Phalcoboenus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Phalcoboenus[1]
d’Orbigny, 1834[2]
Przedstawiciel rodzaju – karakara andyjska (P. megalopterus)
Przedstawiciel rodzaju – karakara andyjska (P. megalopterus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd sokołowe
Rodzina sokołowate
Podrodzina sokoły
Plemię Polyborini
Rodzaj Phalcoboenus
Typ nomenklatoryczny

Phalcoboenus montanus d’Orbigny, 1834 = Aquila megalopterus Meyen, 1834

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Phalcoboenusrodzaj ptaka z podrodziny sokołów (Falconinae) w rodzinie sokołowatych (Falconidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 37–65 cm; masa ciała 289–1187 g; rozpiętość skrzydeł 80–125 cm[5].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Phalcoboenus: nowogr. φαλκων phalkōn, φαλκωνος phalkōnos – sokół; gr. βαινω bainō – iść, spacerować[6].
  • Aetotriorchis: gr. αετος aetos – orzeł; τριορχης triorkhēs – myszołów, od τρεις treis, τρια tria – trzy; ορχις orkhis – jądro[7]. Gatunek typowy: Falco novaeseelandiae J.F. Gmelin 1788 = Falco australis J.F. Gmelin, 1788.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[8]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Phalcoboenus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. A. d’Orbigny: Voyage dans l’Amérique méridionale. Cz. 9. Paris: Chez Pitois-Levrault et ce., libraires-éditeurs, rue de la Harpe, 1847, s. ryc. 2. (fr.)
  3. J.J. Kaup: Classification der Säugethiere und Vögel. Darmstadt: C. W. Leske, 1844, s. 124. (niem.)
  4. F. Gill, D. Donsker (red.): Falcons (ang.). IOC World Bird List: Version 6.4. [dostęp 2017-01-26].
  5. C.M. White, P.D. Olsen, L.F. Kiff: Family Falconidae (Falcons and Caracaras). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 249–251. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)
  6. Jobling 2017 ↓, s. Phalcoboenus.
  7. Jobling 2017 ↓, s. Aetotriorchis.
  8. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Plemię: Polyborini Bonaparte, 1838 (wersja: 2015-09-06). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-01-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2017-01-26]. (ang.)