Petra Hůlová

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Petra Hůlová
Ilustracja
Petra Hůlová
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1979
Praga
Narodowość czeska
Język czeski
Alma Mater Uniwersytet Karola w Pradze

Hůlová Petra (ur. 12 lipca 1979 r. w Pradze), czeska pisarka współczesna.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się i mieszka w Pradze. Pochodzi z rodziny o literackich i artystycznych tradycjach. W 2003 roku ukończyła kulturologię i mongolistykę na Uniwersytecie Karola w Pradze[1]. W czasie studiów przez rok mieszkała w Mongolii[2], kilkakrotnie odwiedzała Stany Zjednoczone, prawie rok mieszkała w Nowym Jorku[3]. Od 2014 roku jest współwłaścicielką kawiarni Zenit w Pradze[4][5]. Należy do Partii Zielonych (czes. Strana zelených)[6] i kandydowała z ramienia tej partii w Wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 roku[7]. Jest członikinią i aktywną działaczką czeskiego Związku Pisarzy (czes. Asociace spisovatelů)[8]. Wykładała kreatywne pisanie w prywatnej szkole wyższej Literární akademie w Pradze[9]. Jej mężem jest Dan Macek[10], mają dwoje dzieci[11]. W 2015 roku była jednym z gości Festiwalu Literackiego Sopot poświęconego literaturze czeskiej [12].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Proza[edytuj | edytuj kod]

Zadebiutowała powieścią Paměť mojí babičce w 2002 roku (pol. Czas czerwonych gór, 2007[13]), napisaną po powrocie z Mongolii[14]. Tematem książki jest życie mongolskiej rodziny widziane oczami należących do niej kobiet [13]. Powieść została przyjęta entuzjastycznie przez czytelników i krytykę[2], otrzymała nagrodę Magnesia Litera w kategorii Odkrycie Roku [15].

Następnie Hůlová wydała nowelę Přes matný sklo (2004), której akcja rozgrywa się w Czechach a tematem jest relacja między matką i synem [1].

W roku 2005 ukazała się powieść Cirkus Les Mémoires, w książce przeplatają się historie wielu bohaterów żyjących w Stanach Zjednoczonych (głównie w Nowym Jorku) poprzez które autorka ukazuje mit Ameryki jako kraju nieskończonych możliwości[1]. Inspiracją do powstania książki był pobyt Hůlovej w Nowym Jorku na stypendium Fundacji Fulbrighta na City University of New York[3].

W 2006 roku opublikowano powieść Umělohmotný třípokoj[16](pol. Plastikowe M3, czyli czeska pornografia, 2013[17]), za którą autorka otrzymała Nagrodę Jiřího Ortena (czeska nagroda literacka dla młodych pisarzy)[18]. Utwór ten doczekał się adaptacji w postaci sztuki teatralnej pt.: Česká pornografie [1]. Sztuka była wystawiana w latach 2007-2010 w Divadle Na zábradlí (Teatr na Balustradzie)[19]. Tematem powieści jest historia życia i doświadczenia erotyczne współczesnej praskiej prostytutki[17].

W roku 2008 została wydana piąta książka autorki, powieść Stanice tajga[16](pol. Stacja tajga, 2011[20]), za którą autorka otrzymała Nagrodę Josefa Škvoreckiego[21]. Jest to historia zaginionego na Syberii w latach 40. XX wieku Duńskiego przemysłowca oraz studenta, który kilkadziesiąt lat później podejmuje próbę ustalenia co się z nim stało[20].

Kolejna powieść Hůlovej pt.: Strážci občanského dobra ukazała się w 2010 roku. Bohaterką powieści jest Czeszka, marksistka i rasistka, z jej perspektywy ukazany został upadek komunizmu, Aksamitna rewolucja[11].

W 2012 roku ukazała się powieść Čechy, země zaslíbená, jest to historia Olgi ukraińskiej imigrantki, która mieszka i pracuje jako sprzątaczka w Czechach[16].

W 2014 roku została wydana Macocha. Główną bohaterką i narratorką jest pisarka alkoholiczka a narracja prowadzona jest w postaci monologu[22]. Jest to najbardziej osobista książka Hůlovej[22], jednocześnie autorka konsekwentnie odmawiała rozmów na temat tej książki[23]. Książka doczekała się zarówno pozytywnych[24][25], jak i negatywnych[23] recenzji.

Jej książki zostały przetłumaczone na wiele języków, poza polskim na angielski, niemiecki, włoski, francuski, szwedzki i węgierski[26].

Tytuł czeski, rok wydania Tytuł polski, rok wydania, tłumacz
Paměť mojí babičce, 2002[16] Czas czerwonych gór, 2007, przeł. Dorota Dobrew[13]
Přes matný sklo, 2004[16]
Cirkus Les Mémoires, 2005[16]
Umělohmotný třípokoj, 2006[16] Plastikowe M3, czyli czeska pornografia, 2013, przeł. Julia Różewicz[17]
Stanice tajga, 2008[16] Stacja tajga, 2011, przeł. Piotr Godlewski[20]
Strážci občanského dobra, 2010[16]
Čechy, země zaslíbená, 2012[16]
Macocha, 2014[16] Macocha, 2017, przeł. Julia Różewicz

Pozostałe utwory i publikacje[edytuj | edytuj kod]

W 2016 roku w Teatrze Švandy na Smíchově (czes. Švandovo divadlo na Smíchově) odbyła się premiera sztuki według powieści Iana McEwana pt.: Betonowy ogród (czes. Betonová zahrada), autorką adaptacji jest Hůlová[27].

