Pawieł Gołowaczow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pawieł Gołowaczow
Па́вел Головачёв
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1917
Kaszalowie, obecnie rejon budzki
Data i miejsce śmierci 2 lipca 1972
Mińsk
Przebieg służby
Lata służby 1938-1972
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Wojskowe Siły Powietrzne
Główne wojny i bitwy front wschodni (II wojna światowa)
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Obronę Stalingradu”

Pawieł Jakowlewicz Gołowaczow (ros. Па́вел Я́ковлевич Головачёв, ur. 15 grudnia 1917 we wsi Kaszalowie w rejonie budzkim, zm. 2 lipca 1972 w Mińsku) – radziecki lotnik wojskowy, generał major, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1943 i 1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w białoruskiej rodzinie chłopskiej. Mieszkał z rodzicami w rejonie wieteckim, później w czeczerskim, w 1935 skończył szkołę fabryczną w Homlu, pracował jako tokarz i frezer w kombinacie leśnym. Jednocześnie uczył się w homelskim aeroklubie, od listopada 1938 służył w Armii Czerwonej, w końcu 1940 ukończył wojskową lotniczą szkołę pilotów im. P. Osipienko w Odessie i został lotnikiem 168 lotniczego pułku myśliwskiego na Krymie, po ataku Niemiec na ZSRR walczył pod Jassami, gdzie zestrzelił Me-109, jednak sam został ranny. Od października 1941 był lotnikiem 69 pułku lotniczego (dowodzonego przez Lwa Szestakowa), walczył m.in. pod Odessą, Charkowem i Stalingradem, w jednej z walk został ranny, po czym trafił do szpitala. Po powrocie na front został dowódcą klucza w eskadrze dowodzonej przez Amieta-Chana Sułtana, wyróżnił się w walkach o Rostów nad Donem i Donbas, a także w marcu 1943 nad Batajskiem. Od 1943 należał do WKP(b), jesienią 1943 walczył na Krymie i nad Melitopolem. Do listopada 1943 wykonał 225 lotów bojowych i stoczył 92 walki powietrzne, w których strącił osobiście 17 samolotów wroga. Później walczył nad Białorusią i Litwą, 30 grudnia 1944 wyróżnił się męstwem podczas walk o Treuburg, gdy odniósł swoje dwudzieste zwycięstwo. Do maja 1945 wykonał łącznie 457 lotów bojowych, w 125 walkach powietrznych strącił osobiście 31, a w grupie 1 samolot wroga. W 1951 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną Czerwonego Sztandaru, a w 1959 Wojskową akademię Sztabu Generalnego, dowodził kolejno pułkiem i dywizją lotniczą i był zastępcą dowódcy lotnictwa okręgu wojskowego, od 1957 w stopniu generała majora lotnictwa. W Homlu zbudowano jego pomnik, jego imieniem nazwano ulicę i szkołę i sowchoz, a także ulicę w Gródku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]