Peter Müller (narciarz alpejski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy szwajcarskiego narciarza alpejskiego. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Peter Müller
Od lewej Piccard, Zurbriggen i Müller
Od lewej Piccard, Zurbriggen i Müller
Data i miejsce urodzenia 6 października 1957
Adliswil, Szwajcaria
Klub Zürich-Lev
Pierwsze punkty w PŚ 15.01 1977, Kitzbühel
(10. miejsce - zjazd)
Pierwsze podium w PŚ 16.12 1978, Val Gardena (2. miejsce - zjazd)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 1.02 1979, Villars
(zjazd)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwajcaria
Igrzyska olimpijskie
Srebro Sarajewo 1984 Zjazd
Srebro Calgary 1988 Zjazd
Mistrzostwa świata
Złoto Crans-Montana 1987 Zjazd
Srebro Bormio 1985 Zjazd
Srebro Vail 1989 Zjazd
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1978/1979
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1979/1980
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1984/1985
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1985/1986
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1986/1987
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1980/1981
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1980/1981
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1984/1985

Peter Müller (ur. 6 października 1957 w Adliswil) – szwajcarski narciarz alpejski, dwukrotny srebrny medalista olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw świata oraz trzykrotny zdobywca Małej Kryształowej Kuli w klasyfikacji zjazdu Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W zawodach Pucharu Świata Peter Müller zadebiutował na początku sezonu 1976/1977. Wkrótce zdobył pierwsze punkty, 15 stycznia 1977 roku w Kitzbühel zajmując dziesiąte miejsce w biegu zjazdowym. W kolejnych zawodach punktował kilkukrotnie, zajmując między innymi czwarte miejsce w gigancie 25 marca 1977 roku w Sierra Nevada. Ostatecznie sezon ukończył na 24. miejscu w klasyfikacji generalnej. W kolejnym sezonie tylko trzy razy zdobył punkty, co dało mu 36. miejsce w klasyfikacji końcowej. Wystąpił za to na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w lutym 1978 roku, gdzie rywalizację w zjeździe ukończył na piątej pozycji.

Pierwszy sukces osiągnął w sezonie 1978/1979, kiedy sięgnął po Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu. Szwajcar po raz pierwszy na podium zawodów PŚ stanął 16 grudnia 1978 roku w Val Gardena, gdzie zjazd ukończył na drugiej pozycji. Wyprzedził go tylko Austriak Josef Walcher, a trzecie miejsce zajął kolejny reprezentant Szwajcarii - Walter Vesti. W wynik ten powtórzył dzień później, a także 14 stycznia w Crans-Montana i 3 marca 1979 roku w Lake Placid, a 1 lutego 1979 roku po raz pierwszy zwyciężył, wygrywając zjazd w Villars. W tym samym sezonie zajął też piętnaste miejsce w klasyfikacji generalnej. Klasyfikację zjazdu wygrał także w sezonie 1979/1980, w którym trzykrotnie stawał na podium zawodów w zjeździe: 16 grudnia 1979 roku w Val Gardena, 6 stycznia w Pra Loup i 19 stycznia 1980 roku w Wengen był najlepszy. Punktował jeszcze kilkukrotnie, zajmując między innymi dwukrotnie czwarte miejsca i w efekcie uplasował się na dziewiątej pozycji w klasyfikacji generalnej. W lutym 1980 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie w swojej koronnej konkurencji zajął czwarte miejsce. Walkę o medal przegrał tam z Kanadyjczykiem Steve'em Podborskim o 0,13 sekundy.

Wysoką formę prezentował także w sezonie 1980/1981, w którym siedem razy stawał na podium. Odniósł przy tym dwa zwycięstwa: 14 grudnia 1980 roku w Val Gardena był najlepszy w kombinacji i zjeździe. Był ponadto trzykrotnie drugi, dwa razy trzeci i raz czwarty, co dało mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Zajął wtedy także trzecie miejsce w klasyfikacjach zjazdu i kombinacji, przegrywając odpowiednio z Austriakiem Hartim Weiratherem i Steve'em Podborskim oraz z Philem Mahre z USA i Andreasem Wenzelem z Liechtensteinu. Sezon 1981/1982 rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w zjeździe 6 grudnia 1981 roku w Val d'Isère. W kolejnych startach czterokrotnie plasował się w czołowej trójce, odnosząc trzy zwycięstwa w zjeździe: 27 lutego w Whistler oraz 5 i 6 marca 1982 roku w Aspen. Dało mu to trzecie w karierze zwycięstwo w klasyfikacji zjazdu oraz czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. W 1982 roku brał także udział w mistrzostwach świata w Schladming, gdzie zjazd ukończył na piątym miejscu. Kolejne zwycięstwo Szwajcar odniósł 12 grudnia 1982 roku w Val d'Isère, gdzie tym razem okazał się najlepszy w supergigancie. Ponadto trzykrotnie stawał na podium, jednak żadnych zawodów nie wygrał. Sezon 1982/1983 ukończył na siódmej pozycji w klasyfikacji generalnej oraz klasyfikacjach zjazdu i kombinacji.

Najważniejszym punktem sezonu 1983/1984 były igrzyska olimpijskie w Sarajewie. Szwajcar wystąpił tam tylko w zjeździe, zdobywając za to srebrny medal. W zawodach tych rozdzielił na podium Billa Johnsona z USA i Austriaka Antona Steinera. W zawodach pucharowych osiągał przeciętne wyniki, tylko raz stając na podium: 29 stycznia 1984 roku w Garmisch-Partenkirchen zajął trzecie miejsce w kombinacji. Sezon zakończył na 24. miejscu w klasyfikacji generalnej. Srebrny medal w zjeździe przywiózł także z rozgrywanych w 1985 roku mistrzostw świata w Bormio. Tym razem lepszy o 0,11 s okazał się jego rodak Pirmin Zurbriggen, a na najniższym stopniu podium stanął Doug Lewis USA. W Pucharze Świata wielokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, sześciokrotnie stając na podium. Najlepiej zaprezentował się 27 stycznia w Garmisch-Partenkirchen, gdzie wygrał kombinację oraz 9 marca w Aspen i 15 marca 1985 roku w Panoramie, gdzie zwyciężał w zjeździe. Uzyskane wyniki dały mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej, trzecie w klasyfikacji kombinacji oraz drugie za Helmutem Höflehnerem w klasyfikacji zjazdu.

Na czwartym miejscu zakończył także sezon 1985/1986. Zmagania zaczął od czwartego miejsca w zjeździe 16 sierpnia 1985 roku w Las Leñas. Dwa dni później wywalczył w tej samej konkurencji drugie miejsce, powtarzając ten wynik 14 grudnia w Val Gardena i 31 grudnia w Schladming. W kolejnych zawodach na podium stawał także 3 lutego w Crans-Montana, wygrywając supergiganta i kombinację, dwa dni później w tej samej miejscowości był trzeci w supergigancie, 8 lutego w Morzine wygrał zjazd, dzień później był trzeci w kombinacji, a 21 lutego w Åre i 8 marca 1986 roku w Aspen ponownie wygrał zjazd. W poszczególnych klasyfikacjach był: szósty w kombinacji, piąty w supergigancie oraz drugi w zjeździe, w którym lepszy był Austriak Peter Wirnsberger. W kolejnym sezonie sześć razy stawał na podium, we wszystkich przypadkach w zjeździe. Trzykrotnie był najlepszy: 15 sierpnia 1986 roku w Las Leñas, 28 lutego w Furano i 14 marca 1987 roku w Calgary oraz trzykrotnie zajmował trzecie miejsce: 16 sierpnia w Las Leñas, 10 stycznia w Garmisch-Partenkirchen i 25 stycznia w Kitzbühel. Sezon zakończył na dziewiątej pozycji, a w klasyfikacji zjazdu był drugi za Zurbriggenem. Na przełomie stycznia i lutego 1987 roku startował także na mistrzostwach świata w Crans-Montana, gdzie w swojej koronnej konkurencji wywalczył złoty medal. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio dwóch rodaków: Pirmina Zurbriggena i Karla Alpigera.

