Pierre Brice
 Pierre Brice (2006) | |
| Imię i nazwisko |
Pierre Louis Baron Le Bris |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
6 lutego 1929 |
| Data i miejsce śmierci |
6 czerwca 2015 |
| Zawód |
aktor, reżyser, scenarzysta, producent filmowy, piosenkarz, model |
| Współmałżonek |
Hella Krekel |
| Lata aktywności |
1955–2010 |
| Odznaczenia | |
   | |
 | |
| Strona internetowa | |
Pierre Brice, właśc. Pierre Louis baron Le Bris[1] (ur. 6 lutego 1929 w Breście we Francji, zm. 6 czerwca 2015[2] w Paryżu) – francuski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser, scenarzysta, producent filmowy, piosenkarz, model[3], autor tekstów oraz działacz charytatywny. Odtwórca kultowej roli Winnetou z popularnej w latach 60. serii niemiecko-włosko-jugosłowiańskich westernów o wodzu Indian Apaczów. We Francji był mało znany, największą popularność osiągnął w Austrii, Niemczech, Hiszpanii, we Włoszech oraz w krajach byłego bloku wschodniego[4].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Breście[5] w starej bretońskiej rodzinie o szlacheckich korzeniach jako drugie dziecko oficera marynarki. W czasie II wojny światowej razem z matką i starszą siostrą Yvonne musiał uciekać przed bombardowaniami do małej miejscowości Lesneven i szukać schronienia u ciotki.
W wieku 15 lat wstąpił do francuskiego ruchu oporu, gdzie był kurierem. Po II wojnie wyjechał do Algierii; walczył też na wojnie w Indochinach. Po powrocie do Francji w 1951 został odznaczony trzema medalami za odwagę, a w uznaniu zasług dla kraju − orderem francuskiej Legii Honorowej.
Kariera
[edytuj | edytuj kod]Po II wojnie światowej pracował jako model[6]. Po zakończeniu kariery wojskowej zainteresowało go aktorstwo. Zawodu uczył go rosyjski aktor Grigorij Chmara[7]. Zadebiutował przed kamerą w 1955 w filmie przygodowym Będzie ciężko (Ça va barder, 1955) u boku Jeana Carmeta. Potem pojawił się jako gracz w komedii Siódme niebo (Le septième ciel, 1958) z Danielle Darrieux i Alberto Sordi, jako Bernard w dramacie Oszuści (Les tricheurs, 1958) z udziałem Jeana-Paula Belmondo, dramacie Zwierciadło o dwóch twarzach (Le miroir à deux faces, 1958) z Michèle Morgan i Bourvilem oraz dramacie Słodkie ekstazy (Douce violence, 1962)[8].
Zagrał też Jana Ketusky'ego (czyli Jana Skrzetuskiego) we włoskiej ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza Ogniem i mieczem (Col ferro e col fuoco, 1962)[9].
W 1962 roku został odkryty na Festiwalu Filmowym w Berlinie przez producenta Horsta Wendlandta. Sławę i uznanie przyniosły mu role w filmach o Winnetou w serii niemiecko-włosko-jugosłowiańskich westernów. Seria produkcji inspirowanych powieściami Karola Maya została rozpoczęta w latach 60. i odniosła olbrzymi sukces. Ostatni odcinek Winnetous Rückkehr nakręcono w 1998.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]W 1981 poślubił Hellę Krekel, z którą mieszkał na przedmieściach Paryża od 1978 roku.
Był zdeklarowanym przeciwnikiem faszyzmu i nazizmu. Za najważniejsze wartości uznawał pokój, wolność, tolerancję i godność człowieka.
Za działalność charytatywną w UNICEF odznaczony w 2000 nagrodą Thomasa More’a. Doceniono zorganizowanie konwoju pomocy dla dzieci-ofiar min przeciwpiechotnych w Kambodży.
20 września 2004 wydał w Niemczech autobiografię Winnetou und Ich (Winnetou i ja) w wydawnictwie Gustav Lübbe Verlag[10].
