Pierre Curie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pierre Curie
Ilustracja
około 1906
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1859
Paryż
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 1906
Paryż
Przyczyna śmierci wypadek drogowy
Miejsce spoczynku Panteon
Zawód fizyk
Pierre Curie signature.svg

Pierre Curie (Piotr Curie[1][2][3]; ur. 15 maja 1859 w Paryżu, zm. 19 kwietnia 1906 tamże)[4]francuski fizyk, wykładowca na Uniwersytecie Paryskim, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki (1903). Mąż Marii Skłodowskiej-Curie, ojciec Eve Curie i Irène Joliot-Curie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem lekarza, Eugene Curie i Sophie-Claire z d. Depouilly. Miał starszego brata Jacques’a, obaj studiowali fizykę na Sorbonie. 25 lipca 1895 roku zawarł małżeństwo z Marią Skłodowską[1].

Zajmował się badaniem kryształów, rozwinął teorię promieniotwórczości. W roku 1880 (wraz z bratem Jacques’em) odkrył zjawisko piezoelektryczności i wynalazł elektrometr, wykorzystany później w badaniach nad radioaktywnością. W roku 1895 odkrył zjawisko zaniku właściwości magnetycznych przez ferromagnetyki pod wpływem wzrostu temperatury, określił na podstawie doświadczeń temperatury progowe dla różnych materiałów. W roku 1898 wspólnie z żoną odkrył pierwiastki rad i polon. Gdy zaczęto stosować rad do leczenia raka, Pierre Curie przeprowadził na sobie pierwsze doświadczenia[potrzebny przypis]. W roku 1903 otrzymał wraz z żoną Nagrodę Nobla z fizyki za badania nad zjawiskiem promieniotwórczości.

W roku akademickim 1904–1905, został profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Paryskiego na Wydziale Matematyczno-Fizycznym. W 1905 roku został członkiem Francuskiej Akademii Umiejętności[1].

Zginął śmiercią tragiczną, przejechany przez konny wóz ciężarowy na ul. Dauphine w Paryżu[5]. W 1995 r. prochy jego i Marii Skłodowskiej-Curie zostały przeniesione do paryskiego Panteonu[6].

Miał dwie córki: Ève i Irène. Irène odkryła wraz z mężem Frédérikiem Joliot-Curie sztuczną promieniotwórczość, za co dostała Nagrodę Nobla w 1935 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Maria Skłodowska-Curie: Piotr Curie. Warszawa: 1953.
  2. Maria Curie-Skłodowska i Piotr Curie: wyjątkowe małżeństwo noblistów, rp.pl, 26 listopada 2017 [dostęp 2018-08-18].
  3. Piotr Curie – w cieniu żony, polskieradio.pl, 15 maja 2014 [dostęp 2018-08-18].
  4. Pierre Curie Biographical (ang.). Nobelprize.org. [dostęp 2018-08-19].
  5. Prof. Curie killed in a Paris street, The New York Times [dostęp 2018-08-10] (ang.).
  6. Marie Curie Enshrined in Pantheon, The New York Times, 21 kwietnia 1995 [dostęp 2018-08-10] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podręczny słownik chemiczny, Romuald Hassa (red.), Janusz Mrzigod (red.), Janusz Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 79, ISBN 83-7183-240-0.