Przejdź do zawartości

Paweł Birula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Paweł Birula
Data i miejsce urodzenia

24 września 1951
Warszawa

Instrumenty

śpiew, gitara 12-strunowa

Gatunki

ballada, folk, rock

Zawód

muzyk

Aktywność

1967–1984

Powiązania

Tomasz Zeliszewski, Marek Jamrozy, Marek Patrzałek, Andrzej Puczyński, Władysław Komendarek i in.

Zespoły
Bałtowie
Va Banque
Fang
Exodus

Paweł Birula (ur. 24 września 1951 w Warszawie[1]) – polski wokalista i gitarzysta, m.in. polskiej grupy rockowej Exodus[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych latach swojej kariery był wokalistą i gitarzystą tarnowskich zespołów Bałtowie" (1967–1972)[2] i Vabanque (laureat II nagrody na X Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie w 1972[3] i III nagrody (33 pkt.) na XI KFPP w Opolu w 1973[4] za piosenkę Święto błaznów)[5] – których perkusistą był Tomasz Zeliszewski[6]. W latach 70. wchodził w skład grupy Fang, którą wraz z nim współtworzyli: Marek Jamrozy (gitara, instrumenty klawiszowe, Andrzej Lechowski (skrzypce; później Old Metropolitan Band), Marek Patrzałek (gitara basowa; później m.in. Wały Jagiellońskie) i Andrzej Popiel (perkusja; później Anawa), którego miejsce po pewnym czasie zajął Zbigniew Fyk (później Exodus)[7]. W latach 1976–1984 był filarem prog-rockowej formacji Exodus[1].

Śpiewałem, lecz uważałem się za marnego wokalistę... Dlatego poszukiwaliśmy frontmana... Birula wpasował się w zespół idealnie. Był już znany, miał na koncie kilka nagród. Spodobał mi się... Nie podejrzewałem jednak, że tak świetnie śpiewa rockowe kawałki... Do dziś uważam go za wzorzec śpiewania... Śpiewał wszystko i świetnie. Taki polski Freddie Mercury.

Tomasz Gawiński, [Andrzej Puczyński w wywiadzie udzielonym tygodnikowi „Angora” w 2023 roku – fragment notatki z książeczki do płyty „Widok z góry najwyższej. Live 1980

W 1979 zagrał wraz z Władysławem Komendarkiem (również z Exodusu) na płycie Rezerwat miłości Skaldów[1]. W 1984 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie obecnie mieszka[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński, Encyklopedia Polskiego Rocka, Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 153, 155, ISBN 83-7129-570-7, OCLC 43868642.
  2. Konstantyn Adam Materewicz: Czas na wspomnienia: Paweł Birula. facebook.com, 2019-04-13. [dostęp 2024-06-03]. (pol.).
  3. Kalendarium Studenckiego Festiwalu w Krakowie. studenckifestiwal.pl. [dostęp 2024-06-03]. (pol.).
  4. Boom – Słońce w ramionach (CD, Monoplan, 2012) info: książeczka do płyty (str. 46, 48)
  5. Konstantyn Adam Materewicz: Paweł Birula & Va Banque – Święto błaznów. facebook.com, 2019-04-13. [dostęp 2024-06-03]. (pol.).
  6. Maciej Replewicz: Tomasz Zeliszewski: Mogłem grać z Czesławem Niemenem, Markiem Grechutą, wybrałem Budkę Suflera. pap.pl, 2024-02-28. [dostęp 2024-06-03]. (pol.).
  7. Konstantyn Adam Materewicz: Exodus – Dwa małe obrazki (pod postem znajduje się komentarz perkusisty Zbigniewa Fyka na temat zespołu Fang). 2019-02-18. [dostęp 2024-06-03]. (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]