Piekło (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miejscowości w woj. świętokrzyskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Piekło
Stara chałupa we wsi Piekło
Stara chałupa we wsi Piekło
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat konecki
Gmina Końskie
Liczba ludności (2009) 2
Strefa numeracyjna (+48) 41
Tablice rejestracyjne TKN
SIMC 0243984
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Piekło
Piekło
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Piekło
Piekło
Ziemia51°07′39″N 20°24′44″E/51,127500 20,412222

Piekłowieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Końskie[1].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie kieleckim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Nieopodal wsi znajduje się zgrupowanie skał noszących nazwę Piekło Gatniki, zbudowanych z piaskowca jurajskiego, sięgających wysokości 5 m., ciągnących się pasmem o długości około 100 m. Miejscowość znajduje się na polanie w lasach koneckich.

Piekło jest punktem początkowym szlak rowerowy czarny czarnego szlaku rowerowego prowadzącego do Młynka Nieświńskiego. Przez wieś przechodzi szlak turystyczny niebieski niebieski szlak turystyczny z miejscowości Pogorzałe do Kuźniaków oraz szlak rowerowy czerwony czerwony szlak rowerowy do Sielpii Wielkiej.

Historycznie miejscowość przynależy do Małopolski, a ściślej rzecz biorąc do ziemi sandomierskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do 1830 r. miejscowość nosiła nazwę Iwasiów, istniały tu wówczas 3 karczmy z zajazdami[2]. W 1827 r. wieś zamieszkiwało 27 osób w 4 domach, w 1880 r. było już 12 domów i 62 mieszkańców[3]. Do I wojny światowej Piekło stanowiło ośrodek wyrobu gwoździ. Podczas II wojny światowej w trakcie obławy w 1940 r. mającej na celu ujęcie mjr Henryka Dobrzańskiego „Hubala”, oddział SS wymordował tu wszystkich mężczyzn.[potrzebny przypis]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-02-24].
  2. Ryszard Garus, Znakowane szlaki turystyczne woj. kieleckiego, Kielce 1983.
  3. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, „Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, Warszawa 1880, Tom 8, s. 82.