Pierre Fournier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pierre Fournier
Pierre Fournier.jpg
popiersie Pierre'a Fournier w Genewie
Data i miejsce urodzenia 24 czerwca 1906
Paryż
Data i miejsce śmierci 8 stycznia 1986
Genewa
Instrument wiolonczela

Pierre Fournier (ur. 24 czerwca 1906 w Paryżu, zm. 08 stycznia 1986 w Genewie) – francuski wiolonczelista i pedagog, który został nazwany "arystokratą wiolonczelistów," ze względu na elegancję gry i piękny, choć niezbyt wielki, dźwięk.

Biografia i repertuar[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Paryżu, jako syn generała armii francuskiej. Jego matka uczyła go gry na fortepianie, ale w dzieciństwie zachorował na polio które ograniczyło sprawność jego nóg. Mając problemy z obsługą pedałów fortepianu, zwrócił się ku wiolonczeli. Wczesne nauki gry pobierał u Odette Krettly, a od 1918 studiował u André Hekkinga, a później u Pawła Bazelaire'a. W Konserwatorium Paryskim zdobył uznanie za swoją wirtuozerię i technikę i został okrzyknięty "wiolonczelistą przyszłości". Ukończył klasę Hekking w wieku 17 lat, stając się laureatem Pierwszej Nagrody. W latach 1925-1929 był członkiem Kwartetu Krettly'ego, kierowanego przez brata Odette Krettly, Roberta.

Stał się znany, gdy zagrał koncert z orkiestrą Colonnego w 1925 roku, odbył wtedy duże tournée po Europie, lecz właściwą karierę rozpoczął "dopiero" w 1928 r. serią koncertów i przypieczętował w 1937 r., gdy otrzymał propozycję serii nagrań dla Pathé Marconi. Na różnych scenach grał wtedy z wieloma najbardziej cenionymi muzykami swego czasu i nagrał komplet muzyki kameralnej Johannesa Brahmsa i Franza Schuberta dla BBC na płytach octanowych. Niestety, przed przeniesieniem tych nagrań na nośniki bardziej trwałe, płyty te uległy zniszczeniu. Fournier do dziś uważany jest za najlepszego wykonawcę Suit na wiolonczelę solo J.S. Bacha (Beethoven-Saal, Hannover, grudzień 1960 r.), które pomimo swej pozornej prostoty technicznej, stawiają przed wykonawcą niebotyczne trudności muzyczne. Nagrał również sonaty Beethovena, koncerty Haydna, Schumanna, Elgara, "Wariacje na temat rokoko" Czajkowskiego i wiele, wiele innych. Jego ogromny repertuar zmaterializował się w postaci nagrań m.in dla wytwórni EMI.

Fournier był nauczycielem w École Normale de Musique w Paryżu oraz Konserwatorium w Paryżu w latach 1937/49. Grał na wielu scenach Europy, pierwsze tournee po Stanach Zjednoczonych odbył w 1948 roku, gdzie grał z ogromnym uznaniem w Nowym Jorku i Bostonie. Po 1956 r., zamieszkał w Szwajcarii, choć nigdy nie porzucił obywatelstwa francuskiego. Specjalnie Fournierowi dedykowali utwory: Bohuslav Martinů Koncert nr 1 (1930, rev. 1939, 1955) i Francis Poulenc Sonata wiolonczelowa (1948).

W 1963 roku został członkiem Legii Honorowej lecz nadal występował. Dopiero na dwa lata przed swoją śmiercią, w wieku 79 lat, przestał grać dla publiczności. Do końca uczył jednak prywatnie w swoim domu w Genewie: wśród jego uczniów był brytyjski wiolonczelista Julian Lloyd Webber.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie
  • Artykułu w anglojęzycznej Wikipedii
  • Wkładki biograficznej do płyty: Les introvables de Pierre Fournier, EMI Classic, 7234 5 69708 2 3.