Zmarł w wieku 86 lat w podparyskim szpitalu wskutek zapalenia płuc[11]. Jest pochowany na cmentarzu w podmonachijskiej miejscowości Gräfelfing[4].
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]- Siódme niebo (Le septième ciel) (1958)
- Oszuści (Les Tricheurs) (1958) – Bernard
- Lustro o dwóch twarzach (Le Miroir à deux faces) (1958) – Jacques
- Szminka do ust (Il rossetto) (1960) - Gino Luciani
- Skarb w Srebrnym Jeziorze (Der Schatz im Silbersee) (1962) – Winnetou
- Ogniem i mieczem (Col ferro e col fuoco) (1962) – Jan Skrzetuski
- Niepokonany jeździec (L'invincibile cavaliere mascherato) (1963) – Don Diego
- Zorro contro Maciste (1963) – Zorro
- Winnetou: Złoto Apaczów (Winnetou 1. Teil) (1963) – Winnetou
- Winnetou II: Ostatni renegaci (Winnetou 2. Teil) (1964) – Winnetou
- Winnetou w Dolinie Sępów (Unter Geiern) (1964) – Winnetou
- Winnetou i Old Shatterhand (Old Shatterhand) (1964) – Winnetou
- Winnetou III: Ostatnia walka (Winnetou – 3. Teil) (1965) – Winnetou
- Winnetou i król nafty (Der Ölprinz) (1965) – Winnetou
- Winnetou i Old Surehand (Old Surehand) (1965) – Winnetou
- Winnetou i Apanaczi (Winnetou und das Halbblut Apanatschi) (1966) – Winnetou
- Waleczni przeciw rzymskim legionom (Dacii) (1966) – Septimius Servus
- Winnetou i Old Firehand (Winnetou und sein Freund Old Firehand) (1966) – Winnetou
- Winnetou w Dolinie Śmierci (Winnetou und Shatterhand im Tal der Toten) (1968) – Winnetou
- Lalka gangstera (La Pupa del gangster) (1971) – komisarz Salvatore Lambelli
- Mój przyjaciel Winnetou (1980) – Winnetou
- Zwariowane świry (Zärtliche Chaoten) (1987) – Winnetou
- Laserowa misja 2 (Der blaue Diamant) (1993) – Pierre Latouche
- Powrót Winnetou (Winnetous Rückkehr, TV) (1998) – Winnetou
- Das Traumhotel (serial telewizyjny) (2004–2010) – Pierre Fontanne
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]Albumy
[edytuj | edytuj kod]Single
[edytuj | edytuj kod]- 1965: „Ich Steh' Allein” / „Ribanna” (wyd. Decca)[12]
- 1966: „Die Nacht Beginnt” / „Lonely” (wyd. CBS)[12]
- 1966: „Keiner weiß den Tag” / „Wunderschön” (wyd. Decca)[12]
- 1966: „Du Bist Schön” / „Es Ist Vorbei” (w duecie z Anne Jurką)[12]
- 1974: „Ich Steh Allein” (wyd. Decca)[12]
- 1976: „Faire l’amour” / „Mehr als alles kann man nicht geben” (wyd. M (24))[12]
- 1991: „Wir sind die Welt” (wyd. Dino Music)[12]
- 1995: „Mein Herz Liegt Auf Der Bühne” (wyd. Herzklang)[12]
- 1995: „Eine Rose Für Dich” (wyd. Herzklang)[12]
- 2007: „Du bist für mich die große Liebe” (wyd. White Records / Sony BMG Music Entertainment)[12]
Nagrody i nominacje
[edytuj | edytuj kod]| Rok | Nagroda | Kategoria | Film | Rezultat |
|---|---|---|---|---|
| 1964 | Nagroda „Bravo” | Brązowa statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[13] | – | Wygrana |
| Bambi | Najlepszy aktor – międzynarodowy | Winnetou: Złoto Apaczów (1963) | Nominacja | |
| 1965 | Nagroda „Bravo” | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[14] | – | Wygrana |
| 1966 | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[15] | – | Wygrana | |
| 1967 | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[16] | – | Wygrana | |
| Bambi | Najlepszy aktor – międzynarodowy | Winnetou II: Ostatni renegaci (1964) Winnetou III: Ostatnia walka (1965) Winnetou i Old Firehand (1966) |
Wygrana | |
| 1968 | Nagroda „Bravo” | Brązowa statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[17] | – | Wygrana |
| 1969 | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[18] | – | Wygrana | |
| 1970 | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[19] | – | Wygrana | |
| 1971 | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[20] | – | Wygrana | |
