Paweł Kowalewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Kowalewski
Ilustracja
Paweł Kowalewski
Data i miejsce urodzenia 20 września 1958
Warszawa
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
Dziedzina sztuki malarstwo, instalacja (sztuka)

Paweł Kowalewski (ur. 20 września 1958 w Warszawie) – polski artysta, autor instalacji, profesor ASP, założyciel i Prezes Zarządu agencji komunikacji marketingowej Communication Unlimited[1][2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1978–1983 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem pod kierunkiem Stefana Gierowskiego[3]. Paweł Kowalewski należy do założycieli formacji artystycznej Gruppa – jednej z czołowych grup artystycznych drugiej połowy XX wieku. Twórczość Kowalewskiego jest zróżnicowana gatunkowo, obejmuje malarstwo na płótnie, papierze, a także rzeźbę (drobne formy w modelinie) i – w ostatnim okresie publicznej działalności – instalacje i ready mades. Wszystkie te elementy zawierała już wieloczęściowa i rozbudowana formalnie praca dyplomowa pt. „Sztuka osobista, czyli prywatna” (1983)[4].

Od 1985 roku jest wykładowcą na Wydziale Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, obecnie ze stopniem doktora habilitowanego[5]. Do 1994 roku wykładał na uczelni malarstwo, a od 1994 roku prowadzi zajęcia z budowy marki[6].

Razem z członkami Gruppy organizował radykalne akcje wspólnego malowania i recitale oparte na poetyce absurdu, m.in. w kultowej pracowni Dziekanka[7] na warszawskiej ASP. Sztukę Kowalewskiego określić można jako ekspresyjną, autobiograficzną, czerpiącą z osobistego doświadczenia i kontekstu literackiego. Działalność artysty w latach 80’ była traktowana przez władzę totalitarnego państwa jako sztuka wymykająca się oficjalnemu obiegowi. Cykl „Psalmy”, który powstały na fali inspiracji Psalmami Dawida w tłumaczeniu Czesława Miłosza, został subiektywnie posądzony o bluźnierstwo[8].

Paweł Kowalewski, „Mon cheri Bolscheviq”, 1984, olej na płótnie

Kowalewski wraz z Gruppą brał udział m.in. w Documenta 8.[9] w Kassel w 1987 roku, na którym prezentowano prace Barbary Kruger i Jospeha Beuysa. Artyści zorganizowali wówczas akcję wspólnego malowania wielkoformatowego płótna pt. „Kuda Gierman”[10].

Po prezentacji swojego cyklu pt. „Fin de siècle” w warszawskiej galerii Appendix  w 1992 roku, Paweł Kowalewski został zauważony przez galernika Isy Brachota, który reprezentował Romana Opałkę. Jego prace zostały pokazane w galerii Brachot w Brukseli, równolegle z retrospektywą belgijskiego surrealisty Paula Delvaux[11].

Wraz z cyklem „Fin de siècle” Kowalewski zakończył pracę z medium malarskim, koncertując się od tego momentu na pracach o charakterze interdyscyplinarnym i performatywnym. W 2010 roku powstała seria „Forbidden/NIE WOLNO”, będącą dokumentacją zakazów i nakazów rejestrowanych prze artystę podczas jego podróży. W 2012 roku w galerii Propaganda Kowalewski zaprezentował „Symulator totalitaryzmu”[12] instalację, która przenosiła widza w przestrzenie stanów zagrożenia. W 2015 roku w Izraelu artysta wystawił cykl „Moc i Piękno”[13]. Seria wielkoformatowych, znikających portretów, przedstawiała tak zwane ‘Polskie Matki’ naznaczone traumą wojny i totalitaryzmów.

W 2017 roku Paweł Kowalewski miał swoją indywidualną wystawę w prestiżowym Muzeum Jerke – pierwszej zagranicznej instytucji w Niemczech poświęconej głównie polskiej sztuce awangardowej. Na projekt „Zeitgeist”[14] składały się rzeźby oraz najbardziej znaczące obrazy z lat 80’.

