Paweł Mykietyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Mykietyn
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1971
Oława
Zawód kompozytor, klarnecista
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Paweł Mykietyn (ur. 20 maja 1971 w Oławie) – polski kompozytor i klarnecista.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1997 ukończył studia kompozytorskie w klasie profesora Włodzimierza Kotońskiego w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W latach 1997–2001 był kierownikiem muzycznym Teatru Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza, a w 2008 został kierownikiem muzycznym Nowego Teatru w Warszawie.

Komponował dla różnych instytucji (Polskie Radio, Teatr Wielki – Opera Narodowa), festiwali (Warszawska Jesień), artystów (Jerzy Artysz, Elżbieta Chojnacka).

Jako kompozytor muzyki dla spektakli teatralnych wielokrotnie współpracował z Krzysztofem Warlikowskim. Pracował także z takimi reżyserami jak Piotr Cieślak i Grzegorz Jarzyna. Jest też twórcą muzyki filmowej, m.in. do noweli Ojciec w ramach produkcji Solidarność, Solidarność..., a także do filmów Ono, 33 sceny z życia i W imię... Małgorzaty Szumowskiej, Tatarak i Wałęsa. Człowiek z nadziei Andrzeja Wajdy czy Essential Killing Jerzego Skolimowskiego.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Otrzymał dwie Polskie Nagrody Filmowe za najlepszą muzykę do filmów 33 sceny z życia i Essential Killing, był także nominowany do Orła w tej kategorii za pracę przy filmach Ono i Tatarak. Czterokrotnie nagradzany za muzykę w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Gdyni (za Ono, 33 sceny z życia, Trick i Essential Killing). Za muzykę do filmu Essential Killing otrzymał także nagrodę Prix France Musique Sacem 2012[1].

W 2008 za swoją II Symfonię otrzymał jako pierwszy Nagrodę Mediów Publicznych „Opus” w dziedzinie muzyki poważnej. Zdobywał także nagrodę Fryderyka dla kompozytora muzyki poważnej. W 2000 wyróżniony Paszportem „Polityki” w kategorii muzyka poważna.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[2].

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

  • ...Choć doleciał Dedal..., trio na fortepian, klarnet i wiolonczelę (1990)
  • La strada, na trzy instrumenty (1991)
  • Cztery preludia, na fortepian (1992)
  • U Radka na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1993)
  • 3 for 13, dla trzynastu wykonawców (1994)
  • Sonatina für Alina, na saksofon altowy i taśmę (1994)
  • Eine kleine Herbstmusik, na 11 instrumentów (1995)
  • Epifora, na fortepian i taśmę (1996)
  • Koncert na fortepian i orkiestrę (1996)
  • ...Na temat własny, na zespół kameralny (1997)
  • Four for four, na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1997)
  • Koncert na wiolonczelę i orkiestrę (1998)
  • Commencement de siècle, na zespół kameralny i live electronics (1999)
  • Before «Four for four», na klarnet, puzon, wiolonczelę i fortepian (1999)
  • Koncert na skrzypce i orkiestrę (1999)
  • Sonety Shakespeare'a, na sopran męski i fortepian (2000)
  • Ignorant i szaleniec, opera kameralna (2001)
  • Ładnienie (2004)
  • II Kwartet smyczkowy (2006)
  • II Symfonia (2007)
  • Pasja według św. Marka, na orkiestrę, sopran, chór i recytatora (2008)
  • Symfonia Vivo XXX (2010)
  • III Symfonia, na alt i orkiestrę (2011)
  • Król Lear, musical w dwóch aktach (2012)
  • Koncert na flet i orkiestrę (2013)
  • Hommage à Oskar Dawicki, na orkiestrę symfoniczną (2014)

Przypisy

  1. Prix France Musique Sacem 2012 dla Pawła Mykietyna. 13 listopada 2012. [dostęp 2015-04-13].
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 stycznia 2011 r. o nadaniu orderów i odznaczenia (M.P. z 2011 r. Nr 32, poz. 384).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]