Petro Kuszłyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Petro Kuszłyk
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Petro Iwanowycz Kuszłyk
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1951
Kałusz
Wzrost 180 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1971–1981 Spartak Iwano-Frankiwsk 258 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1981–1985 Prykarpattia Iwano-Frankiwsk (asystent)
1985 Podilla Chmielnicki (asystent)
1986 Prykarpattia Iwano-Frankiwsk (asystent)
1986–1988 Bystrycia Nadwórna
1988–1989 Prykarpattia Iwano-Frankowsk (asystent)
199?–199? Chimik Kałusz
1992–1994 Granat Skarżysko-Kamienna
1994–1995 Avia Świdnik
1996–1997 ZKS Tłoki Gorzyce
199?–199? Hetman Włoszczowa
2000 Widzew Łodź
2001–2005 Wołyń Łuck (asystent)
2005–2007 Zakarpattia Użhorod
2011 Prykarpattia Iwano-Frankiwsk
2011–2012 Prykarpattia Iwano-Frankiwsk
2016 Lietava Janów (asystent)
2018– Beskyd Nadwórna

Petro Iwanowycz Kuszłyk, ukr. Петро Іванович Кушлик, ros. Петр Иванович Кушлык, Piotr Iwanowicz Kuszłyk (ur. 22 marca 1951 w Kałuszu, w obwodzie iwanofrankowskim) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczął karierę piłkarską w klubie Spartak Iwano-Frankiwsk, w którym występował przez 11 lat do 1981 roku.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej rozpoczął pracę trenerską. Najpierw pomagał trenować Prykarpattia Iwano-Frankowsk. W 1985 przez pół roku pracował w sztabie szkoleniowym Podilla Chmielnicki, po czym wrócił do Prykarpattia. Od lata 1986 do 1988 prowadził amatorski zespół Bystrycia Nadwórna, z którym zdobył mistrzostwo i Puchar Ukraińskiej SRR spośród drużyn amatorskich. Potem pracował w sztabie szkoleniowym Prykarpattia Iwano-Frankiwsk na stanowisku starszego trenera. Prowadził rodzimy Chimik Kałusz. W latach 1992-2000 trenował drugoligowe i trzecioligowe polskie kluby m.in. Granat Skarżysko-Kamienna[1], Avia Świdnik[2], ZKS Tłoki Gorzyce (1996-1997)[3] i Hetman Włoszczowa. W sezonie 2000/001 objął stanowisko głównego trenera Widzewa Łódź, z którym pracował przez 5 miesięcy (14 kolejek)[4]. W 2001 powrócił do Ukrainy, gdzie został starszym trenerem Wołyni Łuck, pomagając trenować Witalijewu Kwarcianemu. Na początku września 2005 został zaproszony na stanowisko głównego trenera w Zakarpattia Użhorod[5]. W sierpniu 2007 przez niestabilne finansowanie oraz nikłe zainteresowanie klubem władzami podał się do dymisji[6]. W styczniu 2011 objął stanowisko głównego trenera Prykarpattia Iwano-Frankiwsk[7], ale już w połowie marca przeniósł się na inne stanowisko w iwano-frankowskim klubie[8]. Po tym, jak Prykarpattia latem spadł do Drugiej Ligi, w lipcu 2011 ponownie objął stanowisko głównego trenera[9]. W lipcu 2016 dołączył do sztabu szkoleniowego litewskiego klubu Lietava Janów[10].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]