Kolejny medal w zjeździe Müller wywalczył na rozgrywanych w 1988 roku igrzyskach olimpijskich w Calgary. Podobnie jak cztery lata wcześniej zajął w tej konkurencji drugie miejsce, plasując się za Zurbriggenem, a przed Francuzem Franckiem Piccardem. W zawodach pucharowych Szwajcar dziewięciokrotnie zajmował miejsca w czołowej dziesiątce, jednak na podium znalazł się tylko dwukrotnie: 16 stycznia w Bad Kleinkirchheim i 2 marca 1988 roku w Beaver Creek wygrywał zjazd. W klasyfikacji generalnej ponownie był dziewiąty, a w klasyfikacji zjazdu zajął piątą pozycję. Ostatnie zwycięstwo odniósł na początku sezonu 1988/1989, 9 grudnia 1988 roku w Val Gardena, gdzie był najlepszy w zjeździe. Dzień później po raz ostatni stanął na podium zawodów PŚ, zajmując trzecie miejsce w tej samej konkurencji. Sezon ten zakończył na dwunastym miejscu w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji zjazdu był szósty. Swój ostatni medal na międzynarodowej imprezie zdobył podczas mistrzostw świata w Vail w 1989 roku, gdzie po raz kolejny był drugi w swej koronnej konkurencji. O 0,19 sekundy lepszy był tam Hans-Jörg Tauscher z RFN, a trzecie miejsce ze startą 0,09 sekundy do Müllera zajął Karl Alpiger.

Większość sezonu 1989/1990 Müller stracił po tym jak podczas zawodów na trasie Saslong w Val Gardena upadł po jednym ze skoków. W wyniku wypadku Szwajcar złamał lewą kość piszczelową oraz zerwał więzadło krzyżowe w lewym kolanie[1]. Przed wypadkiem zdołał wywalczyć jeden punkt w zawodach PŚ: 10 grudnia 1989 roku w Val d'Isère był piętnasty w supergigancie. W klasyfikacji generalnej dało mu to 107. miejsce. Do narciarstwa powrócił w sezonie 1990/1991, jednak osiągał słabe wyniki. Karierę zakończył ostatecznie w marcu 1992 roku.

Po zakończeniu kariery narciarskiej startował w biegach na orientację.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
4. 14 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Zjazd 1:45,50 min +1,25 s Austria Leonhard Stock
2.Silver medal.svg 16 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Zjazd 1:45,59 min +0,27 s Stany Zjednoczone Bill Johnson
2.Silver medal.svg 15 lutego 1988 Kanada Calgary Zjazd 1:59,63 min +0,51 s Szwajcaria Pirmin Zurbriggen

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
5. 29 stycznia 1978 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen Zjazd 2:04,12 min +0,65 s Austria Josef Walcher
4. 14 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Zjazd 1:45,50 min +1,25 s Austria Leonhard Stock
5. 6 lutego 1982 Austria Schladming Zjazd 1:55,10 min +0,95 s Austria Harti Weirather
2.Silver medal.svg 3 lutego 1985 Włochy Bormio Zjazd 2:06,68 min +0,11 s Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
1.Gold medal.svg 31 stycznia 1987 Szwajcaria Crans-Montana Zjazd 2:07,80 min - -
2.Silver medal.svg 6 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Zjazd 2:10,39 min +0,19 s Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Hansjörg Tauscher

