Paweł Murza-Mucha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Murza-Mucha
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 27 września 1921
Wąchock
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1991
Warszawa
Prof. dr inż. mechanik nauk technicznych
Doktorat 1964 – nauki techniczne
Profesura 1983
Nauczyciel akademicki
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Partyzancki Medal Komisji Edukacji Narodowej
Odznaka Grunwaldzka

Paweł Murza-Mucha (ur. 27 września 1921 w Wąchocku zm. 25 sierpnia 1991 w Warszawie[1]) – polski profesor i wynalazca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Pawła Murza-Muchy na Cmentarzu Powązkowskim

W 1937 ukończył Gimnazjum Ogólnokształcące im. Witkowskiego w Skarżysku-Kamiennej. W 1939 zdał maturę w Liceum Przyrodniczym im. J. Długosza we Włocławku. Od 1940 uczęszczał do Wyższej Szkoły Budowy Maszyn im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie, a po jej ukończeniu w 1943 rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej w Warszawie. Wszyscy pracownicy PWST byli równocześnie pracownikami konspiracyjnej Politechniki Warszawskiej. W 1943 r. na skutek dekonspiracji, przerwał studia, ponieważ był poszukiwany przez gestapo. W chwili gdy cała jego rodzina została aresztowana, wstąpił do partyzantki Batalionów Chłopskich[2]. W latach 1945-1947 studiował na Wydziale Mechaniki Politechniki Łódzkiej, uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W 1948 rozpoczął pracę na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, w Katedrze Obróbki Metali, w Zakładzie Odlewnictwa pod kierunkiem profesora L. Uzarowicza. W 1964 uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a tytuł profesora w 1983.

W latach 1981-1985 sprawował funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego Technologicznego Politechniki Warszawskiej. Z funkcji tej został odwołany przez ówczesne władze w związku z represjami politycznymi. Był wybitnym specjalistą inicjującym nowe prace badawcze. Jego liczne pomysły naukowo-badawcze zostały wdrożone w praktyce.

Wynalazł i opatentował m.in. „masę do produkcji rdzeni i form odlewniczych” - 3 listopad 1976 oraz „ sposób wytwarzania stopowych warstw powierzchniowych na odlewach” – kwiecień 1990[1].

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (138a-5-30)[3].

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

  • W latach 1950-1951 adiunkt, a następnie docent w Katedrze Odlewnictwa Politechniki Warszawskiej.
  • Od 1983 r. profesor nadzwyczajny.
  • Od 1970 r. pierwszy dyrektor Instytutu Technologii Bezwiórowych.
  • W latach 1973-1991 kierownik Zakładu Odlewnictwa.
  • W latach 1981-1985 dziekan Wydziału Mechanicznego Technologicznego Politechniki Warszawskiej.
  • Przewodniczący Zarządu Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich[1].

Członkostwa[1][edytuj | edytuj kod]

  • Członek:
  1. Komitetu Metalurgii Polskiej Akademii Nauk PAN
  2. Rady Naukowej Instytutu Odlewnictwa w Krakowie
  3. Zarządu Głównego Stowarzyszenia Odlewników Polskich w Krakowie
  4. Zarządu Oddziału Warszawskiego STOP.

Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia[1][edytuj | edytuj kod]

Ważne publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • „Produkcja odlewów ze stopów aluminium w oparciu o masy ze spoiwem sodowym - SOCOR - nowy system produkcji odlewów ze stopów aluminium”, P.Murza-Mucha, Z. Koszarewski, 1979[1];
  • „Możliwość zastosowania uproszczonego procesu przesycenia odlewów kokilowych ze stopów aluminium – krzem”, P.Murza-Mucha, R.Szostak 1980;
  • „Początki odlewnictwa żeliwa w Polsce” Kazimierz Sękowski Kraków 1983 – recenzja P. Murza-Mucha, Kwartalnik Historii Nauki i Techniki 29/3-4,703-704, 1984, „Metalurgia topnienia metali”, wyd. Szkolne i Pedagogiczne 1977;
  • „Technologia topnienia metali”, wyd. PW 1976; „Żeliwo modyfikowane w praktyce odlewniczej”, Warszawa 1956, wyd. Państwowe Wydawnictwa Techniczne[1];
  • Wynalazł i opatentował m.in. „masę do produkcji rdzeni i form odlewniczych” - 3 listopad 1976, czy

„ sposób wytwarzania stopowych warstw powierzchniowych na odlewach” – kwiecień 1990.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g B. Nowicki, pomoc w przygot. M. Trojanowska, „Biogramy profesorów, docentów i doktorów habilitowanych. Wydziału Inżynierii Produkcji, dawniej Mechaniczny Technologiczny, wyd. Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2002,s.116-117
  2. „Wspomnienia pracowników i studentów, Politechnika Warszawska 1939-1945”, pod redakcją: E. Domański, Z. Jaśkiewicz, A. Jermakowicz, Z. Kączkowski (przewodniczący), B.Krasiewicz, wyd. Warszawa 1990, Pracownia Historyczna Biblioteki Głównej Politechniki Warszawskiej 00-661 Warszawa, Noakowskiego 18/20.pok.600, s. 319-322
  3. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. [dostęp 2015-05-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]