Paweł Tuchlin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Paweł Alojzy Tuchlin (ur. 28 kwietnia 1946 w Górze w powiecie kościerskim, zm. 25 maja 1987 w Gdańsku), pochowany - oficjalnie - na cmentarzu w Pieniążkowie, gmina Gniew. Nieoficjalnie - na gdańskim cmentarzu Łostowice w jednej z kwater NN[1]. Polski seryjny morderca o kryptonimie milicyjnym Skorpion. Skazany na karę śmierci i powieszony za zabójstwo 9 kobiet oraz usiłowanie dalszych 11 zabójstw, w latach 1975-1983[2].

Dzieciństwo i okres młodości[edytuj | edytuj kod]

Paweł Tuchlin był synem Bernarda, nadużywającego alkoholu rolnika, i Moniki z domu Woier; urodził się jako ósme dziecko spośród jedenaściorga rodzeństwa. Przez oboje rodziców był surowo traktowany. Moczył się jeszcze jako nastolatek - i wszyscy we wsi o tym wiedzieli. Tuchlin mówił w sądzie:

- "Moja choroba polegała na tym, że moczyłem się w nocy podczas snu. A jedynym wtedy dostępnym lekarstwem dla mnie w domu była "pyda", splot rzemieni. Gdy się rano wstawało, to matka albo ojciec sprawdzali moje łóżko. Kiedy było mokre, to dostawało się porcje pydą "lekarstwa". Następnego dnia scena ta się powtarzała, bo ojciec był zdania, że ja leję w łóżko złośliwie lub też z lenistwa."[3].

- "Była niechęć do mnie, a już zwłaszcza kiedy tato sobie wypił, co nierzadko mu się zdarzało. Wtedy nie było już Pawła, był tylko ,,dujcok” ,,sikacz” ,,śmierdziel” Z tej przyczyny nie dostawałem np. pieniędzy na kino."[3].

- "Potem podrastało się, od czasu do czasu była jakaś zabawa w świetlicy, poszło się, ale to wszystko dalej szło za mną. Chciało się zatańczyć, dobrze, idziesz, prosisz dziewczynę, a ona cię zna, to jej, nie wiem, ale chyba wstyd było tańczyć z takim, który moczy się, mówi: śmierdzi, nie chcę z tobą tańczyć, czy coś w tym rodzaju. Koledzy, koleżanki, wszystko się śmiało."[3].

Służbę wojskową zakończył po kilku miesiącach, gdy okazuje się, że nma uszkodzony słuch. Znowu wstyd we wsi, bo co to za mężczyzna, który w armii swojego nie odsłużył.

Tuchlin ucieka do Gdańska, uzyskuje zawód kierowcy, a następnie żeni się. W tym okresie był już karany za drobne kradzieże. Odbywał wyrok w okresie od 20 grudnia 1976 r. do 28 czerwca 1979 r. Jakiś czas później Tuchlin rozwiódł się i ponownie ożenił z Reginą. Sąsiedzi opisywali go jako spokojnego, stabilnego, zaradnego, który troszczył się o żonę i dwójkę dzieci. Był zamknięty w sobie. W tym czasie miał problemy z pohamowaniem popędu płciowego, uprawiał ekshibicjonizm.

Seria zabójstw na tle seksualnym[edytuj | edytuj kod]

Paweł Tuchlin atakował swoje ofiary na terenie Gdańska, w okolicach Starogardu Gdańskiego, Skarszew, Tczewa, a także na obszarze ówczesnego województwa elbląskiego i bydgoskiego. Najmłodsza z jego ofiar miała 19 lat, najstarsza zaś 53 lata.

Lista ofiar:

  • 31 października 1975 - Danuta Ch. - 21 lat - Gdańsku-Orunia - przeżyła
  • 5 stycznia 1976 - Mirosława D. - 26 lat - Gdańsk-Orunia,  Ul. Smoleńska - przeżyła
  • 12 lutego 1976 - Jadwiga P. - 18 lat - Gdańsk-Siedlce - ul. Kolonia Zręby - przeżyła
  • 9 listopada 1979 - Irena H. - Niestępowo - zamordowana
  • 1 lutego 1980 - Anastazja E. - 30 lat - Gdańsk-Zakoniczyn, ul.Wieżycka - zamordowana
  • 29 kwietnia 1980 - Alicja M. - 35 lat - Skowacz - zamordowana
  • 17 września 1980 -  Cecylia G. - 22 lata - Czarna Woda - Lubiki  - zamordowana
  • 19 Listopada 1980 - Izabela S. - 22 lata -  Droga z Malborka w kierunku Szawałd - zamordowana
  • 12 grudnia 1980 - Wanda K. - 30 lat - Gdańsk - pomiędzy ul. Pana Tadeusza a ul. Szarą - zamordowana
  • 26 czerwca 1981 - Genowefa B. - Kiezmark - przeżyła
  • 14 listopada 1981 -  Halina G. - 19 lat - Kokoszki  – zamordowana
  • 26 listopada 1981 - Krystyna W. - 35 lat - Piesienice  - przeżyła
  • 2 grudnia 1981 - Bogumiła P. - Demlin - przeżyła
  • 14 października 1982 - Wiesława P. - Gdańsk-Siedlce, między ulicami Starodworską i Kolonią Zręby - przeżyła
  • 4 Listopada 1982 - Felicja B. - 45 lat -Sucumin - przeżyła
  • 8 grudnia 1982 - Bożena S. - 24 lata - Skarszewy ul. Tczewska - zamordowana
  • 18 stycznia 1983 - Ewa G. – 19 lat - Rytel, gmina Czersk - wówczas województwo bydgoskie - przeżyła
  • 1 marca 1983 - Wiesława W. -  Zielona Góra, gmina Lubichowo, województwo gdańskie - przeżyła
  • 9 marca 1983 - Ewa B. – Głodowo, gmina Nowa Karczma - przeżyła
  • 6 maja 1983 - Jolanta K. – 19 lat – Narkowy, województwo gdańskie - zamordowana

