Paweł Adamowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Adamowicz
Paweł Adamowicz (2016).JPG
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1965
Gdańsk
Prezydent Gdańska
Okres od 26 października 1998
Poprzednik Tomasz Posadzki
Przewodniczący rady miasta Gdańska
Okres od 1994
do 1998
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna / Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Poprzednik Andrzej Januszajtis
Następca Elżbieta Grabarek-Bartoszewicz
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Za Zasługi dla Policji” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Medal Pro Memoria Odznaka Honorowa za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego POL Odznaka Honorowa za Zasługi dla ZIW RP BAR.svg POL Odznaczenie Pam Za Zaslugi dla SZZAK BAR.svg Komandoria Missio Reconciliationis Honorowa Odznaka Organizacyjna „Za Zasługi dla Związku Piłsudczyków RP” Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Zasługi Cywilnej (Hiszpania) Order Krzyża Ziemi Maryjnej III Klasy (Estonia)

Paweł Bogdan Adamowicz (ur. 2 listopada 1965 w Gdańsku) – polski prawnik, polityk i samorządowiec.

W latach 1990–1993 prorektor Uniwersytetu Gdańskiego, w latach 1994–1998 przewodniczący rady miasta Gdańska, od 1998 prezydent Gdańska. Brat Piotra Adamowicza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1972–1980 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 50 im. Emilii Plater w Gdańsku, a następnie w latach 1980–1984 do I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku[1]. W szkole średniej włączył się w konspirację solidarnościową. Był kolporterem prasy i wydawnictw podziemnych. W latach 1984–1986 był współwydawcą i drukarzem podziemnego uczniowskiego pisma „Jedynka”[1].

W latach 1984–1989 studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. Podczas studiów w okresie 1985–1987 był współwydawcą i drukarzem podziemnego pisma studentów „ABC”. W maju 1988 był współorganizatorem strajku okupacyjnego na swojej uczelni oraz przewodniczącym studenckiego komitetu strajkowego. Współtworzył pierwsze jawne stowarzyszenia opozycyjne wobec władz (Klub Myśli Politycznej „Dziekania” w Warszawie, Gdański Klub Polityczny im. Lecha Bądkowskiego, Stowarzyszenie „Kongres Liberałów” i Gdańskie Stowarzyszenie Akademickie)[1]. Po studiach rozpoczął pracę na UG jako asystent, a w latach 1990–1993 był prorektorem UG ds. studenckich[1][2]. W latach 1991–1998 był członkiem komisji zakładowej NSZZ „Solidarność” na Uniwersytecie Gdańskim[1]. W latach 1993–1996 odbył aplikacje radcowską Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Gdańsku zakończona zdanym egzaminem[1].

Działalność samorządowa[edytuj | edytuj kod]

W 1990 został wybrany na radnego Gdańska z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W latach 1990–1993 był członkiem władz krajowych i wojewódzkich Kongresu Liberalno-Demokratycznego[1]. W latach 1994–1998 pełnił funkcję przewodniczącego rady miasta. Działał wówczas w Partii Konserwatywnej i następnie w Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym. W 1998 z listy AWS po raz trzeci został radnym, następnie objął urząd prezydenta miasta. W latach 1990–1994 był delegatem miasta do sejmiku samorządowego, w latach 1990–1991 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku samorządowego[1]. W 2001 znalazł się wśród założycieli regionalnych struktur Platformy Obywatelskiej.

10 listopada 2002 został wybrany na drugą kadencję prezydencką, tym razem w wyborach bezpośrednich[3]. W wyborach samorządowych w 2006 skutecznie ubiegał się o reelekcję, zwyciężając już w I turze z poparciem 60,87% głosujących gdańszczan (96 485 głosów)[4]. Cztery lata później ponownie wygrał w I turze[5]. W 2014 uzyskał reelekcję na kolejną kadencję, pokonując w II turze głosowania Andrzeja Jaworskiego[6].

Objął ponadto funkcje przewodniczącego rad nadzorczych Zarządu Morskiego Portu Gdańsk[7] oraz Gdańskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej[8]. Członek Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego oraz od 2011 Komitetu Regionów[9]. Został członkiem organu nadzorczego Fundacji Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego we Wrocławiu, Fundacji Centrum Solidarności oraz Fundacji Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego. W latach 2007–2015 był prezesem zarządu Unii Metropolii Polskich, następnie został członkiem zarządu tej organizacji[1][10][11][12].

