Pico Polaco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pico Polaco – szczyt w należącym do Andów łańcuchu górskim Cordillera de la Ramada, znajdujący się na terytorium Argentyny. Wznosi się na wysokość 6050 m n.p.m.

Szczyt został odkryty w 1934 r. przez uczestników pierwszej polskiej wyprawy andyjskiej. Polacy podjęli próbę jego zdobycia, jednak pogorszenie warunków pogodowych zmusiło ich do wycofania się[1], a szczyt pozostał niezdobyty do 1958 r.[2] Uczestnicy wyprawy oznaczyli wierzchołek jako „N”; nazwa Pico Polaco została nadana przez Argentyńczyków w okresie późniejszym, w uznaniu dla osiągnięć polskiej ekspedycji[3].

Przypisy

  1. S.W. Daszyński, A Polish Expedition to the High Andes, „The Geographical Journal”, 1934 (September), vol. 84, nr 3, s. 220–221. [1]
  2. Pico Polaco : Climbing, Hiking & Mountaineering : SummitPost, www.summitpost.org [dostęp 2017-02-09].
  3. Wiktor Ostrowski, Wyżej niż kondory, Wydawnictwo Sport i Turystyka 1977, s. 5