Paweł Tuchlin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paweł Tuchlin
Skorpion
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1946
Góra
Data i miejsce śmierci 25 maja 1987
Gdańsk
Przyczyna śmierci stracony przez powieszenie
Miejsce spoczynku cmentarz w Pieniążkowie
Zawód kierowca

Paweł Alojzy Tuchlin (ur. 28 kwietnia 1946 w Górze, zm. 25 maja 1987 w Gdańsku) – polski seryjny morderca o kryptonimie milicyjnym Skorpion. Skazany na karę śmierci i powieszony za zabójstwo 9 kobiet oraz usiłowanie dalszych 11 zabójstw, których dokonał w latach 1975-1983[1].

Dzieciństwo i okres młodości[edytuj]

Paweł Tuchlin był synem Bernarda, nadużywającego alkoholu rolnika i Moniki z domu Woier, urodził się jako ósme dziecko spośród jedenaściorga rodzeństwa. Przez oboje rodziców był surowo traktowany. Moczył się jeszcze jako nastolatek - i wszyscy we wsi o tym wiedzieli. Tuchlin mówił w sądzie:

Quote-alpha.png
Moja choroba polegała na tym, że moczyłem się w nocy podczas snu. A jedynym wtedy dostępnym lekarstwem dla mnie w domu była "pyda", splot rzemieni. Gdy się rano wstawało, to matka albo ojciec sprawdzali moje łóżko. Kiedy było mokre, to dostawało się porcje pydą "lekarstwa". Następnego dnia scena ta się powtarzała, bo ojciec był zdania, że ja leję w łóżko złośliwie lub też z lenistwa."[2]
Quote-alpha.png
Była niechęć do mnie, a już zwłaszcza kiedy tato sobie wypił, co nierzadko mu się zdarzało. Wtedy nie było już Pawła, był tylko ,,dujcok” ,,sikacz” ,,śmierdziel” Z tej przyczyny nie dostawałem np. pieniędzy na kino."[2]
Quote-alpha.png
Potem podrastało się, od czasu do czasu była jakaś zabawa w świetlicy, poszło się, ale to wszystko dalej szło za mną. Chciało się zatańczyć, dobrze, idziesz, prosisz dziewczynę, a ona cię zna, to jej, nie wiem, ale chyba wstyd było tańczyć z takim, który moczy się, mówi: śmierdzi, nie chcę z tobą tańczyć, czy coś w tym rodzaju. Koledzy, koleżanki, wszystko się śmiało."[2]

Służbę wojskową zakończył po kilku miesiącach, gdy okazało się, że ma uszkodzony słuch.

Tuchlin uciekł do Gdańska, uzyskał zawód kierowcy, a następnie ożenił się. W tym okresie był już karany za drobne kradzieże. Odbywał wyrok w okresie od 20 grudnia 1976 r. do 28 czerwca 1979 r. Jakiś czas później Tuchlin rozwiódł się i ponownie ożenił z Reginą. Sąsiedzi opisywali go jako spokojnego, stabilnego, zaradnego, który troszczył się o żonę i dwójkę dzieci. Był zamknięty w sobie. W tym czasie miał problemy z pohamowaniem popędu płciowego, uprawiał ekshibicjonizm.

Seria zabójstw na tle seksualnym[edytuj]

Paweł Tuchlin atakował swoje ofiary na terenie Gdańska, w okolicach Starogardu Gdańskiego, Skarszew, Tczewa, a także na obszarze ówczesnego województwa elbląskiego i bydgoskiego. Najmłodsza z jego ofiar miała 18 lat, najstarsza zaś 35 lat.

Lista ofiar śmiertelnych
L.p. Nazwisko Wiek Data morderstwa Miejsce morderstwa
1. Irena H. 18 9 listopada 1979 Niestępowo
2. Anastazja E. 30 1 lutego 1980 Gdańsk
3. Alicja M. 35 29 kwietnia 1980 Skowarcz
4. Cecylia G. 22 17 września 1980 Czarna Woda
5. Izabela S. 22 19 listopada 1980 Malbork
6. Wanda K. 30 12 grudnia 1980 Gdańsk
7. Halina G. 19 14 listopada 1981 Gdańsk
8. Bożena S. 24 8 grudnia 1982 Skarszewy
9. Jolanta K. 19 6 maja 1983 Narkowy

Śledztwo, aresztowanie, obserwacja psychiatryczna, proces i wyrok[edytuj]

Milicja mogła ująć sprawcę już w listopadzie 1979 r. Pod Gdańskiem zaatakował 20-letnią Irenę H., a w rzece Raduni obok miejsca napadu zgubił narzędzie zbrodni - młotek. W metalu wybity napis ZNTK, czyli Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego. Milicja otrzymała listę osób pobierających narzędzia, ale nie było na niej Tuchlina. Przesłuchali każdego, kto miał odnotowane, że pobrał młotek - wszyscy mieli wiarygodne alibi. Prawdopodobnie magazynierka przeoczyła go i nie odnotowała w książce lub młotek po prostu ukradł. W ZNTK przepracował jedynie dwa tygodnie[3].

