Paweł Antoni Fontana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Fontana, portret z 1743

Paweł Antoni Fontana, wł. Paolo Antonio Fontana (ur. 1696 w Castello Valsolda(wł.) nad jeziorem Como, zm. 17 marca 1765 w Zasławiu na Wołyniu) – czołowy architekt doby późnego baroku w Polsce, pochodzący z regionu jezior Como (Lombardia, Włochy) i Lugano (Ticino, Szwajcaria), z którego wywodzą się najwybitniejsi Komaskowie epoki baroku, architekt nadworny rodu Sanguszków, autor kościołów, zespołów klasztornych, przebudów założeń pałacowych, głównie na Lubelszczyźnie i Wołyniu.

Życie i działalność[edytuj]

Urodził się w niewielkiej miejscowości na pograniczu włosko-szwajcarskim, kształcił się w północnych Włoszech, przede wszystkim w Turynie. Dla Sanguszków (najpierw dla Pawła Karola Sanguszki, a następnie dla wdowy po nim Barbary z Duninów) pracował od ok. 1733, przygotowując dla nich przebudowy założeń pałacowych w Lubartowie i Zasławiu na Wołyniu. Znany przede wszystkim jako autor obiektów sakralnych – kościołów w Rawie Ruskiej, Lubartowie, Włodawie, Chełmie, czy Wielkiej Synagogi we Włodawie. Był architektem kilku założeń klasztornych, m.in. we Lwowie i Lublinie.

Głównym przedmiotem jego zainteresowań twórczych była integracja przestrzeni i bryły w celu ujednolicenia wnętrza budowli. Połączenie planów podłużnego z centralnym było „odwiecznym marzeniem architektów”, jak pisze Mariusz Karpowicz w książce Sztuka polska XVIII wieku.

Obiekty zrealizowane przez Pawła Fontanę[edytuj]

Galeria[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Łoza, Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954.
  • Aleksander Strojny i in., Ukraina Zachodnia. Tam szum Prutu, Czeremoszu..., Wydawnictwo Bezdroża, Kraków 2005.
  • Adam Witusik i in. (red.), Słownik biograficzny miasta Lublina, Wydawnictwo UMCS, Lublin, 1993.
  • Polski Słownik Biograficzny.
  • Konrad Pyzel, Paolo Fontana [w] Internetowy Przewodnik Turystyczny, nr 2 (11), luty 2008; plik.pdf.

Linki zewnętrzne[edytuj]