W 1991 Paweł Kowalewski założył niezależną agencję komunikacji marketingowej Comminication Unlimited[15], która realizowała m.in. kampanię społeczną „Pij mleko! Będziesz wielki”. Od 2009 Kowalewski jest także wiceprezesem zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Reklamy (IAA) odpowiedzialnym za globalny rozwój stowarzyszenia[16].

Kolekcje[edytuj | edytuj kod]

Dzieła Pawła Kowalewskiego znajdują się w muzeach polskich oraz wielu krajowych i zagranicznych kolekcjach prywatnych. Jego prace zakupiono m.in. do kolekcji: Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Krakowie[17], Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki[18], Muzeum Jerke, Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, kolekcji Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a także Fundacji Sztuki Polskiej ING[19], Fundacji Benettona[20], Fundacji Egit.

Paweł Kowalewski, „Samotność Arnolfinich albo okrutne kobiety i łagodni mężczyźni”, 1988, olej na płótnie, 120 × 160 cm

Wystawy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • 1984 – Biada, pracownia A. M. Sobczyków, Warszawa
  • 1984 – Zły znak, Mała Galeria ZPAF, Warszawa
  • 1984 – Szalony młotek, Pracownia Dziekanka, Warszawa
  • 1986 – Dzień szatana, Galeria na Ostrowie, Wrocław
  • 1987 – Recital, Pracownia Dziekanka, Warszawa
  • 1987 – STK, Łódź
  • 1987 – Teatr Mandala, Kraków
  • 1989 – Galeria Pawła Sosnowskiego, Warszawa
  • 1990 – Wszystko i natychmiast, pawilon SARP, Warszawa
  • 1990 – Galerie Ariadne, Wiedeń, Austria
  • 1991 – Obrazy a ready made, Ośrodek Kultury Polskiej, Praga
  • 1991–1992 – Koniec wieku, Galeria Appendix, Warszawa
  • 1992 – BWA, Sandomierz
  • 1992 – Galerie Isy Brachot, Bruksela, Belgia
  • 1993 – Stockholm Art Fair, Sztokholm, Szwecja
  • 1993 – Brussels Art Fair, Bruksela, Belgia
  • 2008 – Ja zastrzelony przez Indian po raz drugi, Galeria Appendix2, Warszawa
  • 2010 – NIE WOLNO!, 2. Mediations Biennale, Poznań
  • 2012 – Symulator Totalitaryzmu, galeria Propaganda, Warszawa[21]
  • 2013 – Symulator Totalitaryzmu, MCSW Elektrownia, Radom[22]
  • 2015 – Moc i piękno, The Artists House, Tel Aviv, Izrael
  • 2016 – Te rzeczy dziś, galeria Propaganda, Warszawa
  • 2017 – Moc i Piękno, Muzeum Fotografii, Kraków[23]
  • 2017 – Zeitgeist, Museum Jerke, Recklinghausen, Niemcy[24]
  • 2017 – Dlaczego jest raczej nic niż coś, Miejski Ośrodek Sztuki, Gorzów Wielkopolski[25]
Paweł Kowalewski, „Bo wielu jest powołanych, lecz niewielu wybranych”, 1985, tempera na papierze, 237 × 182 cm
Paweł Kowalewski, „Europeans only”, 2010, fotografia z cyklu „Nie wolno”

