod wpływem środków uspokajających i alkoholu, który dali mi dorośli. Poza tym to nie była jedyna scena rozbierana. Jest jeszcze jedna, która nie weszła do filmu. Wajda wymyślił, że dwójka młodych bohaterów – Alina i Witek – zostanie jakby wypędzona z raju. Ja i mój partner Piotr Wawrzyńczak nagusieńcy mieliśmy biec w step aż „do zatracenia w horyzoncie”. A wie pani, co to znaczy dla kamery? Trzeba biec kilkaset metrów i jeszcze wrócić. Długi bieg na golasa... To było straszne, gorsze od sceny miłosnej. Kwiecień, więc zimno, no i uczucie upokorzenia, zawstydzenia. [...] Coś się we mnie wtedy złamało, coś zostało uszkodzone. [...] Skutki tego zdarzenia były dla mojej psychiki i dalszego życia opłakane. Naruszono moją intymność. Potem długo nie mogłam odzyskać szacunku do samej siebie. Nie potrafiłam się chronić, pozwalałam innym na zbyt wiele. [...] Mój rodzinny dom naznaczony był chorobą nerwową ojca, tzw. dwubiegunową, charakteryzującą się skrajnymi wahaniami nastrojów” (pol.).
  7. Agata Jankowska, Paulina Młynarska w autoryzowanym wywiadzie. „Agresja pojawiała się nagle. Żyliśmy na polu minowym”, Wprost, 23 września 2019 [dostęp 2019-11-24] (pol.).
  8. „Jak pokonałam swojego smoka” – wywiad z Pauliną Młynarską, Zwierciadlo.pl, 23 lutego 2016 [dostęp 2019-11-24] (pol.).
  9. Violetta Ozminkowski, Terapia ocaliła mi życie, weekend.gazeta.pl [dostęp 2019-11-24].
  10. a b c d e f Joanna Derda, Paulina Młynarska: W wędrówce z gwiazdy na gwiazdę, Zwierciadlo.pl, 30 sierpnia 2019 [dostęp 2019-12-04] (pol.).
  11. a b c Joanna Nojszewska, Francja według Pauliny Młynarskiej, damosfera.com [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  12. Encyklopedia, Paulina Młynarska, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2019-12-04] (pol.).
  13. a b c d Paulina Młynarska, wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  14. PAULINA MŁYNARSKA Poprowadzi autorski program w Radiu Kolor!, gala.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  15. Nowe gwiazdy telewizyjnej Dwójki, wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  16. Z Polsatu do Francji, wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  17. Zmiany w programie ‘Miasto kobiet’, wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  18. Blog Pauliny Młynarskiej, naTemat.pl [dostęp 2019-12-09] (pol.).
  19. Felieton pożegnalno-powitalny, OnetKobieta, 12 czerwca 2019 [dostęp 2019-11-24] (pol.).
  20. #Lustro – Onet.TV, onet100.vod.pl [dostęp 2019-12-03].
  21. a b Paulina Socha-Jakubowska, Paulina Młynarska o życiu poza mediami: Zmniejszyłam potrzeby i koszty utrzymania, Wprost, 2 sierpnia 2019 [dostęp 2019-11-23] (pol.).
  22. Paulina Młynarska o San Escobar i walce o prawa kobiet | Z Kim dziś?.
  23. Paulina Młynarska & Julia Chmielnik, YouTube [dostęp 2019-12-05] (pol.).
  24. Młynarska: Brałam ślub, bo moi partnerzy bardzo chcieli się ożenić. Dziennik.pl. [dostęp 2017-05-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]