Pentafluorek arsenu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pentafluorek arsenu
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny AsF5
Masa molowa 169,91 g/mol
Wygląd bezbarwny gaz[1]
Identyfikacja
Numer CAS 7784-36-3
PubChem 82223[2]
Podobne związki
Inne aniony AsCl
5
, AsBr
5
, AsI
5
Inne kationy PF
5
, SbF
5
, BiF
5
Podobne związki AsF
3
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Pentafluorek arsenu (nazwa Stocka: fluorek arsenu(V)), AsF
5
nieorganiczny związek chemiczny z grupy fluorków, sól kwasu fluorowodorowego i arsenu na V stopniu utlenienia.

Budowa cząsteczki[edytuj | edytuj kod]

Pentafluorek arsenu jest związkiem o budowie bipiramidy trygonalnej[5]. Długość aksjalnych wiązań As−F wynosi 171,9 pm, natomiast wiązań ekwatorialnych – 168,8 pm[4].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Pentafluorek arsenu może zostać otrzymany poprzez ogrzewanie arsenu z fluorem[4][8]:

2As + 5F
2
→ 2AsF
5

Inną metodą jest reakcja fluoru z tritlenkiem diarsenu[4].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Pentafluorek arsenu jest bezbarwnym gazem, rozpuszczalnym w etanolu, benzenie i eterze dietylowym, natomiast reagującym z wodą[1]. Jest silnym utleniaczem i kwasem Lewisa[4].

W rozpuszczalniku freonowym i w obecności pentafluorku arsenu, trimer chlorocyjanu (CNCl)
3
reaguje z fluorem dając kompleks [C
3
N
3
Cl
3
F][AsF
6
]
[9]. Pod ciśnieniem w niskich temperaturach i w nadfiolecie, pentafluorek arsenu reaguje z trifluorkiem azotu i fluorem tworząc heksafluoroarsenian tetrafluoroamonu[10]:

NF
3
+ F
2
+ AsF
5
→ NF
4
AsF
6

W niskich temperaturach w wyniku reakcji pomiędzy tribromkiem arsenu, bromem i pentafluorkiem arsenu tworzy się kompleks [AsBr
4
]+
[AsF
6
]
. Z pentachlorkiem antymonu tworzy natomiast mieszany halogenek SbCl
4
F
występujący jako tetramer[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g CRC Handbook of Chemistry and Physics, David R. Lide (red.), wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-49, ISBN 978-1-4200-9084-0.
  2. Pentafluorek arsenu (CID: 82223) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. a b c Pentafluorek arsenu (ZVG: 500011) (ang. • niem.) w bazie GESTIS, Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA). [dostęp 2012-06-21].
  4. a b c d e f g h Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw, Chemistry of the Elements, wyd. 2, Oxford–Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, s. 561–563, ISBN 0-7506-3365-4.
  5. a b Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 6, t. 1–2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 682, ISBN 978-83-01-16283-2.
  6. a b Związki arsenu (ang.) w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-03-28].
  7. Material Safety Data Sheet – Arsenic Pentafluoride (ang.). Matheson Tri-Gas. [dostęp 2012-06-21].
  8. Pradyot Patnaik, Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 63, ISBN 0-07-049439-8.
  9. Pradyot Patnaik, Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 286, ISBN 0-07-049439-8.
  10. Pradyot Patnaik, Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 656, ISBN 0-07-049439-8.