Piero Manzoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piero Manzoni, 1963.

Piero Manzoni ( ur. 13 lipca 1933 w Soncino, Cremona, zm. 6 lutego 1963 w Mediolanie) − włoski artysta, przedstawiciel sztuki konceptualnej.

Manzoni jako malarz eksperymentował z różnymi materiałami i pigmentami. Wykorzystywał m.in. farbę fluorescencyjną i chlorek kobaltu, by kolor obrazów zmieniał się z upływem czasu. Jego rzeźby wykonane były z takich materiałów jak bawełna, włókno szklane i futro królicze, przedstawicielem sztuki konceptualnej.

W 1958 roku stworzył 45 "pneumatycznych rzeźb" - na życzenie nabywcy wypełnionych oddechem artysty. Próbował stworzyć mechaniczne zwierzę jako ruchomą rzeźbę korzystając z energii słonecznej jako źródła prądu. W roku 1960 stworzył kulę utrzymywaną w powietrzu strumieniem powietrza.

W tym samym roku Manzoni ugotował pewną ilość jajek na twardo, a następnie oznaczył je odciskiem swojego kciuka. Wystawa tak powstałych dzieł sztuki została w ciągu 70 minut zjedzona podczas wernisażu. Inną jego akcją było ogłoszenie kilku ludzi chodzącymi dziełami sztuki - zaszczytu tego dostąpił m.in. Umberto Eco.

W maju 1961 roku Manzoni dokonał defekacji do 90 niewielkich puszek, które następnie zostały fabrycznie zamknięte i opatrzone napisem "Gówno artysty" ("Merda d'artista"). W późniejszym czasie pojawiły się nieudokumentowane pogłoski, jakoby w wyniku wewnętrznego ciśnienia i postępującej korozji metalu, część puszek eksplodowała lub zaczęła przeciekać.[1]

W tym samym roku Manzoni na swoich wystawach podpisywał nagich ludzi i wydawał im certyfikaty autentyczności. Stworzył też "magiczny postument" - człowiek stojący na nim automatycznie stawał się dziełem sztuki.

Piero Manzoni umarł w swoim studio we Włoszech.

Przypisy

  1. John Miller. Excremental Value. „Tate Etc”, 1 maj 2007. [dostęp 27 kwietnia 2016]. 

Bibliografia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]