Pierre Brice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pierre Brice
Pierre Brice w 2006 roku
Pierre Brice w 2006 roku
Imię i nazwisko Pierre Louis Baron de Bris
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1929
Brest, Francja
Data i miejsce śmierci 6 czerwca 2015
Paryż, Francja
Zawód aktor, reżyser, scenarzysta, producent filmowy, piosenkarz, model
Współmałżonek Hella Krekel
(1981-2015; jego śmierć)
Lata aktywności 1955–2010
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi RFN
Strona internetowa
Pierre Brice, 2004

Pierre Louis Baron de Bris[1], bardziej znany jako Pierre Brice (ur. 6 lutego[2] 1929 r. w Breście[3] we Francji, zm. 6 czerwca 2015 r.[4] w Paryżu[5] we Francji)– francuski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser, scenarzysta, producent filmowy, piosenkarz, model[6], autor tekstów oraz działacz charytatywny. Odtwórca kultowej roli Winnetou z popularnej w latach 60. serii filmów o przywódcy Apaczów. We Francji był mało znany, największą popularność osiągnął w Austrii, Niemczech, Hiszpanii, we Włoszech oraz w krajach byłego bloku wschodniego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Breście w starej bretońskiej rodzinie szlacheckiej jako drugie dziecko oficera marynarki. Wraz z matką i starszą siostrą Yvonne musiał uciekać do małej miejscowości Lesneven i szukać schronienia u swojej ciotki.

W czasie II wojny światowej, w wieku 15 lat, wstąpił do francuskiego ruchu oporu, gdzie był kurierem. Po II wojnie wyjechał do Algierii, walczył też na wojnie w Indochinach. Po powrocie do Francji w 1951 r. odznaczony trzema medalami za odwagę, zaś w 2007 r., w uznaniu zasług dla kraju − orderem francuskiej Legii Honorowej.

Ukończył konserwatorium aktorskie w Paryżu. Pobierał lekcje m.in. u rosyjskiego aktora Grigorija Chmary z MChAT-u.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej pracował jako model[7]. Zadebiutował przed kamerą w 1955 r. w filmie przygodowym Będzie ciężko (Ça va barder, 1955) u boku Jeana Carmeta. Potem pojawił się jako gracz w komedii Siódme niebo (Le septième ciel, 1958) z Danielle Darrieux i Alberto Sordi, jako Bernard w dramacie Oszuści (Les tricheurs, 1958) z udziałem Jeana-Paula Belmondo, dramacie Zwierciadło o dwóch twarzach (Le miroir à deux faces, 1958) z Michèle Morgan i Bourvilem oraz dramacie Słodkie ekstazy (Douce violence, 1962)[8].

Zagrał też Jana Ketusky'ego (czyli Skrzetuskiego) we włoskiej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza Ogniem i mieczem (Col ferro e col fuoco, 1962).

W 1962 roku został odkryty na Festiwalu Filmowym w Berlinie przez producenta Horsta Wendlandta. Sławę i uznanie przyniosły mu role w filmach o Winnetou w serii niemiecko-włosko-jugosłowiańskich westernów.

Jako leciwy Winnetou powrócił w telewizyjnym filmie Winnetous Rückkehr w roku 1998.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był zdeklarowanym przeciwnikiem faszyzmu i nazizmu. Za najważniejsze wartości uznawał pokój, wolność, tolerancję i godność człowieka.

Za działalność charytatywną w UNICEF odznaczony w 2000 r. nagrodą Thomasa More’a. Doceniono zorganizowanie konwoju pomocy dla dzieci-ofiar min przeciwpiechotnych w Kambodży.

W 1981 r. poślubił Niemkę Hellę Krekel, z którą mieszkał na przedmieściach Paryża od 1978 roku.

20 września 2004 r. wydał w Niemczech autobiografię Winnetou und Ich (Gustav Lübbe Verlag).

Zmarł w wieku 86 lat w podparyskim szpitalu wskutek zapalenia płuc[9].

Filmografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 1965: Ich steh' allein / Ribanna
  • 1966: Keiner weiß den Tag / Wunderschön
  • 1967: Lonely / Die Nacht beginnt
  • 1976: Faire l'amour / Mehr als alles kann man nicht geben
  • 1991: Wir sind die Welt / Was war, wird immer bleiben
  • 1995: Gefühle (długogrająca)
  • 2005: Die Leichtigkeit des Seins Palomy Würth, duet w piosence Mon coeur, je t'aime tant
  • 2007: Du bist für mich die große Liebe

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Die ewigen Jagdgründe haben einen neuen Stargast (niem.). Zeit Online. [dostęp 11-06-2015].
  2. Pierre Brice (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 11-06-2015].
  3. Pierre Brice (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 11-06-2015].
  4. Pierre Brice ist tot: Für alle Zeiten Winnetou (niem.). Spiegel Online. [dostęp 11-06-2015].
  5. Pierre Brice (fr.). Allociné. [dostęp 11-06-2015].
  6. "Winnetou" war sein Leben (niem.). Tagesschau. [dostęp 11-06-2015].
  7. Pierre Brice, interpretul personajului Winnetou din cinematografia germană, a murit (rum.). Mediafax. [dostęp 05-06-2015].
  8. Pierre Brice (ang.). TV.com. [dostęp 05-06-2015].
  9. Winnetou à l'écran, l'acteur Pierre Brice est décédé (fr.). Le Matin. [dostęp 11-06-2015].
  10. Pierre Brice ist jetzt Ritter der Ehrenlegion (niem.) [dostęp 24 lipca 2011]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]