Pielgrzym w Dobromilu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pielgrzym w Dobromilu czyli Nauki wieyskie z dodatkiem powieści – polski zbiór tekstów moralizatorskich adresowanych do chłopstwa autorstwa Izabeli z Flemmingów Czartoryskiej[1].

Książkę po raz pierwszy wydano w 1818 w Warszawie. Zawierała nauki moralne dla chłopów wyłożone w formie anegdot, wierszy i powiastek historycznych, płynących z ust Starego Pielgrzyma. Opowieści te miały charakter patronacki oraz konserwatywny, a ich celem było ugruntowanie w czytelnikach przywiązania do pańszczyzny i stworzenie przeciwwagi dla prądów modernizujących wieś. Dzieło było bardzo popularne na wsi polskiej i do 1861 doczekało się trzynastu wydań, a później jeszcze kolejnych[1].

Na motywach Pielgrzyma w Dobromilu powstał Pielgrzym w Lubopolu Józfa Lompy (1844)[2]. W 1819 Wincenty Lessel napisał na jego motywach śpiewogrę[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]