Pawłówek (województwo kujawsko-pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi Pawłówek w woj. kujawsko-pomorskim, pow. bydgoskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Pawłówek
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat bydgoski
Gmina Sicienko
Liczba ludności (III 2011) 535[1]
Strefa numeracyjna (+48) 52
Tablice rejestracyjne CBY
SIMC 0095584
Położenie na mapie gminy Sicienko
Mapa lokalizacyjna gminy Sicienko
Pawłówek
Pawłówek
Położenie na mapie powiatu bydgoskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bydgoskiego
Pawłówek
Pawłówek
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Pawłówek
Pawłówek
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pawłówek
Pawłówek
Ziemia53°09′23″N 17°53′11″E/53,156389 17,886389

Pawłówekwieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Sicienko.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie bydgoskim.

Demografia[edytuj]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) miejscowość liczyła 535 mieszkańców[1]. Jest ósmą co do wielkości miejscowością gminy Sicienko.

Nazwa[edytuj]

Pod zaborem pruskim miejscowość nosiła nazwę Pawlowke, w roku 1941 Paulsdorf [2], a w latach 1942-1945 Paulshöfen[3].

Historia[edytuj]

W połowie XVII wieku wieś należała do Melchjora Krusińskiego. Po jego śmierci Pawłówek i Kruszyn otrzymała w spadku jego córka Anna Krusińska, która wyszła za mąż za Ludwika Lewalta Jezierskiego herbu Rogala. Małżeństwo zrzekło się w 1642 roku dóbr Kruszyn i Pawłówek na rzecz Swiętosława Orzelskiego herbu Dryja, syna Aleksandra Orzelskiego.[4][5] Następnie wieś należała do rodu Bnińskich.[6] Pod koniec XVIII wieku wieś należała do Bzowskich, Kruszewskich i Sadowskich.[7] Pod koniec XIX wieku właścicielem posiadłości był Carl Theodor Berendt, syn gdańskiego lekarza Georga Carla Berendta oraz rodzina Neukirch.[8][9] W latach 20. XX wieku właścicielem był Robert Berendt. Na terenie wsi zlokalizowany jest nieczynny cmentarz ewangelicki.[10]

Niedaleko istniał folwark zwany początkowo Prondy później Prondy-Mühle (Prądy-młyn). Pod koniec XVIII wieku folwark ten należał do Józefa Korytowskiego[11] – byłego biskupa sufragana archidiecezji gnieźnieńskiej.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy