Pentatlenek diarsenu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pentatlenek diarsenu
Pentatlenek diarsenu
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny As2O5
Masa molowa 229,84 g/mol
Wygląd białe, amorficzne ciało stałe[1][2]
Identyfikacja
Numer CAS 1303-28-2
PubChem 14771[3]
Podobne związki
Podobne związki As2O3, H3AsO4
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Pentatlenek diarsenu (nazwa Stocka: tlenek arsenu(V)), As2O5nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków, w którym arsen występuje na V stopniu utlenienia. Jest jednym z najdłużej znanych tlenków[6], jednak jego struktura krystaliczna zbadana została dopiero w 1977 roku[10][11]. Wykazuje działanie rakotwórcze[5].

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Jest amorficznym, białym ciałem stałym, które stopniowo rozpływa się na powietrzu. Dobrze rozpuszcza się w wodzie, w której wolno tworzy kwas arsenowy[2]. W czasie ogrzewania do temperatury bliskiej temperaturze topnienia (około 300 °C) wytwarza pary zawierające tritlenek diarsenu i tlen[4]. Jest utleniaczem. Wypiera chlor z kwasu solnego[5][6].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Pentatlenek diarsenu otrzymuje się poprzez utlenianie arsenu lub tritlenku arsenu tlenem pod zwiększonym ciśnieniem[6]. Bardziej użyteczną metodą jest jednak utlenianie arsenu stężonym kwasem azotowym[12] i odwadnianie tak powstałego krystalicznego kwasu arsenowego w temperaturze powyżej 200 °C[4][5][6]:

2H3AsO4As2O5 + 3H2O

Kwasy podchlorawy, chlorowy i nadchlorowy utleniają arsen lub As2O3 do As2O5. Dzieje się tak również w przypadku kwasu jodowego, jednak utlenianie zachodzi łatwiej w przypadku kwasu rozcieńczonego niż stężonego[12].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Pentatlenek diarsenu stosowany jest do produkcji arsenianów, szkła barwnego, klejów do metalu, impregnatów do drewna, fungicydów i pestycydów[2][5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 CRC Handbook of Chemistry and Physics. David R. Lide (red.). Wyd. 90. Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-49. ISBN 9781420090840.
  2. 2,0 2,1 2,2 Monografia nr 808: Arsenic pentoxide. W: Merck Index. Wyd. 13. Whitehouse Station, New Jersey: Merck & Company, 2001. ISBN 0911910131.
  3. Pentatlenek diarsenu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. 4,0 4,1 4,2 Sabina C. Grund, Kunibert Hanusch, Hans Uwe Wolf: Arsenic and arsenic compounds. W: Ullmann's Encyclopedia of Chemical Industrial Chemistry. Wyd. 6. Weinheim: Viley-VCH, s. 23. ISBN 9783527303854.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Pradyot Patnaik: Handbook of Inorganic Chemicals. McGraw-Hill, 2003, s. 65–66. ISBN 0070494398.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Norman N. Greenwood, Alan Earnshaw: Chemistry of the Elements. Wyd. 2. Oxford, Boston: Butterworth-Heinemann, 1997, s. 576–577. ISBN 0750633654.
  7. 7,0 7,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia (WE) nr 1272/2008, zał. VI, z uwzględnieniem Rozporządzeń ATP: Pentatlenek diarsenu (pol.) w Wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-03-28].
  8. Pentatlenek diarsenu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2013-02-04].
  9. Pentatlenek diarsenu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2013-02-04].
  10. Martin Jansen. Crystal Structure of As2O5. „Angewandte Chemie International Edition in English”. 16 (5), s. 314–315, 1977. DOI: 10.1002/anie.197703142. 
  11. Martin Jansen. Die Kristallstruktur von As2O5, eine neue Raumnetzstruktur. „Zeitschrift für anorganische und allgemeine Chemie”. 441 (1), s. 5–12, 1978. DOI: 10.1002/zaac.19784410101. 
  12. 12,0 12,1 Miguel-Ángel Muñoz-Hernández: Arsenic: Inorganic Chemistry. W: Encyclopedia of Inorganic Chemistry. R. Bruce King (red. nacz.). Wyd. 2. T. I. Chichester: Wiley, 2005, s. 7. ISBN 9780470860786.