Wystawy zbiorowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1984 – Chaos, Człowiek, Absolut, Kościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, Warszawa
  • 1985 – Rachunek, Galeria Forma, Warszawa
  • 1985 – Przeciw złu, przeciw przemocy, kościoły: Mistrzejowice, Podkowa Leśna, Zielonka
  • 1985 – Obecność, Parafia Miłosierdzia Bożego, Warszawa
  • 1985 – I Biennale „Droga i prawda”, kościół św. Krzyża, Wrocław
  • 1985 – Czas smutku, czas nadziei, Kościół Matki Boskiej Bolesnej, Poznań
  • 1985 – I Biennale Sztuki Nowej, Zielona Góra
  • 1986 – Zapisy 2, BWA, Lublin
  • 1986 – Ekspresja lat 80-tych, BWA, Sopot
  • 1986 – Polska Pieta, kościoły: Poznań, Wrocław
  • 1986 – Świadectwo wspólnoty, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, Warszawa
  • 1987 – Misterium męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, Warszawa
  • 1987 – II Biennale „Droga i prawda”, kościół św. Krzyża, Wrocław
  • 1987 – Co słychać?, Dawne Zakłady Norblina, Warszawa
  • 1988 – Na obraz i podobieństwo. Nowa ekspresja religijna, Dawne Zakłady Norblina, Warszawa
  • 1989 – Uczucia, Galeria Dziekanka, Warszawa
  • 1989 – Polak. Niemiec. Rosjanin, Dawne Zakłady Norblina, Warszawa
  • 1990 – 1990 – Artyści dla Rzeczypospolitej, Galeria Studio, Warszawa
  • 1990 – Salon letni, Muzeum Narodowe, Kraków
  • 1990 – Kunst des 20 jahrhunderts aus Mittel und Osteuropa, Dorotheum, Wiedeń, Austria
  • 1991 – Szkic do galerii sztuki współczesnej, Muzeum Narodowe, Warszawa
  • 1991 – Cóż po artyście w czasie marnym, Zachęta, Warszawa; Muzeum Narodowe, Kraków
  • 1991 – Cóż po artyście w czasie marnym, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa
  • 1993 – Konfrontacje artystyczne, Ratusz Staromiejski, Toruń
  • 2001 – Bieg czerwonych ludzi, Galeria Zderzak, Kraków
  • 2001 – Irreligia, Atelier 340 Muzeum, Bruksela, Belgia
  • 2003 – Dzieci, Artyści, ladacznice i biznesmeni, Galeria Program, Warszawa
  • 2003 – Powinność i bunt. Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie 1994-2004, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa
  • 2004–2005 – Warszawa – Moskwa/ Moskwa – Warszawa 1900-2000, Zachęta, Warszawa; Państwowa Galeria Trietiakowska, Moskwa.
  • 2006 – W Polsce, czyli gdzie?, CSW, Warszawa
  • 2007 – Dowcip i władza sądzenia (Asteizm w Polsce), CSW, Warszawa; CSW Łaźnia, Gdańsk
  • 2007 – Obraz życia, Muzeum Początków Państwa Polskiego, Gniezno
  • 2007 – Zatrute źródło. Współczesna sztuka polska w pejzażu postromantycznym, Muzeum Narodowe, Szczecin; Łotewskie Narodowe Muzeum Sztuki.
  • 2008 – Republika bananowa. Ekspresja lat 80., BWA Wałbrzych; Muzeum Narodowe, Szczecin; Galeria Wozownia, Toruń; Galeria Miejska Arsenał, Poznań; CSW Łaźnia, Gdańsk
  • 2009 – Like a Rolling Stone, CRP, Orońsko; (Like a Rolling Stone 2) Galeria Appendix2, Warszawa
  • 2009–2010 – Republika bananowa. Ekspresja lat 80., MODEM Centrum Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej, Debrecen
  • 2010 – Osiemnasta. Bitwa, która zmieniła losy świata, Pawilon na Placu Defilad, Warszawa
  • 2010–2011 – Pokolenie '80. Niezależna twórczość młodych w latach 1980–1989, Muzeum Narodowe, Kraków
  • 2011 – Big Boys Games, Galeria Appendix, Warszawa[21]
  • 2011 – Wystawa okolicznościowa, Propaganda, Warszawa
  • 2011 – THYMOS. Sztuka gniewu 1900-2011, CSW Znaki Czasu, Toruń
  • 2011 – Wystawa okolicznościowa, BWA Galeria Sztuki, Olsztyn
  • 2011 – Preview, Galeria Propaganda, Warszawa[21]
  • 2012 – Pokolenie ’80 – Polityczny protest? Artystyczna kontestacja? Wystawa sztuki niezależnej tworzonej przez artystów, których artystyczny debiut przypadł na lata 1980–1989, Muzeum Okręgowe, Rzeszów
  • 2013 – Niebieski najpiękniejszy kolor świata, galeria Propaganda, Warszawa[21]
  • 2013 – Małe jest wielkie, Propaganda, Warszawa
  • 2013 – Oj, dobrze już, Propaganda, Warszawa
  • 2014 – Między sezonami, Propaganda, Warszawa
  • 2016 – Kolekcje, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa
  • 2016 – À la Flamande, Propaganda, Warszawa
  • 2016 – Viennacontemporary, Marx-Halle, Wiedeń
  • 2018 – Miejsce artysty, Galeria Kordegarda Narodowego Centrum Kultury, Warszawa
  • 2018 – Ojczyzna w sztuce, MOCAK- Muzem Sztuki Współczesnej, Kraków
Paweł Kowalewski, „Fin de siècle”, 1992, olej na płótnie

