Paweł Kindelski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Kindelski
podpułkownik audytor podpułkownik audytor
Data i miejsce urodzenia 23 stycznia 1877
Rymanów
Data śmierci ?
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
,Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 80 Pułk Piechoty Austro-Węgier,
41 Pułk Piechoty Austro-Węgier,
DOG „Warszawa”,
Wojskowy Sąd Okręgowy Nr I,
Najwyższy Sąd Wojskowy

Paweł Kindelski (ur. 23 stycznia 1877 w Rymanowie, zm. ?) – podpułkownik audytor Wojska Polskiego z tytułem doktora.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 stycznia 1877 w Rymanowie jako syn Pawła (rolnika tamże)[1][2]. W 1897 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie był m.in. Józef Bielawski, Bronisław Gaweł, Władysław Studziński)[2][3][4]. Po maturze miał podjąć studia teologiczne[2]. Ukończył studia prawnicze uzyskując tytuł naukowy doktora.

Został oficerem c. i k. armii. W połowie 1906, jako rezerwowy kadet, zastępca oficera i aspirant audytoriatu został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy i przydzielony do 80 pułku piechoty[5][6]. W 1912 był audytorem wojskowym w Czerniowcach[3]. W maju 1909 został awansowany do stopnia porucznika audytora, przeniesiony z 80 pułku piechoty do 41 pułku piechoty[7]. W listopadzie 1912 został awansowany do stopnia kapitana audytora przy 41 pułku piechoty[8].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas obrony Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej na przełomie 1918/1919 w randze kapitana audytora zasiadał w pierwszym składzie Sądu Polowego we Lwowie[9]. Z tej jednostki w stopniu majora Korpusu Sądowego w lutym 1919 został przydzielony do Sądu Wojennego w Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa”[10]. Został awansowany do stopnia podpułkownika w Korpusie Oficerów Sądowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[11][12]. W 1923 był sędzią orzekającym Wojskowego Sądu Okręgowego Nr I w Warszawie[13]. W 1924 był przydzielony do Naczelnego Prokuratora Wojskowego przy Najwyższym Sądzie Wojskowym[14]. Na początku 1926 został przydzielony na stanowisko podprokuratora do Najwyższego Sądu Wojskowego[15][16].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1891/1892 (zespół 7, sygn. 13). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 139.
  2. a b c XVI. Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1897. Sanok: Fundusz Naukowy, 1897, s. 27.
  3. a b Kronika. Zjazd koleżeński maturzystów z 1897 roku. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 26 z 30 czerwca 1912. 
  4. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-04-01].
  5. Wiadomości bieżące. Z armii. „Słowo Polskie”, s. 5, Nr 302 z 9 lipca 1906. 
  6. Wiadomości bieżące. Z armii. „Słowo Polskie”, s. 3, Nr 303 z 10 lipca 1906. 
  7. Awans majowy w c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 106 z 8 maja 1908. 
  8. Awans listopadowy w c. i k. Armii. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 260 z 12 listopada 1912. 
  9. Leszek Kania. Ochrona porządku prawnego i bezpieczeństwa publicznego podczas obrony Lwowa (listopad 1918 – marzec 1919). „Prace Instytutu Prawa i Administracji PWSZ w Sulechowie”, s. 301, 2006. 
  10. Rozkaz 757. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 568, Nr 23 z 1 marca 1919. 
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1090.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 985.
  13. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1082.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 976.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 6 lutego 1926 r.
  16. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 6 lutego 1926 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]