Paweł Socha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Socha
Biskup tytularny Tunigaby
Facere veritatem in caritate
Czynić prawdę w miłości
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1935
Wojsławice
Biskup pomocniczy zielonogórsko-gorzowski
Okres sprawowania 1973–2012 (do 1992 gorzowski)
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja lazaryści
Śluby zakonne 8 grudnia 1956
Prezbiterat 22 maja 1958
Nominacja biskupia 20 listopada 1973
Sakra biskupia 26 grudnia 1973
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 grudnia 1973
Miejscowość Gorzów Wielkopolski
Miejsce katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Karol Wojtyła
Współkonsekratorzy Ignacy Jeż
Wilhelm Pluta

Paweł Socha (ur. 10 stycznia 1935 w Wojsławicach) – polski duchowny rzymskokatolicki, lazarysta, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy zielonogórsko-gorzowski w latach 1973–2012 (do 1992 gorzowski), od 2012 biskup senior diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 10 stycznia 1935 w Wojsławicach. W 1951 wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego à Paulo, 8 grudnia 1956 złożył śluby wieczyste. W latach 1952–1958 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 22 maja 1958 w kościele seminaryjnym Księży Misjonarzy pw. Nawrócenia św. Pawła w Krakowie tamtejszy administrator apostolski Eugeniusz Baziak, arcybiskup metropolita lwowski. W latach 1959–1962 studiował na Sekcji Teologii Fundamentalnej Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, otrzymując magisterium z teologii[1]. Tamże w 1969 na podstawie dysertacji Istota Tradycji według Konstytucji dogmatycznej «Dei Verbum» w świetle współczesnej teologii uzyskał doktorat nauk teologicznych w dziedzinie teologii fundamentalnej[1][2].

W latach 1958–1959 pracował jako wikariusz w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żaganiu[1]. W latach 1962–1973 pełnił funkcję egzaminatora prosynodalnego. Od 1969 do 1972 należał do diecezjalnej rady kapłańskiej[2].

W 1962 został wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu, gdzie prowadził wykłady z teologii fundamentalnej, teologii dogmatycznej i religiologii[1][2]. Ponadto w latach 1970–1973 pełnił w seminarium funkcję prefekta, w latach 1973–1974 był ojcem duchownym, zaś w latach 1975–1978 sprawował urząd rektora[1]. Od 1989 do 1996 prowadził wykłady z teologii dogmatycznej w Instytucie Formacji Duchowej dla Świeckich w Gorzowie Wielkopolskim, a w 1994 objął wykłady z teologii życia wewnętrznego w Wyższym Seminarium Duchownym w Legnicy[2].

20 listopada 1973 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym diecezji gorzowskiej ze stolicą tytularną Tunigaba[3][4]. Święcenia biskupie otrzymał 26 grudnia 1973 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie Wielkopolskim. Udzielił mu ich kardynał Karol Wojtyła, arcybiskup metropolita krakowski, któremu asystowali Ignacy Jeż, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski, i Wilhelm Pluta, biskup diecezjalny gorzowski[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Facere veritatem in caritate” (Czynić prawdę w miłości)[5]. Od 25 marca 1992, gdy papież Jan Paweł II dokonał reorganizacji diecezji i zmienił jej nazwę, był biskupem pomocniczym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej[6]. W 1974 został ustanowiony wikariuszem generalnym diecezji[1]. Dwukrotnie, w 1986 i 1993, zarządzał diecezją jako jej administrator[6]. W kurii diecezjalnej objął stanowiska: przewodniczącego Wydziału Nauki Katolickiej oraz Wydziału ds. Duchowieństwa i Osób Konsekrowanych, wiceprzewodniczącego Wydziału Duszpasterskiego, przewodniczącego Komisji ds. Stałej Formacji Kapłanów, Komisji Liturgicznej oraz Komisji ds. Rodziny[1][4]. Należał do rady kapłańskiej, kolegium konsultorów i rady duszpasterskiej[4]. W latach 1987–1989 kierował pracami diecezjalnej komisji badającej kult i łaski otrzymane za wstawiennictwem Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej. W latach 1990–1993 zasiadał w komitecie redakcyjnym „Gorzowskich Wiadomości Diecezjalnych”, a w 1994 został redaktorem naczelnym diecezjalnego pisma „Ecclesiastica”[2]. Oprócz tego przewodniczył Kapitule Odznaczeń „Zasłużony dla Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej”[4]. 16 stycznia 2012 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego zielonogórsko-gorzowskiego[7][8].

W Episkopacie Polski został przewodniczącym Komisji ds. Duchowieństwa (1980–1996). Ponadto należał do Komisji „Iustitia et Pax” (1975–1978), Komisji ds. Seminariów Duchownych (1975–1980 i 1989–1996), Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego (1978–1996), Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego (1980–1989), Komisji ds. Ateizmu (1980–1989), a także Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni[2][4]. W latach 1982–1997 pełnił funkcję dyrektora krajowego Unii Apostolskiej Kleru (w 1985 wszedł w skład jej międzynarodowego zarządu). W 1990 był uczestnikiem VIII Synodu Biskupów w Rzymie[1].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 132–133. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b c d e f G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 337–338. ISBN 83-911554-0-4.
  3. Paweł Socha (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-04-21].
  4. a b c d e Nota biograficzna Pawła Sochy na stronie diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. kuria.zg.pl. [dostęp 2016-08-26].
  5. Paweł Socha na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-18].
  6. a b Zarys historii diecezji 1945–1995. kuria.zg.pl (arch.). [dostęp 2016-10-18].
  7. Rinuncia dell’Ausiliare di Zielona Góra-Gorzów (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2011-01-16. [dostęp 2014-04-20].
  8. Komunikat Nuncjatury: Rezygnacja bp. Pawła Sochy. episkopat.pl (arch.), 2012-01-16. [dostęp 2013-08-17].

Linki zewnętrzne[edytuj]