W marcu 2015 prokurator przedstawił mu zarzuty dotyczące nieprawidłowości w oświadczeniach majątkowych, w związku z czym zawiesił członkostwo w PO[13] (które następnie wygasło). W marcu 2016 sąd rejonowy umorzył warunkowo postępowanie w tej sprawie na okres próby, orzekając jednocześnie wobec Pawła Adamowicza świadczenie pieniężne[14]. W grudniu 2016 Sąd Okręgowy w Gdańsku na skutek apelacji prokuratora uchylił ten wyrok i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia[15].

W 2018 założył Stowarzyszenie „Wszystko dla Gdańska”[16][17]. W lipcu 2018 Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe nieprawomocnie skazał go na grzywnę w wysokości 2,5 tys. złotych za naruszenie nietykalności cielesnej i pomówienie działacza Młodzieży Wszechpolskiej[18].

Odznaczenia i wyróżnienia[1][edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest drugim synem społecznika i ekonomisty Ryszarda Adamowicza oraz ekonomistki Teresy z domu Stuńdzia, przesiedleńców z Wilna z 1946[1][28]. W 1999 ożenił się z Magdaleną Abramską, prawniczką i nauczycielem akademickim na Uniwersytecie Gdańskim. Mają dwie córki: Antoninę (ur. 2003) i Teresę (ur. 2010)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l O mnie. adamowicz.pl. [dostęp 2018-04-12].
  2. Prelegenci. computerworld.pl. [dostęp 2011-04-21].
  3. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2010-11-19].
  4. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 2010-11-19].
  5. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2010-11-23].
  6. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-12-01].
  7. Skład Rady Nadzorczej. portgdansk.pl. [dostęp 2014-08-08].
  8. Rada Nadzorcza GPEC. gpec.pl. [dostęp 2014-08-08].
  9. Paweł ADAMOWICZ: Prezydent Miasta Gdańska (ang.). cor.europa.eu. [dostęp 2018-01-22].
  10. Paweł Bogdan Adamowicz. mojepanstwo.pl. [dostęp 2018-04-23].
  11. Historia władz UMP. metropolie.pl. [dostęp 2018-06-25].
  12. Rafał Dutkiewicz nowym szefem Unii Metropolii Polskich. portalsamorzadowy.pl, 5 marca 2015. [dostęp 2018-06-25].
  13. Prezydent Gdańska z zarzutami ws. oświadczeń majątkowych. wp.pl, 10 marca 2012. [dostęp 2015-03-10].
  14. Warunkowe umorzenie postępowania wobec Pawła Adamowicza. radiogdansk.pl, 18 marca 2016. [dostęp 2016-03-22].
  15. Sprawa oświadczeń prezydenta Gdańska wraca do sądu. Wcześniej było umorzenie. radiogdansk.pl, 1 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-29].
  16. Stowarzyszenie Wszystko dla Gdańska. mojepanstwo.pl. [dostęp 2018-06-25].
  17. Krzysztof Katka: Jarosław Wałęsa ma zostać kandydatem PO na prezydenta Gdańska. wyborcza.pl, 27 kwietnia 2018. [dostęp 2018-06-25].
  18. Sąd: Paweł Adamowicz winnym pomówienia i naruszenia nietykalności cielesnej działacza Młodzieży Wszechpolskiej. Wyrok nie jest prawomocny. dziennikbaltycki.pl, 13 lipca 2018. [dostęp 2018-07-13].
  19. M.P. z 2003 r. Nr 45, poz. 671
  20. M.P. z 2010 r. Nr 98, poz. 1144
  21. Lista uhonorowanych Różą Franciszki Cegielskiej. „Samorząd Miejski”. Nr 3 (163), s. V, marzec 2010. 
  22. Paweł Adamowicz Kawalerem Orderu Legii Honorowej. naszemiasto.pl, 29 września 2012. [dostęp 2012-10-02].
  23. Adamowicz Paweł Bogdan. gedanopedia.pl. [dostęp 2018-06-25].
  24. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-10-22].
  25. Medal dla prezydenta Gdańska. Adamowicz odznaczony za Zasługi dla Światowego Związku Żołnierzy AK. naszemiasto.pl, 14 stycznia 2014. [dostęp 2018-06-25].
  26. M.P. z 2015 r. poz. 164
  27. 38 samorządowców z województwa pomorskiego wyróżnionych Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego. mac.gov.pl, 3 września 2015. [dostęp 2015-09-04].
  28. Ryszard Adamowicz. capk.pl. [dostęp 2018-04-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]