Pekka Haavisto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pekka Haavisto
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1958
Helsinki
Minister środowiska Finlandii
Okres od 13 kwietnia 1995
do 15 kwietnia 1999
Przynależność polityczna Liga Zielonych
Poprzednik Sirpa Pietikäinen
Następca Satu Hassi
Minister rozwoju Finlandii
Okres od 17 października 2013
do 26 września 2014
Przynależność polityczna Liga Zielonych
Poprzednik Heidi Hautala
Następca Sirpa Paatero

Pekka Olavi Haavisto (ur. 23 marca 1958 w Helsinkach) – fiński polityk, w latach 1995–1999 minister środowiska, od 2013 do 2014 minister rozwoju, od 1993 do 1995 i od 2018 przewodniczący Ligi Zielonych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1975 ukończył szkołę średnią. Pracował jako redaktor naczelny magazynów "Komposti", "Suomi-lehti" i "Vihreä Lanka".

Od 1987 do 1995 przez dwie kadencje sprawował mandat posła do Eduskunty, reprezentując okręg helsiński. Od 1993 do 1995 był przewodniczącym Ligi Zielonych. W okresie od kwietnia 1995 do kwietnia 1999 sprawował urząd ministra środowiska w pierwszym rządzie Paava Lipponena. Przez następne sześć lat pracował w Organizacji Narodów Zjednoczonych, biorąc udział w różnych misjach pokojowych. Prowadził także zajęcia na Uniwersytecie Helsińskim.

W wyniku wyborów w 2007 po dwunastoletniej przerwie powrócił do fińskiego parlamentu. Reelekcję uzyskał w 2011. Został także kandydatem swojego ugrupowania w wyborach prezydenckich w 2012. W pierwszej turze głosowania otrzymał 18,8% głosów, zajmując 2. miejsce i przechodząc do drugiej tury[1]. W drugiej turze wyborów dostał poparcie na poziomie 37,4%, przegrywając z Saulim Niinistö[2].

17 grudnia 2013 objął urząd ministra rozwoju w rządzie Jyrkiego Katainena, zastępując Heidi Hautalę. Pozostał na tym stanowisku również w utworzonym w 2014 gabinecie Alexandra Stubba, odszedł jednak z rządu 26 września 2014, gdy jego ugrupowanie opuściło koalicję. W 2015 ponownie został wybrany do Eduskunty[3]. W 2018 ponownie był kandydatem Ligi Zielonych w wyborach prezydenckich. W pierwszej turze głosowania (jedynej wobec zapewnienia sobie przez urzędującego prezydenta w niej reelekcji) otrzymał 12,4% głosów, zajmując 2. miejsce wśród 8 kandydatów[4].

W listopadzie 2018 ponownie został przewodniczącym Ligi Zielonych w drodze głosowania członków partii, zastępując rezygnującego z tego stanowiska z powodów zdrowotnych Touka Aalto. Powrócił tym samym na to stanowisko po około 23 latach[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pekka Haavisto jest jawnym homoseksualistą. Zawarł rejestrowany związek partnerski z pochodzącym z Ekwadoru Nexarem Antoniem Floresem[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tulos. Koko maa (fiń.). vaalit.fi. [dostęp 2012-01-22].
  2. Tulos. Koko maa (fiń.). vaalit.fi. [dostęp 2012-02-05].
  3. Koko maa – ehdokkaat (fiń.). yle.fi. [dostęp 2015-04-19].
  4. Presidentinvaali 2018, 1. vaali (fiń.). vaalit.fi. [dostęp 2018-01-28].
  5. Pekka Haavisto elected new Greens chair (ang.). yle.fi, 3 listopada 2018. [dostęp 2018-11-07].
  6. Miinakentiltä kotirannoille (fiń.). apu.fi, 27 października 2004. [dostęp 2018-01-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]