Publikowała artykuły w czasopismach Respekt, Souvislosti, Literární noviny, Babylon i Týden[1]. Jej artykuły na temat literatury, aktualnych wydarzeń politycznych i problemów społecznych ukazują się między innymi na łamach internetowego dziennika Echo24.cz[28].

W 2015 i na początku 2016 roku występowała w cyklicznej audycji Prolomit vlny (pol. Przełamać fale) na antenie Stacji Radio Wave Czeskiego Radia[29], gdzie przedstawiała swoje poglądy i refleksje związane m.in. z aktualnymi problemami społecznymi[30].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Veronika Košnarová: Petra HŮLOVÁ (cz.). W: Slovník české literatury po roce 1945 on-line [on-line]. 2009-03-22. [dostęp 2016-11-21].
  2. a b David Vaughan: Petra Hulova: a rising star of the young generation of Czech writers (ang.). W: Czech Books [on-line]. Český rozhlas, 2007-01-14. [dostęp 2016-11-24].
  3. a b RADIM KOPÁČ: Petra Hůlová: Pokaždé píšu od nuly (cz.). T ý d e n í k R o z h l a s, 2006-03-06. [dostęp 2016-11-24].
  4. Co asi napeče na pátek Petra Hůlová? (cz.). W: OKO KOSMASU [on-line]. Kosmas.cz, 2014-06-26. [dostęp 2016-11-23].
  5. Jan H. Vitvar: Naše první food porno (cz.). W: Respekt [on-line]. Respekt, 2015-07-25. [dostęp 2016-11-23].
  6. Petra Hůlová (cz.). Strana zelených. [dostęp 2016-11-23].
  7. Naše kandidátka do Evropského parlamentu 2014 (cz.). Strana zelených, 2014-04-07. [dostęp 2016-11-23].
  8. členové (cz.). Asociace spisovatelů. [dostęp 2016-11-24].
  9. Mgr. Petra Hůlová, Ph.D. (cz.). LITERÁRNÍ AKADEMIE, 2014. [dostęp 2016-11-24].
  10. Viliam Buchert: Bylo mi 11 a odstranil jsem Husáka (cz.). iDnes.cz, 2009-11-16. [dostęp 2016-11-24].
  11. a b ČT24: „Každá moje kniha může být poslední,“ říká Petra Hůlová (cz.). Česká televize, 2010-08-09. [dostęp 2016-11-24].
  12. Czechy pod specjalnym nadzorem (pol.). Instytut Książki. [dostęp 2016-11-24].
  13. a b c WAB: Czas Czerwonych Gór (pol.). Grupa Wydawnicza Foksal, 2013. [dostęp 2016-11-23].
  14. Jan Velinger: Petra Hulova - to Mongolia and back again (ang.). W: One on One [on-line]. Český rozhlas, 2003-01-13. [dostęp 2016-11-24].
  15. Magnesia Litera (cz.). Magnesia Litera, 2007. [dostęp 2016-11-20].
  16. a b c d e f g h i j k Katalog knih (cz.). Trost. [dostęp 2016-11-24].
  17. a b c Wydawnictwo Afera: Plastikowe M3, czyli czeska pornografia - Petra Hůlová (pol.). Wydawnictwo Afera. [dostęp 2016-11-23].
  18. Laureáti (cz.). W: Cena Jiřího Ortena [on-line]. Svaz českých knihkupců a nakladatelů, 2016. [dostęp 2016-11-15].
  19. Divadelní studio Továrna: Česká pornografie (cz.). i-divadlo.cz. [dostęp 2016-11-24].
  20. a b c WAB: Stacja Tajga (pol.). Grupa Wydawnicza Foksal, 2013. [dostęp 2016-11-23].
  21. Oceněné knihy — Cena Josefa Škvoreckého (cz.). CzechLit – Czech Literature Online. [dostęp 2016-11-23].
  22. a b Macocha Petra Hůlová (cz.). W: 2014 [on-line]. Trost. [dostęp 2016-11-25].
  23. a b MICHAL KOMÁREK: Petra Hůlová: Příliš dlouhá Macocha (cz.). Literární noviny, 2014-04-14. [dostęp 2016-11-24].
  24. Markéta Kittlová: O neschopnosti vyprávět (cz.). W: 2014-03-30 [on-line]. iLiteratura.cz. [dostęp 2016-11-25].
  25. Petr A. Bílek: Anatomie úpěnlivého žvástu (cz.). Respekt, 2014-03-23. [dostęp 2016-11-25].
  26. Wydawnictwo Afera: Hůlová (pol.). Wydawnictwo Afera. [dostęp 2016-11-23].
  27. Betonová zahrada (cz.). ŠVANDOVO DIVADLO NA SMÍCHOVĚ. [dostęp 2016-11-24].
  28. Petra Hůlová (cz.). Echo24.cz, 2016. [dostęp 2016-11-25].
  29. Petra Hůlová: Petra Hůlová v Prolomit vlny: Hranice svobody (cz.). Český rozhlas, 2015-04-02. [dostęp 2016-11-25].
  30. Robert Candra: Prolomit vlny (cz.). Český rozhlas, 2011-2016. [dostęp 2016-11-25].