Paweł z Przemankowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł z Przemankowa
Ilustracja
Herb Paweł z Przemankowa
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1292
Tarczek
biskup krakowski
Okres sprawowania 1266-1292
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1266
Sakra biskupia brak danych

Paweł z Przemankowa herbu Półkozic (zm. 29 listopada 1292 w Tarczku) – kanclerz Bolesława V Wstydliwego w 1262 lub 1263 – 1266, następnie biskup krakowski, obrońca praw i przywilejów duchowieństwa krakowskiego. Znany z awanturniczego trybu życia toczył spór z księciem, później był w opozycji wobec Leszka Czarnego, uwięziony w 1283, za co księcia obłożono klątwą i interdyktem. Uwolniony, zawarł z Leszkiem ugodę i otrzymał ogromne odszkodowanie. Przeciwnik objęcia w 1288 tronu krakowskiego przez Henryka IV Probusa, więziony w 1290. Był stronnikiem Przemysła II, otrzymał od niego wielkie nadania dla biskupstwa krakowskiego. W 1291 zapraszał Wacława II Czeskiego na tron krakowski i odebrał od niego przywilej gwarantujący prawa stanowe.

Według Jana Ptaśnika biskup: „(...) znany był z rozwiązłości swego życia. Cały harem na biskupstwie utrzymywał, a nawet z klasztoru w Skale porwał zakonnicę i włączył ją do swego haremu[1].

Swoje głośne uczty wyprawiał w dworze krakowskich biskupów w Tarczku koło dzisiejszego Bodzentyna. Tam też zmarł w roku 1292[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Ptaśnik: Kultura wieków średnich.
  2. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich,Tom XII, Warszawa 1892, s. 165 [1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Rafał Prokop, Poczet biskupów krakowskich, Wydawnictwo św. Stanisława BM, Kraków 1999, s. 64–67.