| 1972 | Srebrna statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[21] | – | Wygrana | |
| 1976 | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[22] | – | Wygrana | |
| 1977 | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[23] | – | Wygrana | |
| 1978 | Brązowa statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora[24] | – | Wygrana | |
| 1987 | Bambi | Nagroda jubileuszowa – reprezentacja lat 60. XX wieku | – | Wygrana |
| 1990 | Niezniszczalna gwiazda | – | Wygrana | |
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Kawaler Legii Honorowej (2007, Francja)[25]
- Krzyż Wojenny 1939–1945 (Croix de Guerre, Francja)
- Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (1992, Niemcy)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Die ewigen Jagdgründe haben einen neuen Stargast. Zeit Online. [dostęp 2015-06-11]. (niem.).
- ↑ Pierre Brice ist tot: Für alle Zeiten Winnetou. Spiegel Online. [dostęp 2015-06-11]. (niem.).
- ↑ „Winnetou” war sein Leben. Tagesschau. [dostęp 2015-06-11]. (niem.).
- 1 2 Agnieszka Święcicka: Rola Winnetou dała mu sławę i żonę. Na grobie aktora fani zostawiają "specjalne prezenty". onet.pl. [dostęp 2025-06-06]. (pol.).
- ↑ Linda Davis: Pierre Brice (1929–2015). Find a Grave. [dostęp 2026-04-11]. (ang.).
- ↑ Pierre Brice, interpretul personajului Winnetou din cinematografia germană, a murit. Mediafax. [dostęp 2015-06-05]. (rum.).
- ↑ Biografie von Pierre Brice, www.pierrebrice.de, 9 stycznia 2015 [zarchiwizowane 2015-01-09].
- ↑ Pierre Brice. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-04-11]. (ang.).
- ↑ Pierre Brice. AlloCiné. [dostęp 2026-04-11]. (fr.).
- ↑ Pierre Brice: Winnetou und ich. Mein wahres Leben. Bergisch Gladbach: Gustav Lübbe Verlag, 2004, s. 462. ISBN 978-3785721803.
- ↑ Winnetou à l'écran, l'acteur Pierre Brice est décédé. Le Matin. [dostęp 2015-06-11]. (fr.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Pierre Brice w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ Bravo Otto 1964. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1965. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1966. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1967. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1968. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1969. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1970. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1971. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1972. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1976. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1977. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Bravo Otto 1978. Bravo Archiv. [dostęp 2026-04-11]. (niem.).
- ↑ Pierre Brice ist jetzt Ritter der Ehrenlegion. pierrebrice.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-14)]. (niem.). [dostęp 24 lipca 2011]
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Portret na życzenie: Pierre Brice. „Film”. nr 39 (1746/XXXVII), s. 16, 19 grudnia 1982. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
- Portret na życzenie: Pierre Brice/Gojko Mitić. „Film”. nr 31 (2142/XLV), s. 22, 5 sierpnia 1990. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
- Kinorama: Teutoński apacz. „Film”. nr 7 (2222/XLVII), s. 15, 16 lutego 1992. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
- Pożegnania: Pierre Brice (1929–2015). „Kino”. nr 7 (577/L), s. 97, lipiec 2015. Warszawa: Fundacja Kino Jacka Cegiełki. ISSN 0023-1673.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Pierre Brice (1929–2015) w bazie IMDb (ang.)
- Pierre Brice w bazie Filmweb
- Pierre Brice w bazie Notable Names Database (ang.)
- Pierre Brice w bazie Discogs.com (ang.)