Pieśń o Hildebrandzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pieśń o Hildebrandzie – zachowana we fragmentach epicka pieśń bohaterska napisana w języku staro-wysoko-niemieckim (Althochdeutsch) powstała w latach 800–820 na terenie Frankonii. Jedyny pozostały fragment jest przechowywany w bibliotece w Kassel.

Zarys treści[edytuj]

Woj Hildebrand, syn Heribranda, wraz ze swym panem lennym Dytrykiem z Bernu został zmuszony do ucieczki z kraju przed Otachrem (Odoakrem) do Hunów, zostawiając przez to żonę i dzieci. Wróciwszy do ojczyzny po 30 latach wygnania, spotkał dorosłego już syna, Hadubranda, który lżył go, nazywając „starym Hunem”. Hildebrand wiedział, że stoi naprzeciw własnego potomka i próbował go uspokoić. Chłopak jednak trwał w uporze, zaś oskarżenie o tchórzostwo tak raniło honor woja, że sposobił się już do walki. Zwycięstwo ojca oznaczać będzie śmierć syna – ale pieśń urywa się, nie pozostawiając wątpliwości co do tragicznego zakończenia.

W Młodszej Pieśni Hildebranda z XIII w. syn również na początku nie wierzy, że ma przed sobą ojca, ale po ostrym starciu, w którym ojciec bierze górę, poznaje go i obaj wracają do rodzinnego zamku.

Komentarz historyczny[edytuj]

Pod mianem Dytryka z Bernu, czyli Werony (Bern to staroniemieckie określenie tego miasta), kryje się król Ostrogotów – Teodoryk Wielki, bohater wielu niemieckich podań bohaterskich np. Pieśni o Nibelungach (jako wasal Attyli), zaś Hildebrand jest w niej jego zbrojmistrzem, który zabija pod koniec utworu jedną z głównych postaci – Krymhildę.

Według części badaczy Pieśń o Hildebrandzie jest odbiciem sytuacji bitwy na Polach Katalaunijskich, w której Ostrogoci walczyli po stronie Attyli, zaś ich pobratymcy Wizygoci – Rzymian.

Przekład polski[edytuj]

Fragment Pieśni o Hildebrandzie przełożył Alfred Tom. Został zamieszczony w książce Mariana Szyrockiego Dzieje literatury niemieckiej. t. 1, PWN, Warszawa 1969.

Bibliografia[edytuj]

  • Bogusław Bednarek – Epos europejski., Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2001, str. 172-173., ISSN 0239-6661, ​ISBN 83-229-2182-9
  • Herman Glaser „Zemsta Krymhildy” [w:] Hekate: Zdrajcy Skandale Procesy. Historie niezwykłych ludzi., pod red. Hansa-Christiana Hufa, Videograf II, Katowice 1999. (wyd. I), strony 253, 261.