Phaenicophaeus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Phaenicophaeus[1]
Stephens, 1815[2]
Przedstawiciel rodzaju – kukuła sundajska (P. curvirostris)
Przedstawiciel rodzaju – kukuła sundajska (P. curvirostris)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd kukułkowe
Rodzina kukułkowate
Podrodzina kukułki
Plemię Phaenicophaeini
Rodzaj Phaenicophaeus
Typ nomenklatoryczny

Cuculus pyrrhocephalus Pennant, 1769

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Phaenicophaeusrodzaj ptaka z podrodziny kukułek (Cuculinae) w rodzinie kukułkowatych (Cuculidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji[4].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 38–50 cm; masa ciała 57–190 g[5].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

  • Phaenicophaeus: gr. φοινικοφαης phoinikophaēs – ze szkarłatnym wizerunkiem, błyszczący czerwony, od φοινιξ phoinix, φοινικος phoinikos – karmazynowy; φαω phaō – świecić[6].
  • Alectorops: gr. αλεκτωρ alektōr, αλεκτορος alektoros – kogucik; ωψ ōps, ωπος ōpos – twarz, oblicze[7]. Gatunek typowy: Cuculus pyrrhocephalus Pennant, 1769.

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[8]:

Przypisy

  1. Phaenicophaeus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.F. Stephens: Phænicophæus. Malkoha. W: G. Shaw: General zoology, or Systematic natural history. T. 9: Aves. Cz. 1. London: Printed for G. Kearsley, 1815, s. 58. (ang.)
  3. J. Verreaux & E. Verreaux. Notice sur le genre Phænicophæus, Vieill., Malcoha, Cuv.. „Revue et Magasin de Zoologie pure et appliquée”. 2e Série. 7, s. 356, 1855 (fr.). 
  4. F. Gill & D. Donsker (red.): Hoatzin, turacos & cuckoos (ang.). IOC World Bird List: Version 7.3. [dostęp 2017-10-10].
  5. R.B. Payne: Family Cuculidae (Cuckoos). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 4: Sandgrouse to Cuckoos. Barcelona: Lynx Edicions, 1997, s. 573–574, 577. ISBN 84-87334-22-9. (ang.)
  6. Jobling 2017 ↓, s. Phaenicophaeus.
  7. Jobling 2017 ↓, s. Alectorops.
  8. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Phaenicophaeini Horsfield, 1822 (wersja: 2017-03-16). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-10-10].

Bibliografia[edytuj]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2017-10-10]. (ang.)