Paweł z Przemankowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł z Przemankowa
Ilustracja
Herb duchownego
Data i miejsce śmierci

29 listopada 1292
Tarczek

Biskup krakowski
Okres sprawowania

1266-1292

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Nominacja biskupia

1266

Sakra biskupia

brak danych

Paweł z Przemankowa herbu Półkozic (zm. 29 listopada 1292 w Tarczku) – kanclerz Bolesława V Wstydliwego w 1262 lub 1263 – 1266, następnie biskup krakowski, obrońca praw i przywilejów duchowieństwa krakowskiego.

13 marca 1267 r. w Lelowie otrzymał sakrę biskupią z rąk arcybiskupa gnieźnieńskiego Janusza[1].

Znany z awanturniczego trybu życia toczył spór z księciem, później był w opozycji wobec Leszka Czarnego, uwięziony w 1283, za co księcia obłożono klątwą i interdyktem. Uwolniony, zawarł z Leszkiem ugodę i otrzymał ogromne odszkodowanie. Przeciwnik objęcia w 1288 tronu krakowskiego przez Henryka IV Probusa, więziony w 1290. Był stronnikiem Przemysła II, otrzymał od niego wielkie nadania dla biskupstwa krakowskiego. W 1291 zapraszał Wacława II Czeskiego na tron krakowski i odebrał od niego przywilej gwarantujący prawa stanowe.

Według Jana Ptaśnika biskup: „(...) znany był z rozwiązłości swego życia. Cały harem na biskupstwie utrzymywał, a nawet z klasztoru w Skale porwał zakonnicę i włączył ją do swego haremu[2].

Swoje głośne uczty wyprawiał w dworze krakowskich biskupów w Tarczku koło dzisiejszego Bodzentyna. Tam też zmarł w roku 1292[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zygmunt Zaborski, OO. Franciszkanie w Lelowie.
  2. Jan Ptaśnik: Kultura wieków średnich.
  3. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich,Tom XII, Warszawa 1892, s. 165 [1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Rafał Prokop, Poczet biskupów krakowskich, Wydawnictwo św. Stanisława BM, Kraków 1999, s. 64–67.