Phloiophilus edwardsi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Phloiophilus edwardsi
Stephens, 1830
Phloiophilus edwardsi Stephens, 1830 (3176606963).jpg
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Rząd chrząszcze
Infrarząd Cucujiformia
Nadrodzina Cleroidea
Rodzina Phloiophilidae Kiesenwetter, 1863
Rodzaj Phloiophilus Stephens, 1830
Gatunek Phloiophilus edwardsi
Synonimy

Phloeophilidae

Phloiophilus edwardsi – jedyny gatunek chrząszcza z monotypowego rodzaju Phloiophilus i monotypowej rodziny Phloiophilidae.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Owady dorosłe[edytuj | edytuj kod]

Ciało długości od 2,3 do 2,6 mm, wydłużone, mniej lub bardziej grzbietowo wypukłe. Tułów czarny, a pokrywy z ciemnymi znakami. Oczy silnie wypukłe. Czułki krótkie, 11-członowe, maczugowate. Nasada przedplecza równa lub nieco tylko węższa od nasady pokryw. Panewki biodrowe odnóży środkowych otwarte bocznie. Wszystkie stopy pięcioczłonowe. Pokrywy słabo owłosione, przykrywają cały odwłok lub odsłaniają kawałek jego końcowego segmentu. Na odwłoku widocznych 5 sternitów[1].

Larwy[edytuj | edytuj kod]

Ciało larw wydłużone, o bokach mniej lub bardziej równoległych, nieco przypłaszczone. Grzbietowa strona tylko bardzo słabo pigmentowana i zesklerotyzowana. Czułki trójczłonowe. Oczy proste obecne. Szew czołowo-nadustkowy dobrze zaznaczony. Wierzchołki żuwaczek dwupłatkowe lub dwuzębne. Odnóża tułowiowe 5-członowe, zakończone pojedynczym ruchomym pazurkiem. Odwłok złożony z 10 widocznych segmentów, z których ostatni zakończony przysadkami odwłokowymi (cerci)[1].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje lasy liściaste i iglaste. Swój cykl rozwojowy przechodzi w grzybie żylaku kosmatym (Phlebia merismoides), który owocuje od jesieni do wiosny na kłodach i opadłych gałęziach dębu, a rzadziej wiązu, buka, lipy, leszczyny, sosny i świerka. Larwy chrząszcza żerują na spodniej stronie owocnika od jesieni do wiosny, po czym opuszczają go, by przepoczwarczyć się w glebie. Dorosłe opuszczają komory poczwarkowe zwykle jesienią, pod koniec września lub na początku października i przeżywają do wiosny, zimując w ściółce, mchu i pod korą. Uaktywniają się jednak w słoneczne dni zimowe, kiedy to odbywają loty[2].

Rozprzestrzenienie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek zachodnioeuropejski z izolowanymi stanowiskami w Europie Środkowej. Wykazany został z Austrii, Belgii, Danii, Francji, Holandii, Irlandii, Niemiec, Polski, Słowenii, Węgier i Wielkiej Brytanii[3][2].

W Polsce, gdzie przebiega wschodnia granice jego zasięgu, notowany z dwóch stanowisk[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b L. Watson, M. J. Dallwitz: British insects: the families of Coleoptera. Version: 25th July 2012. od 2003. [dostęp 2014-05-27].
  2. a b c Phloiophilus edwardsi w Coleoptera Poloniae. [dostęp 2014-05-27].
  3. Phloiophilus edwardsi na Fauna Europaea. [dostęp 2014-05-25].