Pierścień gardłowy Waldeyera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pierścień gardłowy Waldeyera zwany również układem chłonnym gardła to nagromadzenie tkanki chłonnej w gardle, które ma znaczenie ochronne przed bakteriami, wirusami, grzybami i innymi czynnikami chorobotwórczymi, chroniąc przed ich penetracją do dalszych odcinków układu oddechowego i pokarmowego, jako że jest źródłem komórek odpornościowych zaangażowanych w odpowiedź immunologiczną w obrębie błony śluzowej dróg oddechowych[1]. Pojęcie limfatycznego pierścienia twarzowego wprowadził do anatomii niemiecki patolog Heinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer-Hartz (1836-1921) w 1884 roku.

Migdałki stanowią barierę dla czynników chorobotwórczych, ale niejednokrotnie dochodzi do zapalenia samych migdałków (łac. Tonsillitis), najczęściej (ale nie tylko) jest to efekt chorobowy zakażenia organizmu paciorkowcami, czyli anginy. W przypadku częstych angin albo w przypadku przerostu migdałków podniebiennych (hipertrofii) z upośledzeniem oddychania wskazane jest ich operacyjne wycięcie. Ze względu na funkcję immunologiczną migdałków wycięcie należy przeprowadzać z reguły dopiero od 3 roku życia.

W jego skład wchodzą:

Bibliografia[edytuj]

  • 3.3 Gardło i krtań. W: Bożydar Latkowski: Otolaryngologia – podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wyd. Lek. PZWL, 1998.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

  1. a b c d e f g Bożena Skotnicka, Zapalenie gardła i angina, 12 grudnia 2012 [dostęp 2017-09-24] (pol.).