Pentium 4 Extreme Edition

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Intel Pentium 4 Edition

Intel Pentium 4 Extreme Edition (znany również jako Pentium 4 EE) stanowi mikroprocesor x86 siódmej generacji i jest oparty na układach występujących w procesorach rodziny Intel Pentium 4.

Pentium 4 Extreme Edition został stworzony aby rywalizować z podobnym rozwiązaniem od firmy AMD – serią AMD Athlon 64 FX.

Technika[edytuj]

Procesor oparty na architekturze NetBurst, oryginalnie przeznaczony dla rynku serwerów. Od swojego pierwowzoru (Xeon MP), różni się przede wszystkim taktowaniem.

Druga wersja wprowadziła wiele unowocześnień w stosunku do wcześniejszej wersji :

  • przeniesiono pamięć podręczną z trzeciego poziomu na drugi
  • dodano rozszerzenia SSE3,
  • dodano 64-bitowe adresowanie pamięci oraz bit XD (Execute Disable)
  • podniesiono zegar taktujący nowy układ

Modele procesora[edytuj]

Gallatin (3,4 GHz oraz 3,46 GHz)[edytuj]

Został ogłoszony we wrześniu 2003 roku, około tydzień przed premierą AMD Athlon 64 na Intel Developer Forum.

W przeciwieństwie do Xeon MP, magistrala Pentium 4 EE została zwiększona z 133 do 200 MHz. Późniejsza wersja (3,46 GHz) podniosła ją do 266 MHz (efektywnie 1066 MHz). Procesor posiada 2MB pamięci wbudowanej trzeciego poziomu (L3) oraz aktywną technologię Hyper Threading (HT). Lista obsługiwanych instrukcji jest zgodna z jego protoplastą – układem Northwood.

Prescott-2M (3,73 GHz)[edytuj]

Wraz z pojawieniem się procesorów Pentium 4 z rdzeniem Prescott-2M, on sam miał również premierę w serii Pentium 4 Extreme Edition. Oparty na nim nowy model procesora posiadał taktowanie rzędu 3,73 GHz, magistralę FSB 266 MHz oraz wprowadzał do rodziny Extreme wszystkie nowości jakie przyniósł ze sobą oryginalny układ Prescott.

Testy[edytuj]

Źródła[edytuj]

CPU-World : 1