Wystawy i akcje Gruppy[edytuj | edytuj kod]

  • 1983 – Las, góra, a nad górą chmura, Pracownia Dziekanka, Warszawa; BWA, Lublin
  • 1984 – Matka Premiera, Teatr Kameralny, Warszawa
  • 1984 – Kobieta ucieka z masłem, Pracownia Dziekanka, Warszawa
  • 1985 – Uchylenie rąbka tajemnicy z tradycyjnego warsztatu malarskiego, Pracownia Dziekanka, Warszawa (I akcja)
  • 1985 – Sztuka podziwu, Galeria SHS, Warszawa
  • 1985 – Jak pomóc Kryszkowskiemu?, Strych, Łódź
  • 1985 – Tylko dzisiaj wieczorem kochanie, BWA, Lublin
  • 1985 – Rypajamawłoszard Grzykomopasoźniak Wkład w wykład vel Idź wylicz, Pracownia Dziekanka, Warszawa (II akcja)
  • 1985 – Kto wodzi ten promień wodzący, Galeria Wieża, Warszawa
  • 1985 – Złoto ekonomii, kadzidło sztuki, gorzka mirra polityki, Parafia Miłosierdzia Bożego, Warszawa
  • 1985 – Zespół Pieśni i Tańca Ziemi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, Pracownia Dziekanka, Warszawa (III akcja)
  • 1986 – Twoim bohaterem hołoto jest nuda przynosząca nieszczęście, Galeria Wielka 19, Poznań
  • 1986 – Niemrawy młodzian śpiewa, sztywna wiruje dziewa, Pracownia Dziekanka, Warszawa (IV akcja)
  • 1987 – Gruppa Gruppen, Galeria Atrium, Sztokholm, Szwecja
  • 1987 – Avanguardia polacca esposizione dell’arte indipendente polacca, Centro Direzionale Colleoni, Agrate Brianza k. Mediolanu, Włochy
  • 1987 – Kuda Gierman, Gruppenkunswerke, Kassel, Niemcy
  • 1988 – Rysunek na miejscu, Galeria Obraz, Poznań
  • 1988 – Artysta w świątyni słów o sztuce, Galeria na Ostrowie, Wrocław
  • 1988 – Utrudniają zwierzętom wypluwanie wziętych do pyska przedmiotów, Galeria DESA „Nowy Świat”, Warszawa
  • 1988 – Katedra Malarstwa, Galeria Dziekanka, Warszawa (V akcja)
  • 1988 – Ars aura prior, Galeria DESA „Stary Rynek”, Poznań
  • 1988 – Gruppa – dokumenty, Galeria Pokaz, Warszawa
  • 1989 – Lochy Manhattanu, Łódź
  • 1989 – Woyzeck. (Budy? Budy to my mamy u siebie), Teatr Studyjny, Łódź
  • 1991 – Gruppa – 6 dobrych błędów, Galeria Dziekanka, Warszawa
  • 1992 – Gruppa 1982-1991, Galeria Zachęta, Warszawa
  • 2002 – Przyznajemy się do winy, prosimy o wybaczenie, obiecujemy poprawę, Galeria Program, Warszawa
