Paulino Uzcudun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paulino Uzcudun
Ilustracja
Pseudonim Basque Woodchopper
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1899
Errezil
Data i miejsce śmierci 5 lipca 1985
Madryt
Obywatelstwo Hiszpania Hiszpania
Wzrost 178 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 70
Zwycięstwa 50
Przez nokauty 34
Porażki 17
Remisy 3

Paulino Uzcudun Eizmendi (ur. 3 maja 1899 w Errezil, zm. 5 lipca 1985 w Madrycie) – hiszpański bokser wagi ciężkiej.

Był Baskiem. Rozpoczął karierę zawodowego boksera w 1923, a już w następnym roku został zawodowym mistrzem Hiszpanii w wadze ciężkiej. 18 maja 1926 w Barcelonie pokonał na punkty Erminio Spallę z Włoch i został zawodowym mistrzem Europy w tej kategorii wagowej.

W 1927 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie pokonał takich pięściarzy, jak Tom Heeney (z którym również zremisował) i Harry Wills, którego znokautował w 4. rundzie, a przegrał z Jackiem Delaneyem i George'em Godfreyem. 7 lipca 1928 pokonał w obronie tytułu europejskiego Ludwiga Haymanna, ale w styczniu następnego roku został go pozbawiony za brak walki w jego obronie. W 1928 wygrał również z mistrzem olimpijskim z 1924 Ottonem von Poratem.

Gdy Gene Tunney zrezygnował w 1929 z tytułu zawodowego mistrza świata, do walki o ten pas zostali wyznaczenie czterej bokserzy: Jack Sharkey, Max Schmeling, Young Stribling i Uzcudun[1]. 27 czerwca tego roku na Yankee Stadium Schmeling pokonał Uzcuduna na punkty (a następnie wygrał z Sharkeyem zostając nowym mistrzem świata). W 1930 Uzcudun wygrał ponownie z von Poratem, ale pokonał go niejednogłośnie Primo Carnera. W 1931 pokonał Maksa Baera, lecz przegrał z Tommym Loughranem. Następny rok nie był dla Uzcuduna udany, ponieważ pokonali go King Levinsky, Mickey Walker i Ernie Schaaf.

13 maja 1933 w Madrycie Uzcudun odzyskał tytuł mistrza Europy wygrywając z Pierrem Charlesem z Belgii. 22 października tego roku w Rzymie spróbował zdobyć tytuł zawodowego mistrza świata wagi ciężkiej, ale obrońca pasa Primo Carnera pokonał go na punkty[2]. Uzcudun utracił wówczas tytuł mistrza Europy. Później stoczył tylko trzy walki. W 1934 zremisował z Maksem Schmelingiem, a w 1935 najpierw z nim przegrał, a 13 grudnia w Madison Square Garden w Nowym Jorku znokautował go w 4. rundzie Joe Louis. Była to ostatnia walka bokserska Uzcuduna.

Uzcudun nie był bokserem o wysokiej technice. Walczył głównie w zwarciu bijąc w głowę i w tułów. Był natomiast odporny na ciosy przeciwników[1].

Był zwolennikiem reżimu Francisco Franco. Należał do Falangi. W 1976 został sparaliżowany. Cierpiał na arteriosklerozę i musiał poruszać się o kulach. Zmarł w 1985 w Madrycie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Men of Iron: Paulino Uzcudun, boxinginsider.com, 15 kwietnia 2008 [dostęp 2015-03-08] (ang.).
  2. Barry J. Hugman, 1933-10-22 Primo Carnera w pts 15 Paulino Uzcudun, Sports Palace, Rome, Italy - WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-03-08] (ang.).
  3. Paulino Uzcudun, boxeador vasco falangista, Fundación Nacional Francisco Franco [dostęp 2016-01-30] (hiszp.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]