Petar Vid Gvozdanović

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Peter Quasdanovich)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Peter Vitus Freiherr von Quosdanovich
Petar Vid Gvozdanović
Ilustracja
Feldmarschallleutnant
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1738
Sichelberg (Žumberak), Chorwacja
Data i miejsce śmierci 13 sierpnia 1802
Wiedeń, Austria
Przebieg służby
Lata służby 1752-1797
Siły zbrojne Imperial Coat of Arms of the Empire of Austria.svgCesarstwo Austrii
Główne wojny i bitwy

Petar Vid Gvozdanović (niem. Peter Vitus Freiherr von Quosdanovich) (ur. 12 czerwca 1738 w Sichelbergu (Žumberaku) – zm. 13 sierpnia 1802 w Wiedniu) – generał Cesarstwa Austrii, Feldmarschallleutnant oraz komandor Orderu Marii Teresy; z pochodzenia Chorwat. Odegrał kluczową rolę w kilku bitwach armii austriackiej, stoczonych z francuską Armią Włoch pod wodzą Napoleona Bonaparte podczas wojny Francji z I koalicją)

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Gvozdanović urodził się w Sichelburgu (Žumberak) w granicach dzisiejszej Chorwacji. W roku 1752 zaciągnął się do 41. Pogranicznego Pułku Huzarów Varaždin. Uczestniczył w wojnie siedmioletniej. Wyróżnił się podczas wojny o sukcesję bawarską w latach 1778-1779. Awansowano go do stopnia pułkownika w Slawońskim Pułku Huzarów oraz odznaczono Krzyżem Królewskim Orderu Wojskowego Marii Teresy. Uczestniczył w wojnie austriacko-tureckiej w latach 1787-1791. Awansował do stopnia generała majora i objął dowództwo nad Alt Gradisca.

Wojny z Francją[edytuj | edytuj kod]

Podczas wojny I koalicji z Francją Gvozdanović początkowo dowodził brygadą, a następnie – dywizją. W bitwie pod Fleurus, która zakończyła się decydującą porażką sił koalicyjnych z Austriakami na czele, Gvozdanović dowodził drugą kolumną. Natomiast w dniu 24 września 1795 stojąc na czele dywizji odniósł spektakularne zwycięstwo nad dwiema francuskimi dywizjami w trakcie bitwy pod Handschuhsheim (obecnie dzielnica Heidelbergu). W lipcu 1796 roku przeniesiono go do Włoch, gdzie dowodził korpusem w armii Dagoberta Sigmunda von Wurmsera i Józefa Alvinczy'ego w trakcie czterokrotnej próby przełamania francuskiego oblężenia Mantui. Podczas pierwszej próby Gvozdanović przegrał bitwę pod Lonato po skomplikowanej serii manewrów w dniach 29 lipca – 4 sierpnia 1796. W trakcie drugiej próby przełamania oblężenia Mantui, dowodził w bitwie pod Bassano (7-8 września). Udało mu się uniknąć utkwienia w Mantui razem z Wurmserem. Z kolei podczas trzeciego natarcia walczył na czele Korpusu Friaul w II bitwie pod Bassano oraz w bitwie pod Arcole. W trakcie decydującej bitwy pod Rivoli, która zakończyła się decydującą klęską wojsk austriackich, dowodził dwiema brygadami.[1][2][3] Gvozdanović odszedł z armii austriackiej w roku 1797. Zmarł w Wiedniu 13 sierpnia 1802 roku. [4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Boycott-Brown, Martin. The Road to Rivoli. London: Cassell & Co., 2001. ​ISBN 0-304-35305-1