Perdicula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Perdicula[1]
Hodgson, 1837[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – przepióreczka skalna (P. argoondah)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina bażanty
Plemię Coturnicini
Rodzaj Perdicula
Typ nomenklatoryczny

Perdicula ruhicola Hodgson, 1837 (= Perdix asiatica Latham, 1790)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Perdicularodzaj ptaka z podrodziny bażantów (Phasianinae) w rodzinie kurowatych (Phasianidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Indiach, Bangladeszu i na Sri Lance[8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 15–20 cm; masa ciała 50–85 g[9].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Perdicula (Perdicola, Persicula): nowołac. perdicula „kuropatewka, mała kuropatwa”, od zdrobnienie łac. perdix, perdicis „kuropatwa”[10].
  • Cryptoplectron: gr. κρυπτος kruptos „ukryty”; πληκτρον plēktron „ostroga koguta”[11]. Gatunek typowy: Coturnix erythrorhyncha Sykes, 1832.
  • Microplectron: gr. μικρος mikros „mały”; πληκτρον plēktron „ostroga koguta”[12]. Gatunek typowy: Perdix asiatica Latham, 1790.
  • Pseudortygion : gr. ψευδος pseudos „fałszywy”; ορτυγιον ortugion „przepióreczka”, od zdrobnienia ορτυξ ortux, ορτυγος ortugos „przepiórka”[13]. Gatunek typowy: Coturnix argoondah Sykes, 1832.
  • Rubicola: łac. rubus, rubi krzak cierniowy; -cola „mieszkaniec”, od colere „mieszkać”[14]. Gatunek typowy: Coturnix pentah Sykes, 1832 (= Perdix asiatica Latham, 1790).
  • Microperdix: gr. μικρος mikros „mały”; περιξ perdix, περδικος perdikos „kuropatwa”[15]. Gatunek typowy: Coturnix erythrorhyncha Sykes, 1832.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[16]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Perdicula, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. B.H. Hodgson. Indian Quails. „The Bengal Sporting Magazine”. 9, s. 344, 1837 (ang.). 
  3. a b c A.V. Streubel: J.S. Ersch & J.G. Gruber: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste. Leizpig: F. A. Brockhaus, 1842, s. 291. (niem.)
  4. E. Blyth. Appendix to Report, No. I.. „The journal of the Asiatic Society of Bengal”. 11 (2), s. 808, 1842 (ang.). 
  5. J. Gould: Birds of Asia. Cz. 7. London: Printed by Taylor and Francis, pub. by the author, 1850–1883, s. ryc. 3 i tekst. (ang.)
  6. A. Reichenow. Nachrichten und Neuigkeiten. Allgemeine Deutsche Ornithologische Gesellschaft. „Ornithologisches Centralblatt”. 7, s. 46, 1882 (niem.). 
  7. O. Salvin & P.L. Sclater. Notices of recent Ornithological Publications. „The Ibis”. Fourth Series. 6, s. 344, 1882 (ang.). 
  8. F. Gill & D. Donsker: Pheasants, partridges & francolins (ang.). IOC World Bird List: Version 8.2. [dostęp 2018-09-07].
  9. P.J.K. Mc Gowan: Family Phasianidae (Pheasants and Partridges). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 513. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)
  10. Jobling 2018 ↓, s. Perdicula.
  11. Jobling 2018 ↓, s. Cryptoplectron.
  12. Jobling 2018 ↓, s. Microplectron.
  13. Jobling 2018 ↓, s. Pseudortygion.
  14. Jobling 2018 ↓, s. Rubicola.
  15. Jobling 2018 ↓, s. Microperdix.
  16. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Coturnicini Reichenbach, 1848 (wersja: 2017-05-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-09-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-09-07]. (ang.)