Pieczyska (powiat grójecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pieczyska
Kościół w Pieczyskach (przed remontem)
Kościół w Pieczyskach (przed remontem)
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat grójecki
Gmina Chynów
Liczba ludności (2013) 104[1]
Strefa numeracyjna (+48) 48
Kod pocztowy 05-651
Tablice rejestracyjne WGR
SIMC 0616793
Położenie na mapie gminy Chynów
Mapa lokalizacyjna gminy Chynów
Pieczyska
Pieczyska
Położenie na mapie powiatu grójeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu grójeckiego
Pieczyska
Pieczyska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pieczyska
Pieczyska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pieczyska
Pieczyska
Ziemia 51°55′18″N 21°01′13″E/51,921667 21,020278

Pieczyskawieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Chynów.

Historia[edytuj]

Wieś notowana w roku 1452 kiedy to bracia Tryczowie herbu Prus z Pieczysk, Barcic i Niegowa (Mikołaj - kanonik płocki, Piotr - proboszcz sochaczewski, oraz syn Wawrzyńca - Adam , ich bratanek) - wystawili i uposażyli kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP i św. Marii Magdaleny. Była to parafia rodowa, ponieważ do niej włączono wsie odłączone od parafii prażmowskiej: Pieczyska, Wola Pieczyska, Barcie, później Drwalewiec (Drwalewice ?)

W roku 1478 - patronem parafii był Adam Trycz. Wieś ta w XVI i XVII w. należała do Mniszewskich. W roku 1566 właścicielem wsi był Wawrzyniec Mniszewski. Około roku 1603 Adam Mniszewski przeprowadził naprawę drewnianego kościoła. Obecna murowana świątynia zbudowana według projektu architekta Wacława Zaremby z Warszawy składa się z połączonych ze sobą dwóch części. Starsza - gotycka pochodzi z 1603 r., zaś nowa - neogotycka pochodzi z lat 1904-1908. W części gotyckiej zachowane zostało prezbiterium, zaś w części neogotyckiej pomieszczenie dla wiernych w formie halowej. Nawy boczne są nieco niższe od nawy głównej. Stropy w prezbiterium i w pomieszczeniu dla wiernych są krzyżowo-żebrowe.

W trakcie przebudowy powstała nowa zakrystia, a poprzednią zamieniono na kaplicę. Świątynię wieńczy widoczna z daleka wysoka wieża. Całość jest otynkowana i pomalowana na jasny kremowy kolor. Kościół jest otoczony ceglanym murem. Poza ogrodzeniem znajduje się nowa murowana plebania.

Parafia należała do dekanatu wareckiego, leżała w powiecie grójeckim w Ziemi Czerskiej. Kościół był pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny. Był uposażony w trzy łany roli w Pieczyskach oraz dziesięciny folwarczne z Pieczysk i Woli Pieczyskiej. Dla wikariusza były przeznaczone dziesięciny kmiece z Barczyc.

W roku 1836 drewniany kościół po pożarze przebudowała rodzina Potockich. Nowy kościół wystawiono w roku 1904-1908 w stylu gotyku nadwiślańskiego. Architektem był Wacław Zaremba.

Plebani: do roku 1478 - Wojciech, w roku 1542 - pleban grabowski Jan Grabowski, do śmierci w roku 1566 Piotr z Radwankowa, od 1566 pleban chynowski Andrzej Dąbrowski, do roku 1600 Mikołaj z Płońska, od 1600 roku Stanisław z Garwolina, w roku 1603 plebanem był Piotr.

Ciekawostki[edytuj]

W Pieczyskach w 1862 roku urodził się znany malarz oraz konstruktor lotniczy i wynalazca Czesław Tański[2], który w latach 1896-1897 w miejscowości Wygoda koło Janowa Podlaskiego przeprowadzał pierwsze próby szybowcowe w Polsce[2]. Za pomocą lotni Tańskiego po raz pierwszy w Polsce uniósł się szybowcem w powietrze[3].

Kościół znajduje się na wyznaczonym szlaku turystycznym Perły Mazowsza na jego Pętli Południowej.

Religia[edytuj]

Parafia pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, należy do dekanatu czerskiego, archidiecezji warszawskiej.

Edukacja[edytuj]

We wsi znajduje się szkoła podstawowa.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa radomskiego.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. GUS. Bank Danych Lokalnych
  2. a b Lucyna Smoleńska, Mieczysław Sroka: Wielcy znani i nieznani, rozdz. "Polski Ikar (1863-1942)". Warszawa: Wydawnictwo Radia i Telewizji, 1988, s. 166-172.
  3. Bolesław Orłowski: Nie tylko szablą i piórem. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1985, s. 212-213. ISBN 83-206-0509-1.

Linki zewnętrzne[edytuj]