Piekło (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miejscowości w woj. świętokrzyskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Piekło
Stara chałupa we wsi Piekło
Stara chałupa we wsi Piekło
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat konecki
Gmina Końskie
Liczba ludności (2009) 2
Strefa numeracyjna (+48) 41
Tablice rejestracyjne TKN
SIMC 0243984
Położenie na mapie gminy Końskie
Mapa lokalizacyjna gminy Końskie
Piekło
Piekło
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Piekło
Piekło
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Piekło
Piekło
Położenie na mapie powiatu koneckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu koneckiego
Piekło
Piekło
Ziemia51°07′39″N 20°24′44″E/51,127500 20,412222

Piekłowieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Końskie[1].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Nieopodal wsi znajduje się zgrupowanie skał noszących nazwę Piekło Gatniki, zbudowanych z piaskowca jurajskiego, sięgających wysokości 5 m., ciągnących się pasmem o długości około 100 m. Miejscowość znajduje się na polanie w lasach koneckich.

Piekło jest punktem początkowym szlak rowerowy czarny czarnego szlaku rowerowego prowadzącego do Młynka Nieświńskiego. Przez wieś przechodzi szlak turystyczny niebieski niebieski szlak turystyczny z miejscowości Pogorzałe do Kuźniaków oraz szlak rowerowy czerwony czerwony szlak rowerowy do Sielpii Wielkiej.

Historycznie miejscowość przynależy do Małopolski, a ściślej rzecz biorąc do ziemi sandomierskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do 1830 r. miejscowość nosiła nazwę Iwasiów, istniały tu wówczas 3 karczmy z zajazdami[2]. W 1827 r. wieś zamieszkiwało 27 osób w 4 domach, w 1880 r. było już 12 domów i 62 mieszkańców[3]. Do I wojny światowej Piekło stanowiło ośrodek wyrobu gwoździ. Podczas II wojny światowej w trakcie obławy w 1940 r. mającej na celu ujęcie mjr Henryka Dobrzańskiego „Hubala”, oddział SS wymordował tu wszystkich mężczyzn.[potrzebny przypis]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-02-24].
  2. Ryszard Garus, Znakowane szlaki turystyczne woj. kieleckiego, Kielce 1983.
  3. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, „Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, Warszawa 1880, Tom 8, s. 82.