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcaria Villars1 lutego 1979 (zjazd)
  2. Włochy Val Gardena16 grudnia 1979 (zjazd)
  3. Francja Pra Loup6 stycznia 1980 (zjazd)
  4. Szwajcaria Wengen19 stycznia 1980 (zjazd)
  5. Włochy Gardena14 grudnia 1980 (zjazd)
  6. Włochy Gardena14 grudnia 1980 (kombinacja)
  7. Kanada Whistler Mountain27 lutego 1982 (zjazd)
  8. Stany Zjednoczone Aspen5 marca 1982 (zjazd)
  9. Stany Zjednoczone Aspen6 marca 1982 (zjazd)
  10. Francja Val d'Isere12 grudnia 1982 (supergigant)
  11. Niemcy Garmisch-Partenkirchen27 stycznia 1985 (kombinacja)
  12. Stany Zjednoczone Aspen9 marca 1985 (zjazd)
  13. Kanada Panorama16 marca 1985 (zjazd)
  14. Francja Val d'Isere2 lutego 1986 (kombinacja)
  15. Szwajcaria Crans-Montana3 lutego 1986 (supergigant)
  16. Francja Morzine8 lutego 1986 (zjazd)
  17. Szwecja Åre21 lutego 1986 (zjazd)
  18. Stany Zjednoczone Aspen8 marca 1986 (zjazd)
  19. Argentyna Las Lenas15 sierpnia 1986 (zjazd)
  20. Japonia Furano28 lutego 1987 (zjazd)
  21. Kanada Nakiska14 marca 1987 (zjazd)
  22. Austria Bad Kleinkirchen16 stycznia 1988 (zjazd)
  23. Kanada Beaver Creek12 marca 1988 (zjazd)
  24. Włochy Gardena9 grudnia 1988 (zjazd)
  • 24 zwycięstwa (19 zjazdów, 3 kombinacje i 2 supergiganty)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Val Gardena - 16 grudnia 1978 (zjazd) – 2. miejsce
  2. Włochy Val Gardena - 17 grudnia 1978 (zjazd) – 2. miejsce
  3. Szwajcaria Crans-Montana - 14 stycznia 1979 (zjazd) – 2. miejsce
  4. Stany Zjednoczone Lake Placid - 3 marca 1979 (zjazd) – 2. miejsce
  5. Włochy Val Gardena - 15 grudnia 1980 (zjazd) – 3. miejsce
  6. Szwajcaria Sankt Moritz - 21 grudnia 1980 (zjazd) – 3. miejsce
  7. Francja Morzine - 10 stycznia 1981 (kombinacja) – 2. miejsce
  8. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 10 stycznia 1981 (zjazd) – 2. miejsce
  9. Austria Kitzbühel - 17 stycznia 1981 (zjazd) – 2. miejsce
  10. Francja Val d'Isère - 6 grudnia 1981 (zjazd) – 2. miejsce
  11. Szwajcaria Crans-Montana - 21 grudnia 1981 (zjazd) – 2. miejsce
  12. Szwajcaria Pontresina - 5 grudnia 1982 (zjazd) – 3. miejsce
  13. Francja Val d'Isère - 19 grudnia 1982 (kombinacja) – 2. miejsce
  14. Włochy Val Gardena - 20 grudnia 1982 (zjazd) – 2. miejsce
  15. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 29 stycznia 1984 (kombinacja) – 3. miejsce
  16. Szwajcaria Wengen - 20 stycznia 1985 (zjazd) – 3. miejsce
  17. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 26 stycznia 1985 (zjazd) – 2. miejsce
  18. Austria Bad Kleinkirchheim - 14 lutego 1985 (zjazd) – 2. miejsce
  19. Argentyna Las Leñas - 18 sierpnia 1985 (zjazd) – 2. miejsce
  20. Włochy Val Gardena - 14 grudnia 1985 (zjazd) – 2. miejsce
  21. Austria Schladming - 31 grudnia 1985 (zjazd) – 2. miejsce
  22. Szwajcaria Crans-Montana - 5 lutego 1986 (supergigant) – 3. miejsce
  23. Francja Morzine - 9 lutego 1986 (kombinacja) – 3. miejsce
  24. Argentyna Las Leñas - 16 sierpnia 1986 (zjazd) – 3. miejsce
  25. Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Garmisch-Partenkirchen - 10 stycznia 1987 (zjazd) – 3. miejsce
  26. Austria Kitzbühel - 25 stycznia 1987 (zjazd) – 3. miejsce
  27. Włochy Val Gardena - 10 grudnia 1988 (zjazd) – 3. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]