Paweł (Ponomariow), egzarcha Białorusi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Paweł (Ponomariow))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy egzarchy Białorusi. Zobacz też: Paweł (Ponomariow) – arcybiskup jarosławski.
Paweł
Павел
Gieorgij Ponomariow
Георгий Пономарёв
metropolita miński i zasławski, egzarcha Białorusi
Paweł
Kraj działania  Białoruś
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1952
Karaganda,
Kazachska SRR,
Związek Radziecki
metropolita miński i słucki
Okres sprawowania 2013–2014
metropolita miński i zasławski
Okres sprawowania od 2014
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia mińska
Śluby zakonne 1977
Diakonat marzec 1978
Prezbiterat maj 1978
Nominacja biskupia 19 lutego 1992
Sakra biskupia 21 marca 1992
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 marca 1992
Miejscowość Moskwa
Miejsce Sobór Objawienia Pańskiego
Konsekrator Aleksy II
Współkonsekratorzy Juwenaliusz (Pojarkow), Włodzimierz (Sabodan), Włodzimierz (Kotlarow), Sergiusz (Fomin), Arseniusz (Jepifanow), Wiktor (Pjankow)

Paweł, imię świeckie Gieorgij Wasiljewicz Ponomariow (ur. 19 lutego 1952 w Karagandzie) – metropolita Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, egzarcha białoruski od 2013.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły średniej i odbyciu służby wojskowej pracował jako ślusarz i kierowca. W 1976 ukończył seminarium duchowne w Moskwie. W 1980 uzyskał dyplom kandydata teologii na Moskiewskiej Akademii Duchownej. Jako jej student złożył w 1977 wieczyste śluby zakonne w Ławrze Troicko-Siergijewskiej. W marcu 1978 przyjął święcenia diakońskie, zaś w maju – kapłańskie. We wrześniu 1981 został włączony do składu rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie. Po roku został zastępcą jej przełożonego. W 1983 podniesiony do godności igumena. Od 1986 do 1988 kierował misją, już jako archimandryta.

W sierpniu 1988 wrócił do Rosji i do 1992 był przełożonym Monasteru Pskowsko-Pieczerskiego. 19 lutego 1992 Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego został nominowany na biskupa zarajskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej, z poleceniem objęcia zwierzchnictwa nad Patriarszymi parafiami w Stanach Zjednoczonych i w Kanadzie. 21 marca tego samego roku w soborze Objawienia Pańskiego w Moskwie miała miejsce jego chirotonia, w której jako konsekratorzy udział wzięli patriarcha Moskwy i całej Rusi Aleksy II, metropolita kruticki i kołomieński Juwenaliusz, metropolita rostowski i nowoczerkaski Włodzimierz, metropolita pskowski i wielkołucki Włodzimierz, arcybiskup sołniecznogorski Sergiusz, biskup istriński Arseniusz oraz biskup podolski Wiktor.

W 1999 przeniesiony na katedrę wiedeńską i austriacką. W 2001 podniesiony do godności arcybiskupiej z tytułem arcybiskup wiedeński i budapeszteński. Od 7 maja 2003 był arcybiskupem riazańskim i kasimowskim. W 2011, w związku z podziałem eparchii, jego tytuł uległ zmianie na arcybiskup riazański i michajłowski[1]. Został również podniesiony do godności metropolity[2] w związku z powstaniem metropolii riazańskiej[1].

25 grudnia 2013 Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego mianował go metropolitą mińskim i słuckim, egzarchą całej Białorusi[3]. W 2014, w związku z podziałem eparchii mińskiej i utworzeniem metropolii mińskiej, jego tytuł uległ zmianie na metropolita miński i zasławski[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Pantelejmon (Dołganow)
Naczelnik rosyjskiej misji prawosławnej w Jerozolimie
1986 – 1988
Następca
Nikita (Łatuszko)
Poprzednik
Klemens (Kapalin)
Administrator Patriarszych parafii w Stanach Zjednoczonych
1992 – 1999
Następca
Merkuriusz (Iwanow)
Poprzednik
Szymon (Nowikow)
Biskup riazański i kasimowski
2003 – 2013
Następca
Beniamin (Zaricki)
Poprzednik
Filaret (Wachromiejew)
Egzarcha białoruski
od 2013
Następca
Nadal sprawuje urząd