Paweł Batow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Iwanowicz Batow
Павел Иванович Батов
Ilustracja
Paweł Iwanowicz Batow w 1916
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1897
wieś Filisowo,
 Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 1985
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19151985
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska
Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 3. i 65 Armii, szef Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
wojna domowa w Hiszpanii,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Kutuzowa I klasy Order Bohdana Chmielnickiego I klasy Order Wojny Ojczyźnianej Order Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR III stopnia Order Znak Honoru Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal za Obronę Stalingradu Medal za Wyzwolenie Warszawy Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Medal 20-lecia Zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Medal 30-lecia Zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Medal 20 lat Radzieckich Sił Zbrojnych Medal 30 lat Radzieckich Sił Zbrojnych Medal 40 lat Radzieckich Sił Zbrojnych Medal 50 lat Radzieckich Sił Zbrojnych Medal 60 lat Radzieckich Sił Zbrojnych Medal Weterana Sił Zbrojnych ZSRR Order Suche Batora (Mongolia) Order Czerwonego Sztandaru (Mongolia) Order Tudora Wladimiresku I klasy (Rumunia)
Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (Polska) Order Krzyża Grunwaldu II klasy (Polska) Order Imperium Brytyjskiego Złoty Order Zasług dla Ojczyzny (NRD)

Paweł Iwanowicz Batow, ros. Павел Иванович Батов (ur. 1 czerwca 1897 we wsi Filisowo, pow. rybiński, gubernia jarosławska, zm. 19 kwietnia 1985 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii (1955), szef Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego (1962–1965), dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1943, 1945), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1., 2., 4., 5. i 6. kadencji.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie chłopskiej. Od 1915 w armii carskiej. Walczył w I wojnie światowej w stopniu podoficerskim. Od sierpnia 1918 jako ochotnik służył w Armii Czerwonej, gdzie zajmował szereg odpowiedzialnych stanowisk. Był uczestnikiem wojny domowej (1918–1920), walczył również w Hiszpanii (1936–1937) oraz brał udział w kampanii fińskiej (1939–1940).

W 1927 zakończył kurs „Wystrieł”, w 1950 Wyższy Kurs Akademicki w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. Od 1937 dowódca Korpusu. W latach 1940 do czerwca 1941 zastępca dowódcy Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. W czasie wojny radziecko-niemieckiej 1941–1945 zajmował szereg stanowisk dowódczych. Początkowo dowódca korpusu, zastępca dowódcy 51 Armii (czerwiec 1941 – styczeń 1942), zastępca dowódcy wojsk Krymu. Od grudnia 1941 do października 1942 dowódca 3 Armii i zastępca dowódcy Frontu Briańskiego do spraw formowania. Następnie dowodził 65 Armią w bitwach pod Stalingradem, Kurskiem, w bitwie na Dnieprze, w operacjach na Białorusi i północnych ziemiach polskich.

Uczestniczył w zajmowaniu ziem Pomorza. 6 marca 1945 jego wojska zdobyły Grudziądz po blisko dwumiesięcznym oblężeniu. Dowodzona przez niego armia, wchodząca w skład 2 Frontu Białoruskiego, zdobyła Szczecin 26 kwietnia 1945. Komendant wojenny Wałbrzycha. Dowódca garnizonu Armii Czerwonej w tym mieście. Walczył w operacji berlińskiej

Po wojnie Batow pełnił szereg funkcji w centralnych instytucjach Ministerstwa Obrony ZSRR. W latach 1955–1962 dowodził kolejno Przykarpackim i Nadbałtyckim Okręgiem Wojskowym. W latach 1962–1965 był szefem Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego. Wieloletni deputowany do Rady Najwyższej ZSRR, 1. i 2. oraz od 4. do 6. kadencji. 23 listopada 1965 w Grupie Inspektorów Sił Zbrojnych ZSRR.

Książki[edytuj]

  • Paweł Batow – W marszu i boju (1963)
  • Paweł Batow – Operacja Odra (1965)
  • Paweł Batow – Niezawodna tarcza (1965)

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. Biuletyn Informacji Publicznej - Urząd Miejski w Gdańsku, bip.gdansk.pl [dostęp 2017-03-28] (pol.).

Bibliografia[edytuj]