Pieczara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pieczara – z tyłu widać światło, które wpada przez lejek krasowy

Pieczara – podobnie jak grota niefachowe określenie jaskini. Nazwa ta wzięta z języka starosłowiańskiego notowana jest w Polsce od drugiej połowy XVI w. i uważana za rutenizm. W języku starosłowiańskim słowo pektь- oznaczało ‘piec’, ‘ognisko domowe’. Po II wojnie światowej, w ramach porządkowania nazewnictwa postanowiono stosować jedynie słowo jaskinia[1], zaś słowo pieczara uznano za synonim jaskini.

W innych językach słowiańskich (a także w Rumunii i na Węgrzech) nadal najpopularniejszymi określeniami jaskini są terminy z rdzeniem peč i różnymi końcówkami: na lub ra. Na przykład rumuńskie określenie jaskini to peštera[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1.
  2. J. Urban, Terminy jaskinia, pieczara oraz grota jako dziedzictwo kulturowe, Instytut Ochrony Przyrody PAN, Prace i materiały Muzeum im. prof. Władysława Szafera, 2012.