  • 2013 – Oj dobrze już, galeria Propaganda, Warszawa[21]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wydział Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, asp.waw.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  2. Paweł Kowalewski (Communication Unlimited): Człowiek nie może zajmować się designem, jeżeli nie rozumie rozwoju fizyki i matematyki - NowyMarketing, nowymarketing.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  3. Biogram.
  4. Paweł Kowalewski - Życie i twórczość | Twórca | Culture.pl, culture.pl [dostęp 2017-11-25] (pol.).
  5. Biografia - Paweł Kowalewski, pawelkowalewski.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  6. dr hab. Paweł Kowalewski, adiunkt, asp.waw.pl [dostęp 2019-03-23] (pol.).
  7. Joanna Kiliszek, Niespokojna pewność – Dziekanka / Warszawa – Miejsce nowej sztuki 1972–1998, „SZUM”, 27 października 2017 [dostęp 2019-03-14].
  8. Maryla Sitkowska, Słownik malarzy polskich, Warszawa: Arkady, 2003, s. 167–168, ISBN 83-213-4143-8.
  9. Documenta, Documenta 8. 12 June – 20 September 1987, 12 czerwca 1987 [dostęp 2019-03-14].
  10. Alexandra Alisauskas, Odrzucone dziedzictwo O sztuce polskiej lat 80., Warszawa 2011 [dostęp 2019-03-14].
  11. Paweł Kowalewski, Wystawa Fin de siécle, 16 września 1992 [dostęp 2019-03-14].
  12. Agnieszka Kowalska, Poczuj totalitaryzm na własnej skórze, „Gazeta Wyborcza”, 24 lutego 2012 [dostęp 2019-03-14].
  13. Aleksander Hudzik, Znikające obrazy, „Newsweek”, 21 maja 2017 [dostęp 2019-03-14].
  14. Ewa Dyszlewicz, „Zeitgeist” Pawła Kowalewskiego w kościele St. Peter w Recklinghausen, „SZUM”, 22 listopada 2017 [dostęp 2019-03-14].
  15. Paweł Kowalewski uhonorowany wyróżnieniem Międzynarodowego Stowarzyszenia Reklamy - NowyMarketing, nowymarketing.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).
  16. Paweł Kowalewski po raz czwarty wybrany na stanowisko Global Vice President IAA.
  17. Muzeum Narodowe w Krakowie, Paweł Kowalewski, 14 marca 2019.
  18. Zachęta - Narodowa Galeria Sztuki, Paweł Kowalewski, 14 marca 2019.
  19. Fundacja Sztuki Polskiej ING, Paweł Kowalewski, 14 marca 2019.
  20. Fundacja Benettona, Paweł Kowalewski, 14 marca 2019.
  21. a b c d e Artists – Pawel Kowalewski.
  22. Paweł Kowalewski „Symulator totalitaryzmu”.
  23. Zofia Gołubiew, Sztuka i pamięć, dziennikpolski24.pl [dostęp 2017-08-09] (pol.).
  24. Termine - Museum Jerke | Jerke Art Foundation gGmbH, Museum Jerke | Jerke Art Foundation gGmbH [dostęp 2017-12-07] (niem.).
  25. Wystawy, mosart.pl [dostęp 2018-02-07] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]