Pawieł Taran

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pawieł Taran
Павел Таран
ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 17 października 1916
Szołochowo, gubernia jekaterynosławska
Data i miejsce śmierci 14 września 2005
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1937-1979
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Wojskowe Siły Powietrzne
Stanowiska dowódca 15 Lotniczej Dywizji Bombowców Ciężkich
Główne wojny i bitwy agresja ZSRR na Polskę, wojna zimowa, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Aleksandra Newskiego (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal „Za Obronę Leningradu” Medal „Za obronę Kaukazu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal Weterana Sił Zbrojnych ZSRR Brązowy Order Zasługi dla Ojczyzny (NRD)

Pawieł Andriejewicz Taran (ros. Павел Андреевич Таран, ur. 17 października 1916 we wsi Szołochowo w guberni jekaterynosławskiej (obecnie w rejonie nikopolskim), zm. 14 września 2005 w Moskwie) – radziecki generał porucznik lotnictwa, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1942 i 1944).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był narodowości ukraińskiej. W 1933 skończył szkołę fabryczną w Zaporożu, a w 1934 w Nikopolu, 1934-1937 pracował jako elektryk w zakładzie metalurgicznym, od listopada 1937 służył w Armii Czerwonej. W 1938 skończył Kaczyńską Wyższą Wojskową Szkołę Lotniczą dla Pilotów, był lotnikiem pułku bombowców w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, we wrześniu 1939 uczestniczył w zajmowaniu Zachodniej Ukrainy, czyli agresji ZSRR na Polskę, a 1939-1940 w wojnie z Finlandią. Od czerwca 1941 do kwietnia 1944 jako dowódca klucza, zastępca dowódcy i dowódca eskadry 81 pułku Lotnictwa Dalekiego Zasięgu brał udział w wojnie z Niemcami, uczestnicząc m.in. w walkach na Ukrainie, w Donbasie, bitwie o Kaukaz, walkach na Kubaniu, bitwie pod Kurskiem i likwidacji blokady Leningradu. W 1941 został zestrzelony, jednak wyskoczył na spadochronie, w 1942 był lekko ranny. W lipcu 1944 został inspektorem w 6 Korpusu Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, w kwietniu 1945 dowodził 240 gwardyjskim lotniczym pułkiem bombowców. Brał udział w operacji białoruskiej, sandomiersko-śląskiej, nadbałtyckiej, królewieckiej i berlińskiej. Wykonał 356 lotów bojowych (w tym 316 nocą), prowadząc naloty na siłę żywą i technikę wroga. Po wojnie do kwietnia 1946 dowodził 240 gwardyjskim lotniczym pułkiem bombowców w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce, później służył w Lotnictwie Dalekiego Zasięgu na Ukrainie, 1951-1954 dowodził 251 gwardyjskim lotniczym pułkiem bombowców ciężkich w Boryspolu, potem był zastępcą dowódcy, a od lipca 1955 do listopada 1956 dowódcą 15 Lotniczej Dywizji Bombowców Ciężkich w Żytomierzu. W 1958 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego i został dowódcą 79 Lotniczej Dywizji Bombowców Ciężkich w Semipałatyńsku, 1959-1960 był zastępcą dowódcy, a w 1960 zastępcą szefa sztabu 5 Armii Powietrznej w Błagowieszczeńsku, później pracował w Głównym Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR (od 1967 w stopniu generała porucznika lotnictwa) do maja 1979, gdy zakończył służbę wojskową.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]