Obuch młotka był starannie owinięty bandażem, ponieważ, jak później wyjawił morderca, młotek ziębił go w brzuch, gdy nosił go w spodniach szukając ofiar[3].

6 stycznia 1983 roku w Komendzie Wojewódzkiej została powołana specjalna grupa pod kryptonimem "Skorpion" składająca się z 11 osób.

Paweł Tuchlin został zatrzymany 31 maja 1983 r. w wieku 37 lat, pod pozorem podejrzenia o kradzież drewna i parnika. W czasie przeszukania w jego gospodarstwie znaleziono między innymi ukryty w bagażniku samochodu Warszawa o numerze rejestracyjnym GDM 1418"[4] młotek, na którego trzonku znajdowała się krew ofiar.

"Tuchlin przez pół roku przebywał na obserwacji psychiatrycznej w Szczecinie, postrzegany był jako miły i uczynny. Odkrył w sobie uzdolnienia plastyczne, wygrał nawet konkurs na lepienie rzeźb z chleba. To dobre tworzywo, wymieszany ze śliną chleb daje się znakomicie formować, a potem zastyga w kształcie, jaki mu nadano. Tuchlin wykonał w ten sposób trzy makiety pochwy, ozdobił je nawet naturalnym włosiem. Zakochał się w pani doktor psychiatrii, zaczął pisać do niej listy, żeby nie lekceważyła go, bo dopiero przy nim może poznać, co znaczą słowa "prawdziwy mężczyzna". Jedną z tych pochw podarował jej w prezencie. Pani doktor doznała rozstroju nerwowego."[3].

W toku śledztwa Paweł Tuchlin przyznał się do 10 zabójstw i 11 usiłowań. Jak sam twierdził w czasie przesłuchania, mordował, by poczuć się lepiej. Na rozprawie odwołał jednak zeznania twierdząc, że do przyznania się zmusili go funkcjonariusze MO. Sąd wojewódzki w Gdańsku, wyrokiem z dnia 6 sierpnia 1985 r., skazał Pawła Tuchlina za 9 zabójstw i 11 usiłowań popełnienia morderstwa na karę śmierci. Sąd Najwyższy utrzymał wyrok w mocy, a Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski. Wyrok przez powieszenie wykonano 25 maja 1987 r. w areszcie śledczym w Gdańsku przy ulicy Kurkowej 12. Po śmierci odcięto mu głowę, zanurzono w słoju z formaliną, który następnie gdzieś zaginął. Został pochowany – oficjalnie – na cmentarzu w Pieniążkowie, gmina Gniew. Nieoficjalnie – na gdańskim cmentarzu Łostowickim w jednej z kwater NN[3]. Według mecenasa Marka Maja, obrońcy Tuchlina na etapie śledztwa, grabarze przed zamknięciem wieka nasikali do trumny"[3].

Przypisy

  1. Łowcy. wprost.pl, 1999. [dostęp 1999].
  2. a b c "Czas skorpiona", Michał Pruski, Zbigniew Żukowski
  3. a b c d e Roman Daszczyński – Wszystkie drogi Skorpiona – jednego z ostatnich, na których wykonano w Polsce karę śmierci [dostęp 2013-12-14]
  4. Film dokumentalny "Skorpion" z cyklu reportaży TVP2 §148 Kara śmierci

Bibliografia[edytuj]

  • Film dokumentalny "Skorpion" z cyklu reportaży TVP2 §148 Kara śmierci;
  • "Czas skorpiona", Michał Pruski, Zbigniew Żukowski, KAW 1985;
  • "Bestie w ludzkiej skórze: Tuchlin: Skorpion", film dokumentalny, Polsat Crime, 2013.
  • Serial dokumentalny pokazywany w TVP Info i TVP Regionalna : "Archiwum Zbrodni" odc. 11 pt. Kryptonim Skorpion

Linki zewnętrzne[edytuj]