Pawieł Biełow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pawieł Aleksiejewicz Biełow
Павел Алексеевич Белов
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1897
Szuja
Data i miejsce śmierci 3 grudnia 1962
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1916–1960
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Red star.svg Armia Czerwona (1918-1960)
Stanowiska dowódca 61 Armii, Dońskiego, Północnokaukaskiego i Południowouralskiego Okręgu Wojskowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder SuworowaOrder SuworowaOrder SuworowaOrder KutuzowaOrder Czerwonego Sztandaru (Mongolia)Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti MilitariOrder Krzyża Grunwaldu III klasyMedal „Za Obronę Moskwy”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”Medal „Za zdobycie Berlina”Medal za Warszawę 1939–1945Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk

Pawieł Aleksiejewicz Biełow (ros. Павел Алексеевич Белов) (ur. 6 lutego 1897 według kalendarz juliańskiego / 8 lutego 1897 Szuja, zm. 3 grudnia 1962 Moskwa) – radziecki generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Szuja. Ukończył szkołę miejską, a następnie pracował na stacji kolejowej Iwanowo-Wozniesieńsk m.in. jako telegrafista. W 1916 roku powołany do armii rosyjskiej, gdzie służył w pułku huzarów. Pod koniec 1917 roku ukończył 2 Kijowską Szkołę Chorążych. Uczestniczył w I wojnie światowej, którą ukończył w stopniu chorążego.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej, gdzie początkowo był instruktorem wyszkolenia bojowego oddziałów Armii Czerwonej w Iwanowo-Wozniesieńsku. Od czerwca 1919 roku kolejno dowódca plutonu, szwadronu i pomocnik dowódcy pułku kawalerii, bierze udział w walkach w trakcie wojny domowej w Rosji.

Po zakończeniu wojny domowej w latach 1922 – 1926 dowódca 81 Pułku Kawalerii. W 1927 roku ukończył kurs doskonalący wyższych dowódców kawalerii, a po jego ukończeniu został dowódcą samodzielnego szwadronu kawalerii. W 1930 roku został pomocnikiem szefa wydziału sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. W czerwcu 1931 roku przydzielony do Rewolucyjnej Rady Wojskowej ZSRR jako oficer do zadań specjalnych członka rady Siemiona Budionnego, a we wrześniu 1932 roku został pomocnikiem inspektora kawalerii Armii Czerwonej.

W 1933 roku ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego, a po jej ukończeniu został zastępcą dowódcy, a następnie dowódcą 7 Samarskiej Dywizji Kawalerii. Od czerwca 1937 roku szef sztabu korpusu kawalerii, we wrześniu 1939 roku uczestniczył w ataku ZSRR na Polskę 17 września 1939 roku.

W październiku 1940 roku został dowódcą dywizji strzelców górskich, a od marca 1941 roku dowódcą 2 Korpusu Kawalerii, którym dowodził w czasie ataku Niemiec na ZSRR, bierze udział w walkach na Froncie Południowym.

W listopadzie 1941 roku korpus został włączony w skład Frontu Zachodniego i wziął udział w bitwie pod Moskwą. Za zasługi w trakcie bitwy korpus został przemianowany na 1 Gwardyjski Korpus Kawalerii.

W czerwcu 1942 roku został mianowany dowódcą 61 Armii, wchodzącej w skład Frontu Briańskiego. Uczestniczył w operacji orłowskiej, a następnie w bitwie na Łuku Kurskim, po której armia weszła w skład odwodu Naczelnego Dowództwa. 7 września 1943 roku włączona została w skład Frontu Centralnego wzięła udział w walkach na terenie Ukrainy, m.in. forsowała Desnę, Dniepr. Brał udział w działaniach w składzie 1 Frontu Ukraińskiego, 15 stycznia 1944 roku za wybitne zasługi w dowodzeniu wojskami w czasie forsowania Dniepru został nagrodzony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

W lutym 1944 roku armia weszła w skład 2 Frontu Białoruskiego, a następnie 1 Frontu Białoruskiego, wzięła udział w operacji białoruskiej, po zakończeniu której weszła ponownie w skład odwodu Naczelnego Dowództwa Armii Czerwonej.

We wrześniu 1944 roku weszła w skład 3 Frontu Nadbałtyckiego i uczestniczyła w wyzwoleniu Rygi. Później w składzie 1 Frontu Nadbałtyckiego uczestniczyła w blokadzie wojsk niemieckich w Kurlandii.

Pod koniec grudnia 1944 roku weszła w skład 1 Frontu Białoruskiego i wzięła udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej, pomorskiej i berlińskiej.

Po zakończeniu wojny został dowódcą Dońskiego Okręgu Wojskowego, a następnie od latach 1946 – 1948 Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego. W 1949 roku ukończył kurs wyższych dowódców przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, po ukończeniu którego został dowódcą Południowouralskiego Okręgu Wojskowego. Okręgiem tym dowodził do 1955 roku.

W latach 1955 – 1960 był przewodniczącym Komitetu Centralnego DOSAAF. W 1960 roku przeniesiony do rezerwy.

Zmarł w Moskwie, pochowany został na cmentarzu Nowodziewiczym.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 24-25. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • Praca zbiorowa pod redakcją marsz. A. Grieczko: Советская военная энциклопедия T. 1. Moskwa: Воениздат, 1976, s. 427-428. (ros.)
  • Белов Павел Алексеевич (ros.). Герои страны. [dostęp 2012-03-19].