Paweł Moczydłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Moczydłowski
Pułkownik Służby Więziennej
Data i miejsce urodzenia 8 września 1953
Gostynin
Przebieg służby
Lata służby 1990–1994
Formacja Służba Więzienna
Stanowiska Dyrektor Centralnego Zarządu Zakładów Karnych
Późniejsza praca doktor nauk społecznych
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Paweł Moczydłowski (ur. 8 września 1953 w Gostyninie[1]) – polski socjolog, kryminolog, publicysta i urzędnik państwowy, pułkownik Służby Więziennej. W latach 1990–1994 kierował Centralnym Zarządem Zakładów Karnych w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia w zakresie nauk społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. W 1987 uzyskał w Instytucie Socjologii UW stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy pt. „Drugie życie” w instytucjach totalnych: o sposobach wglądu w sekrety stosunków międzyludzkich (promotorem był Jacek Kurczewski)[2].

W latach 1977–2001 pracował w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji, a następnie w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych UW. W latach 80. był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[3]. W 2002 został wykładowcą w Szkole Wyższej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej.

Od 1990 do 1994 zajmował stanowisko dyrektora generalnego i dyrektora Centralnego Zarządu Zakładów Karnych w randze pułkownika Służby Więziennej. Zasiadał w Zespole Doradczym ds. Reformy Systemu Bezpieczeństwa Państwa w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (1990) oraz w Komisji ds. Reformy Prawa Karnego w Ministerstwie Sprawiedliwości (1991). Był także doradcą w Kancelarii Prezydenta RP w okresie prezydentury Lecha Wałęsy (1995).

Od 1995 działa w sektorze pozarządowym. W latach 1995–1999 stał na czele Stowarzyszenia Penitencjarnego „Patronat”. Zasiadał także w radzie politycznej Ruchu Stu[4]. Od 2000 prowadzi własną działalność konsultingową. Współpracował z Open Society Institute jako ekspert ds. więziennictwa w postkomunistycznych krajach azjatyckich: Azerbejdżanie (1999), Mongolii (2000), Tadżykistanie (2000–2001), Kirgistanie (2000–2004) i Gruzji (2000–2004). Prowadził również badania w wielu krajach Europy, Azji i obu Ameryk.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2011 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Protesty zbiorowe w zakładach karnych, Warszawa 1986
  • „Drugie życie” w instytucji totalnej, Warszawa 1988
  • Collective Protests in Penal Institutions, Oslo 1990 (współautor)
  • Drugie życie więźnia, Opole 1991, Warszawa 2002
  • The Hidden Life of Polish Prisons, Bloomington 1992
  • Kariera strachu. Bezpieczeństwo publiczne w Polsce, Warszawa 2004[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Who is who w Polsce. Wyd. I. Zug: Hübners blaues Who is who, 2002, s. 1319. ISBN 3-7290-0034-9.
  2. Doktoraty. Prace doktorskie z socjologii. Instytut Socjologii UW. [dostęp 3 czerwca 2011].
  3. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 9 października 2015].
  4. Rada polityczna Ruchu 100. ruch100.org.pl. [dostęp 30 grudnia 2011].
  5. M.P. z 2011 r. Nr 78, poz. 780
  6. Wykaz publikacji w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 3 czerwca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]