Pawężnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pawężnik husycki z 1429

Pawężnicy – w średniowieczu żołnierze piechoty wyposażeni w pawęże czyli duże tarcze w kształcie czworokąta.

Pawężnicy pełnili ważną rolę w wojsku husytów[1]. Od połowy XV wieku w wojsku polskim. Przeciętnie w skład polskiej roty pieszej wchodziło 20% pawężników, do zadań których należała osłona kuszników. Od końca XV wieku ich liczba w piechocie polskiej stopniowo malała. W pierwszej połowie XVI wieku zastąpieni przez pieszych pikinierów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Włodzimierz Kwaśniewicz: Od rycerza do wiarusa czyli słownik dawnych formacji, funkcji, instytucji i stopni wojskowych. Zielona Góra: Lubuska Oficyna Wydawnicza, 1993.
  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Warszawa, 1970, tom II.