Perry Farrell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Perry Farrell
Ilustracja
Perry Farrell, 2007
Imię i nazwisko Simon Bernstein
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1959
Nowy Jork
Instrumenty gitara, keyboard
Typ głosu tenor
Gatunki rock alternatywny[1], hard rock[1], indie rock[1]
Aktywność od 1982
Wytwórnie płytowe Warner Bros. Records, Virgin Records
Zespoły
Jane’s Addiction
(1985–1991, 1997, 2001–2004, od 2008)
Porno for Pyros (1993–1997)
Psi com (1981–1985)
Satellite Party (2004–2008)
Strona internetowa

Perry Farrell, właśc. Simon Bernstein[2] (ur. 29 marca 1959 w Nowym Jorku[1]) – muzyk amerykański, znany jako wokalista i autor tekstów zespołu rockowego Jane’s Addiction – uważany za jednego z pionierów alternatywnego rocka, zajmuje się również tworzeniem muzyki filmowej[3].

Próbował swoich sił również w reżyserii. Jego ojciec był jubilerem, podejrzewanym o przestępczą przeszłość, matka popełniła samobójstwo. Dzieciństwo Perry’ego nie było spokojne. Kiedy ojciec musiał komuś dostarczyć biżuterię wysyłał właśnie jego by ją zaniósł bo „małego nie napadną”. Jak dziś mówi Farrell stąd się wzięło jego zamiłowanie do hardcore'u[potrzebny przypis]. W wieku 17 lat uciekł z domu. Przeprowadził się do Newport Beach. Tam sypiał po samochodach, znajomych lub czasami na dworze. Pracował jako kierowca lub też zmywał talerze. Po pewnym czasie przeprowadził się na stałe do Los Angeles. Założył zespół rockowy Psi Com. Poznał tam też swą miłość Casey Niccoli. Po pewnym czasie odszedł z Psi Com gdyż stwierdził, że brakuje w nim hardrockowej energii i zespół jest wobec niego nieszczery. Poznał Erica Avery'ego i założył z nim Jane’s Addiction. Zmienił też nazwisko na Farrell. Grupa odniosła wielki sukces czyniąc z Perry’ego gwiazdę rocka.

W 1993 roku zespół się rozpadł, jako główny powód muzycy podawali trudny charakter Farrella. Wkrótce rozpadł się także związek z Casey. Po pewnym czasie Perry związał się z Christiną Cagel, z która ma z syna Jobla.

W 1993 zadebiutował z zespołem Porno for Pyros[4]. Odniósł on sukces artystyczny i komercyjny jednak ten drugi nie na taką skalę jak Jane. Po trzech latach wyszła druga płyta tego zespołu Good God's Urge. W 1997 nastąpiła reaktywacja Jane’s Addiction a wraz z nią nowa płyta Kettle Whistle. Zespół jednak wkrótce znów się rozpadł.

Perry zaczął się udzielać w innych zespołach. Zaczął też karierę jako DJ Peretz. W 2002 roku wydał płytę solową Song Yet to be Sung. Po tym, w 2003 roku nastąpiła kolejna reaktywacja Jane’s Addiction, której rezultatem była płyta Strays.

Od 2004 roku Farrell pracuje w ramach projektu Satellite Party (płyta Ultra Payloaded ukazała się 29 maja 2007 roku), w który oprócz jego żony na stałe zaangażowany jest również gitarzysta Nuno Bettencourt. Część muzyki na pierwszą płytę została skomponowana wraz z muzykiem Red Hot Chili Peppers, Flea, a głosu do niektórych piosenek użyczyła Fergie.

W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 67. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parader[5].

Życie prywatne[edytuj]

W 2002 roku ożenił się z Etty Lau z którą ma dwoje dzieci[2].

Dyskografia[edytuj]

 Zobacz więcej w artykule Jane’s Addiction, w sekcji Dyskografia.
  • Rev (1999, Warner Bros. Records)[6]
  • Song Yet to be Sung (2001, Virgin Records)[7]

Filmografia[edytuj]

  • "My Generation" (jako on sam, 2000, film dokumentalny, reżyseria: Thomas Haneke, Barbara Kopple)[8]
  • "Everyday Sunshine: The Story of Fishbone" (jako on sam, 2010, film dokumentalny, reżyseria: Lev Anderson, Chris Metzler)[9]
  • "Sunset Strip" (jako on sam, 2012, film dokumentalny, reżyseria: Hans Fjellestad)[10]

Przypisy

  1. a b c d Greg Prato: Perry Farrell Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-09].
  2. a b Perry Farrell Biography (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-09-09].
  3. William Ruhlmann: Jane's Addiction Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-09].
  4. Stephen Thomas Erlewine: Porno for Pyros Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-09].
  5. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time (ang.). www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16].
  6. Greg Prato: Perry Farrell Rev review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-09].
  7. Stephen Thomas Erlewine: Perry Farrell Song Yet to Be Sung review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-09-09].
  8. My Generation (2000) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-09-09].
  9. Everyday Sunshine: The Story of Fishbone (2010) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-09-09].
  10. Sunset Strip (2012) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-09-09].