  • 12 lipca 1977 - Jolanta - okolice Semplina - Tuchlin nigdy się nie przyznał do tego zabójstwa, w tym czasie przebywał w zakładzie karnym. Jednakże "modus operandi" idealnie pasował do Tuchlina - młotek, dotykanie sromu zaatakowanej kobiety bez odbycia stosunku, kradzież rzeczy osobistych ofiary. Sprawę zabójstwa Jolanty włączono do akt "Skorpiona". Podejrzewano, że bywał nielegalnie wypuszczany przez kogoś z zakładu karnego do jakichś prac remontowych - zamordowana


Śledztwo, aresztowanie, obserwacja psychiatryczna, proces i wyrok[edytuj | edytuj kod]

Milicja mogła ująć sprawcę już w listopadzie 1979 r. Pod Gdańskiem zaatakował 20-letnią Irenę H., a w rzece Raduni obok miejsca napadu zgubił narzędzie zbrodni - młotek. W metalu wybity napis ZNTK, czyli Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego. Milicja otrzymała listę osób pobierających narzędzia, ale nie było na niej Tuchlina. Przesłuchali każdego, kto miał odnotowane, że pobrał młotek - wszyscy mieli wiarygodne alibi. Prawdopodobnie magazynierka przeoczyła go i nie odnotowała w książce lub młotek po prostu ukradł. W ZNTK przepracował jedynie dwa tygodnie.[1].

Obuch młotka był starannie owinięty bandażem, jak się potem okazało z powodu, że ziębił go w brzuch jak nosił go w spodniach szukając ofiar.[1].

6 stycznia 1983 roku w Komendzie Wojewódzkiej została powołana specjalna grupa pod kryptonimem "Skorpion" składająca się z 11 osób.

Paweł Tuchlin został zatrzymany 31 maja 1983 r. w wieku 37 lat, pod pozorem podejrzenia o kradzież drewna i parnika. W czasie przeszukania w jego gospodarstwie znaleziono między innymi ukryty w bagażniku samochodu Warszawa o numerze rejestracyjnym GDM 1418"[4] młotek, na którego trzonku znajdowała się krew ofiar.

Pewnego dnia w czasie wizji lokalnych poprosił milicjantów, o podwiezienie na chwilę do domu, bo chciałby się zobaczyć z synkiem. Było niedaleko, zlitowali się - niezgodnie z regulaminem. Skuty kajdankami wszedł do domu, usiadł w fotelu i wziął dwuletniego Rafałka na ręce. Milcząc, długo go kołysał.

"Tuchlin przez pół roku przebywał na obserwacji psychiatrycznej w Szczecinie, postrzegany był jako miły i uczynny. Odkrył w sobie uzdolnienia plastyczne, wygrał nawet konkurs na lepienie rzeźb z chleba. To dobre tworzywo, wymieszany ze śliną chleb daje się znakomicie formować, a potem zastyga w kształcie, jaki mu nadano. Tuchlin wykonał w ten sposób trzy makiety waginy, ozdobił je nawet naturalnym włosiem. Zakochał się w pani doktor psychiatrii, zaczął pisać do niej listy, żeby nie lekceważyła go, bo dopiero przy nim może poznać, co znaczą słowa "prawdziwy mężczyzna". Jedną z tych wagin podarował jej w prezencie. Pani doktor doznała rozstroju nerwowego.".[1].

W toku śledztwa Paweł Tuchlin przyznał się do 11 zabójstw i 10 usiłowań. Jak sam twierdził w czasie przesłuchania, mordował, by poczuć się lepiej. Na rozprawie odwołał jednak zeznania twierdząc, że do przyznania się zmusili go funkcjonariusze MO. Sąd wojewódzki w Gdańsku, wyrokiem z dnia 6 sierpnia 1985 r., skazał Pawła Tuchlina za 9 zabójstw i 11 usiłowań popełnienia morderstwa na karę śmierci. Sąd Najwyższy utrzymał wyrok w mocy, a Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski. Wyrok przez powieszenie wykonano 25 maja 1987 r. w areszcie śledczym w Gdańsku przy ulicy Kurkowej 12. Po śmierci odcięto mu głowę, zanurzono w słoju z formaliną, który następnie gdzieś zaginął. Wg mecenasa Marka Maja, obrońcy Tuchlina na etapie śledztwa grabarze przed zamknięciem wieka nasikali do trumny"[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Film dokumentalny "Skorpion" z cyklu reportaży TVP2 §148 Kara śmierci;
  • "Czas skorpiona", Michał Pruski, Zbigniew Żukowski, KAW 1985;
  • "Bestie w ludzkiej skórze: Tuchlin: Skorpion", film dokumentalny, Polsat Crime, 2013.
  • Serial dokumentalny pokazywany w TVP Info i TVP Regionalna : "Archiwum Zbrodni" odc. 11 pt. Kryptonim Skorpion

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Roman Daszczyński – Wszystkie drogi Skorpiona – jednego z ostatnich, na których wykonano w Polsce karę śmierci [dostęp 2013-12-14]
  2. Łowcy. wprost.pl, 1999. [dostęp 1999].
  3. 3,0 3,1 3,2 "Czas skorpiona", Michał Pruski, Zbigniew Żukowski
  4. Film dokumentalny "Skorpion" z cyklu reportaży TVP2 §148 Kara śmierci