Pegasus 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pegasus 2
Ilustracja
Inne nazwy

Apollo SA-8, Saturn SA-8, Pegasus II, Pegasus B, S01381

Indeks COSPAR

1965-039A

Państwo

 Stany Zjednoczone

Zaangażowani

Fairchild Hiller, NASA

Rakieta nośna

Saturn I

Miejsce startu

Cape Canaveral Space Force Station

Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum

467 km

Apogeum

594 km

Okres obiegu

95,20 min

Nachylenie

31,70°

Mimośród

0,009185

Czas trwania
Początek misji

25 maja 1965 07:35:01 UTC

Koniec misji

3 listopada 1979

Wymiary
Masa całkowita

1451,5 (10450 kg wraz z 2. członem rakiety) kg

Pegasus 2amerykański satelita naukowo-badawczy i technologiczny do pomiaru mikrometeoroidów dla celów związanych z projektowaniem statków Apollo oraz dla testów pracy z rakietami Saturn. Drugi statek z serii Pegasus. Misja początkowo planowana na  rok trwała ponad trzy lata.

Start rakiety Saturn I z satelitą Pegasus 2

Elementem satelity była osłona modułu dowodzenia Apollo, tzw. boilerplate (nr BP-26) i system ucieczkowy, umieszczony na szczycie. Osłona otaczała satelitę Pegasus 2. Po starcie została odrzucona i orbitowała samodzielnie (skatalogowana pod oznaczeniami 1965-039B i S01385).

Wyposażenie naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Detektory meteoroidów
Detektory składały się z równoległych płyt tworzących kondensatory. Gdy płyty były przebijane przez mikrometeoroidy, następowało krótkie wyładowanie elektryczne. Każda płyta miała wymiary 0,51 x 1,02 metra. Umieszczone były na ruchomych wysięgnikach satelity (skrzydłach). Na każdym z nich umieszczone było 6 zestawów po 16 płyt i jeden zestaw po 8 płyt, co dawało łącznie 208 płyt i 416 tak utworzonych kondensatorów. Całkowita powierzchnia detektora wynosiła 188 m². Płyty były osłonięte warstwą aluminium o różnych grubościach: 0,4, 0,2 lub 0,04 mm.
  • Spektrometr elektronowy
Dookólny spektrometr stanowił osłonięty scyntylator i fotopowielacz. Przyrząd służył do pomiaru promieniowania jonizującego na orbicie i badaniom anomalii południowoatlantyckiej. Detektor był umieszczony w pobliżu szczytu satelity, w kierunku +z. Przyrząd posiadał dwa kanały energetyczne, 0,5 MeV i 2 MeV. Osłona scyntylatora zapobiegała rejestrowaniu protonów o energiach poniżej 3 MeV. Układ antykoincydencyjny blokował zaś zliczenia cząstek o energiach większych niż 11 MeV.
  • Testery pokryć powierzchni termicznych


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]