Pięciobój antyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trzy najważniejsze dyscypliny pięcioboju antycznego: rzut dyskiem, rzut oszczepem oraz skok w dal w tle

Pięciobój antyczny, pentatlon (gr. πένταθλον, pentathlon) – dyscyplina sportu w starożytnej Grecji. Od 708 p.n.e. stanowił dyscyplinę olimpijską.

Uczestnicy musieli wykazać się sprawnością w pięciu dyscyplinach. W skład pięcioboju wchodziły: bieg na jeden stadion olimpijski (192 m), skok w dal, rzut dyskiem, rzut oszczepem oraz zapasy. Aby wygrać należało zwyciężyć w dwóch dowolnych dyscyplinach oraz w zapasach. Zwycięzcy pięcioboju cieszyli się największą sławą. Na cześć najlepszych uczestników w pięcioboju budowano posągi.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Słownik Kultury Antycznej. Lidia Winniczuk (red.). Wyd. VI. Warszawa: Wiedza Powszechna. ISBN 8321404065.