Permaloj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fragment taśmy wykonanej z permaloju

Permaloj (z ang. permalloy) – stop składający się zwykle z ok. 80% niklu i 20% żelaza, wynaleziony w 1914 r. przez Gustav Elmena z Bell Telephone Laboratories[1] Jego właściwości magnetyczne (tzw. „miękkość magnetyczna”) wykorzystywane są do budowy rdzeni transformatorów. Charakteryzuje się dużą podatnością magnetyczną tj. łatwo się na- i rozmagnesowuje.

Najczęściej stosuje się go w postaci kształtek blaszanych (kształty przystosowane do umieszczeniach w wycięciach uzwojeń), lakierowanych dla uzyskania izolacji.

Skład permaloju jest zmienny i zależny od zastosowania. Często, w jego nazwie występuje przedrostek liczbowy określający procentową zawartość niklu w stopie, np. „45 permaloj” składa się w 45% z niklu i 55% z żelaza. Oprócz tego na rynku dostępne są też permaloje domieszkowane molibdenem, w tym tzw. supermaloj[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Elmen, G.W.; H. D. Arnold (July 1923). „Permalloy, A New Magnetic Material of Very High Permeability”. Bell System Tech. J. (USA: American Tel. & Tel.) 2 (3): 101–111. pdf.
  2. Bragg, L. Electricity (London: G. Bell & Sons, 1943) p. 212–213.