Paweł Stalmach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Stalmach
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1824
Bażanowice
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1891
Cieszyn
Miejsce spoczynku Cmentarz Komunalny w Cieszynie
Narodowość polska

Paweł Stalmach (ur. 13 sierpnia 1824 w Bażanowicach koło Cieszyna , zm. 13 listopada 1891 w Cieszynie) − polski dziennikarz, publicysta, działacz społeczny i narodowy działający na Śląsku Cieszyńskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Zuzanny z domu Cichy. Ukończył ewangelicką szkołę powszechną i gimnazjum ewangelickie w Cieszynie. W 1843 roku podjął naukę w Bratysławie, gdzie poznał Ludowita Štúra wybitnego słowackiego działacza odrodzenia narodowego. W 1842 roku w Cieszynie Stalmach założył Złączenie Polskie.

Duży wpływ na jego późniejszą twórczość i działalność miały wydarzenia z czasów jego studiów w Wiedniu, wtedy to poznał Polaków z Galicji, m.in. księcia Jerzego Lubomirskiego. Jeszcze przed powrotem do Cieszyna uczestniczył w Zjeździe Słowiańskim w Pradze. Związany z „Tygodnikiem Cieszyńskim” oraz „Gwiazdką Cieszyńską”. Poza redagowaniem tych pism pisywał poematy oraz prace słowianoznawcze. Wydawał broszury polemiczne, w których poruszał tematy związane z problemami narodowościowymi Górnego Śląska. Przyczynił się do powstania na Śląsku Cieszyńskim organizacji i instytucji narodowych: Złączenie Polskie (1842, które szybko upadło i zostało zastąpione przez Towarzystwo uczących się języka polskiego w gimnazjum ewangelickim w Cieszynie), Czytelni polskiej (1848), Towarzystwa Naukowej Pomocy dla Księstwa Cieszyńskiego (1872) oraz Macierzy Szkolnej Księstwa Cieszyńskiego (1885).

Na kongresie słowiańskim w Pradze nalegał na połączenie Śląska Cieszyńskiego z Galicją, a Śląska (który pozostawał wówczas pod władzą Prus) − z Wielkopolską[1]. Za swoją działalność społeczną oraz antyrządowe artykuły był kilkukrotnie więziony oraz karany grzywnami[2].

Paweł Stalmach był ewangelikiem, jednak tuż przed śmiercią przeszedł na katolicyzm, ponieważ uważał, że ewangelicy za mało angażowali się w sprawy niepodległościowe. Pochowany został na Cmentarzu Komunalnym w Cieszynie.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Światło prawdy w narodowych stosunkach Śląska, Cieszyn 1884[3],
  • W obronie własnej, 1887[4],
  • Księgi rodu słowiańskiego, 1889[5],
  • Zbiór pieśni polskich
  • Cieszymir, 1890
  • Bój na Dobropolu, 1890
  • Pamiętniki Pawła Stalmacha, 1910

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Golec J., Bojda S., Słownik biograficzny ziemi cieszyńskiej, t. 2, Cieszyn 1995, s. 215–217.
  • Emanuel Grim, „Paweł Stalmach. Jego życie i działalność w świetle prawdy”, Cieszyn 1910.