Philippe Kieffer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Philippe Kieffer
Marie-Joseph-Charles-Philippe Kieffer
Ilustracja
komandor porucznik komandor porucznik
Data i miejsce urodzenia 24 października 1899
Port-au-Prince, Haiti
Data i miejsce śmierci 20 listopada 1962
Cormeilles-en-Parisis, Francja
Przebieg służby
Lata służby 19391945
Siły zbrojne Francuskie Siły Zbrojne
Stanowiska Commando marine
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, Rajd na Dieppe, Lądowanie w Normandii
Odznaczenia
Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Wyzwolenia Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Croix du Combattant Medal Pamiątkowych Ochotników Wolnej Francji Medal Pamiątkowy za Wojnę 1939-1945 Medal Wyzwolenia Francji Medal rannych Medal za odwagę poświęcenie Srebrny medal za zasługi dla Sportu i Młodzieży Order Imperium Brytyjskiego Military Cross 1939–1945 Star France and Germany Star Defence Medal

Philippe Kieffer, właśc. Marie-Joseph-Charles-Philippe Kieffer (ur. 24 października 1899 w Port-au-Prince na Haiti[1], zm. 20 listopada 1962 w Cormeilles-en-Parisis, Francja) – francuski wojskowy, komandor porucznik, uczestnik drugiej wojny światowej, utworzył i dowodził pierwszym oddziałem komandosów Francuskiej Marynarki Wojennej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Marie-Joseph-Charles-Philippe Kieffer urodził się na Haiti. Był synem Alzatczyka[2] i Angielki, miał troje rodzeństwa[1]. Szkołę średnią ukończył na wyspie Jersey[2], naukę kontynuował w Stanach Zjednoczonych, otrzymał dyplom wyższej szkoły handlowej w Chicago[3]. Po studiach został dyrektorem banku na Haiti, pełnił również funkcje współdyrektora Narodowego Banku Haiti, następnie był dyrektorem banku w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Druga wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Kieffer przebywał w Nowym Jorku gdy sytuacja w Europie stawała się coraz bardziej napięta. W maju 1939[3] przybył do Francji aby połączyć się z rodziną[4]. Mimo swojego wieku (40 lat), 2 września zgłosił się na ochotnika do wojska jako oficer rezerwy. Przyjęty w stopniu podporucznika do wojsk lądowych jako tłumacz, osiem dni później przeniósł się do Marynarki Wojennej. Był sekretarzem admirała północnej grupy floty[3][5], służył na pancerniku Courbet na pokładzie którego brał udział podczas operacji Dynamo.

Po kapitulacji Francji porucznik Kieffer odpowiedział na apel generała de Gaulle'a z 18 czerwca 1940 i przedostał się do Wielkiej Brytanii. 1 lipca wstąpił do Marynarki Wojennej Wolnej Francji. Ze względu na płynną znajomość języka angielskiego został tłumaczem i szyfrantem. Będąc pod wrażeniem technik brytyjskich komandosów poprosił o zgodę utworzenia francuskich sił specjalnych. W maju 1941 admirał Émile Muselier wyraził zgodę na sformowanie jednostki specjalnej. Szkolenie francuskich komandosów miało miejsce w Achnacarry w Szkocji. 1 lipca 1942 Philippe Kieffer otrzymał awans na kapitana marynarki[3]. 19 sierpnia 1942 1. Batalion Francuskich Komandosów uczestniczył w rajdzie na Dieppe[6]. W 1943 batalion brał udział w nocnych rajdach na wybrzeże francuskie i holenderskie.

6 czerwca 1944, Kieffer awansowany do stopnia komandora podporucznika wylądował na czele swojego batalionu w Colleville-Montgomery na plaży Sword[7]. Mimo strat, 10 zabitych (w tym 2 oficerów) i wielu rannych, batalion zdobył działko 50 mm, zajął byłe kasyno w Riva-Bella[8][9] by połączyć się z 6. Brytyjską Dywizja Powietrznodesantową na moście Pegaz w Bénouville. W ciągu jednego dnia, 6 czerwca straty batalionu wyniosły 21 zabitych i 93 rannych. Sam Kieffer odniósł 2 rany. Batalion walczył do 27 sierpnia, następnie został uzupełniony w Wielkiej Brytanii. W listopadzie batalion wylądował na holenderskiej wyspie Walcheren i brał udział w walkach o Vlissingen[10].

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1945 Kieffer został wybrany do rady departamentu Calvados, zasiadał również w radzie gminy Grandcamp-les-Bains. W 1948 spisał swoje wspomnienia w książce pt.: Béret vert. W 1950 przeprowadził się do Cormeilles-en-Parisis, 4 lata później został awansowany na komandora porucznika rezerwy. W 1962 był konsultantem na planie filmu Najdłuższy dzień.

Philippe Kiefer zmarł na skutek porażenia połowiczego[2] 20 listopada 1962.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Article de l'Alsace « Kieffer, l'Alsacien » du 9 mai 2008.
  2. a b c Article Ouest France, 07/05/2008..
  3. a b c d Vladimir Trouplin. Dictionnaire des Compagnons de la Libération. , 2010. Trouplin2010. 
  4. Philippe Kieffer, un homme avant d'être une légende, Christophe Meunier, le 20 octobre 2013.
  5. Étienne Taillemite: Dictionnaire des marins français. éditions Tallandier, 2002. ISBN 2-84734-008-4.
  6. No. 10 (Inter-Allied) Commando 1942-45: Britain's Secret Commando. 2006.
  7. Le jour le plus fou: 6 juin 1944 : les civils dans la tourmente. 1994.
  8. Tenor, Auguste, (ed.), Debarquement, Editions Le Manuscrit
  9. Les Français libres et leurs emblèmes. 1994.
  10. André Herman Lemoine: Forteresse Escaut: novembre 1944, le dernier débarquemet des Bérets verts. 1994.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Philippe Kieffer - Chef des commandos de la France libre, Benjamin Massieu, Éditions Pierre de Taillac, 2013.
  • J’ai débarqué le 6 juin 1944 , Gwenn-Aël Bolloré.
  • Le Commando Kieffer, documentaire de Cédric Condom et Gwenaëlle de Kergommeaux
  • Le Commando numéro 4 de Stéphane Simonnet et Le Penven, Heimdal, 2004.
  • Béret vert, Philippe Kieffer, France-Empire, 1952.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]